Komentarze do: W poczekalni na Samsara Disco

Autor: Sławomir Wojciech Paweł Wilczek

Sławomir Wojciech Paweł Wilczek — Tue, 14 Apr 2009 10:01:59 +0000

Hmmm…
Tak sobie czytam i czytam, i dziwuję się…
Czyż kontemplator dzieła sztuki czy nie-sztuki nie powinien być po prostu SOBĄ? Czy będzie sobą wciśnięty w pancerz, którego nie cierpi?
Nie szata zdobi człowieka, lecz myśl

Życzę owocnego percypowania Absolutu

Autor: Pola Fiszer

Pola Fiszer — Tue, 17 Mar 2009 14:12:39 +0000

Nie mogę zgodzić się, że brak odpowiedniego stroju (tzn klasyczna czerń rozbełtana bielą) wynika z braku szacunku potencjalnego widza. Wiele z moich koleżanek uwielbia teatr, ale ponieważ nie lubią kantów i butów na obcasie, ubierają się tak, by te niewygodne elementy nie przeszkadzały im w kontemplacji sztuki. Mimo wszystko wydaje mi się, że trochę to przykre. Nie jestem konserwatystką (boże broń ubicumque et qualecumque sit!), ale trochę szkoda, że już niedługo w ogóle nie będzie miejsc, gdzie choćby dzięki temu jak jesteśmy ubrani, będziemy mogli poczuć atmosferę wyjątkowości, takie głośne: HALO! To nie jest kolejny nudny wykład!

Niech mnie uwiera wykrochmalona koszula i but piętę obciera do krwi, ale mnie w TR inaczej ubranej nie spotkacie.

Autor: Tomasz

Tomasz — Wed, 25 Feb 2009 01:05:48 +0000

Moim zdaniem wspólczesny odbiorca sztuki (podświadomie) dopasowuje poziom własnego wyglądu do wartości artystycznej dzieła z którym przyszło mu obcować! Sztuka schodzi na psy? Mam nadzieję, że nie spotka jej los wielu innych dziedzin naszego życia. Człowiek jako zwierz stadny najczęściej dopasowuje swój wygląd do reszty otoczenia, czego przykładem mogły być rzesze pięknie ubranych dam i dżentelmenów z minionych (i nie tylko – sądząc po komentarzu Aleksandry) epok.Była to sztuka sama w sobie i często konkurowała z właściwym przedstawieniem dając zajęcie oczom części przybyłych. Idąc dalej tym tropem: spora część (szczególnie panów) do teatru czy opery została zaciągnięta siłą przez swoje żony lub partnerki.Senny wyraz twarzy i piękny garnitur to znak rozpoznawczy takiego biedaka. Pomijając pobudki snobistyczne moża stwierdzić, że nienaganny ubiór często wcale nie oznacza szacunku do sztuki, do dzieła,… do drugiego człowieka. Bywało i dzieje się to dziś, że odbiorca chce czuć się ważniejszy i piękniejszy niż sztuka którą konsumuje, niż dzieło na które patrzy,… niż druga osoba z którą obcuje.
Czy ludzie schodzą na psy? Chyba nie. Myślę, że wynika to z poczucia braku własnej wartości.Człowiek nie szanujący siebie nie będzie miał szacunku dla innych, nie kochający własnej pracy nie będzie szanował pracy innych, nie będzie nawet w stanie jej zrozumieć.Ustawiczne (a może ustawowe) niedowartościowanie społeczeństwa, dające efektowny wyścig pt. “każdy chce być kimś” , rodzi całe zastępy bardzo dobrze ubranych konsumentów sztuki. Epoka “równości i braterstwa” w której ludzie z wyższych sfer mięszali się z robotnikami chyba już za nami i można mieć nadzieję, że niebawem wszystko wróci do normy i nikt w dzinsach nie będzie pchał się do teatru.
A oczu twych pięknych Joanno nie będzie już wzbużał widok mas, a dusza twa bardziej istotne tematy zobaczy, czego w następnych artykułach o sztuce ci życzę.
Pozdrawiam z wyrazami szacunku, Tomasz

Autor: Alexandra Holownia

Alexandra Holownia — Fri, 20 Feb 2009 09:58:03 +0000

Jak powinien być odziany odbiorca sztuki w momencie świadomie zaplanowanego kontaktu z dziełam ? Nad tym pytaniem zastanawiam się od dawna.Moja mama rocznik 1932, wielka miłośniczka teatru, opery i operetki, traktuje wyjście do teatru odświętnie. Wychodząc na spektakl wybiera, pasujący do charakteru odwiedzanego przedstawienia, elegancki strój, naturalnie ozdobiony piękną biżuterią.Sama zresztą już w teatrze obserwuje ubrania innych pań. Odwiedzając operę i teatry dramatyczne w Berlinie mama doznała wielkiego rozczarowania.Tam rewia elegancji zaginęła. Ubrana normalnie, głównie w dżinsy publiczność jakby spospoliciała. Może jedynie rosyjsko języczna dama, przemknie w szalu z białego lisa.

Autor: ajk

ajk — Thu, 19 Feb 2009 13:16:13 +0000

Umberto Eco napisał, że trudniej myśli się w spodniach dżinsowych, które opinają nogi i dotykają uporczywie wszystkich ważnych części ciała. Nie znoszę obcisłych spodni, buty na wysokim obcasie, podobnie jak wąska spódnica powodują, że koncentruję się na sposobie stawiania nóg i siadania, i w ogóle czuję raczej zewnętrzną powierzchnię mojego ciała, co przeszkadza zatopieniu się w wewnętrzną sferę odczuć i emocji. Tak sobie myślę, że może w szerokim worku z delikatnej tkaniny najlepiej odbierałabym to, co sztuka może przekazać albo nago – podążając za wskazówkami Susan Sontag – „więcej erotyzmu w sztuce”.

Autor: Paweł

Paweł — Wed, 18 Feb 2009 23:57:26 +0000

Spacerując po Berlinie – styl “undergroud” – strach spojrzeć. Spacerując po Hamburgu – styl elegancki. Udając się do teatru w Krakowie – elegancja, nonszalancja i te piękne kobiety… pomimo, że nie zawsze wedle zasady “black is black”…