Prawda – jak rzeźba – może przybierać różne kształty, zależnie od punktu widzenia. A ta absolutna jest nieuchwytna.

Tarasewicz i wystawa “Obecność pejzażu” 1999 – wielkoformatowe obrazy, wychodzące z pejzażu ale wyraźnie ku abstrakcji. Zgadzam się – świetne. W Lublinie wystawę widziałam i tak, też się zgadzam – to już inny kierunek myślenia. Chociaż, może to jest dobry przykład – artysta nie jest zobowiązany do niezmienności. Poszukiwanie jest wartością. Nawet jeśli ostatecznie jest to odejście od istoty (Fangor – chociaż daleka jestem od jakichkolwiek ocen, choćby dlatego, że jest to jeden z najwybitniejszych naszych artystów). M.Smoczyński – duchowość tak, i zamknięcie jego prac wyłącznie w pojęciu “abstrakcji” byłoby mocnym ograniczeniem, ale jednak w swojej formie abstrakcyjne były.
Pyta Pan kto? Cóż, żeby się nie rozwlekać:) napiszę tak – maluję, geometrycznie i abstrakcyjnie, dla mnie ważne jest to co ja robię, a zgrzytam kiedy wyczuwam atak. Miałam to szczęście, że Mikołaj Smoczyński uczył mnie rysunku a i kilka obrazów widział poza programem i tak trochę podśmiewał się “ciekawe, ciekawe co z tym zrobisz dalej”. Dawno to było, teraz ciekawa bym była co by na to powiedział… Ale wracając – nie rozumiem całkiem dlaczego architektura ma być wyłączona z tematu, skoro jest najbardziej konkretnym i widocznym przykładem myślenia abstrakcyjnego – przynajmniej w tych najlepszych przykładach (realistyczna jest w całej Polsce, a surrealistyczna próbuje być w Dubaju).
Nie zgadzam się natomiast z powszechnie panującym przeświadczeniem, że jedynie obiekt wprowadzający widza w stan konsternacji jest najwłaściwszym i najbardziej artystycznym środkiem wyrazu. Wiele rzeczy, które się pojawia w “młodej sztuce” to są rzeczy fajnie zrobione, ale też bardzo chwilowe.
Kryterium nowości i młodości to może być zjawisko socjologiczne w sztuce polskiej, ale tak jak Pan widzi same powtórki w abstrakcji, tak i w nie-abstrakcji takie powtórzenia również są.

W. Szpakowski to przede wszystkim artysta przed II wojną, potem tylko kontynuacja. E. Krasiński i idea niebieskiej linii to konceptualizm, nie abstrakcja. Winiarski? Jak skończył i jak szybko? M. Smoczyńskiego znałem, pisałem o nim. Nie chodziło mu o abstrakcję, ale tradycję ikony i duchowości. To był wspaniały artysta W jego przypadku sztuka była połączeniem kilku modernistycznych tendencji. Rothko tak, tylko z jakich lat to obrazy? Proszę nie mieszać w to architektury, bo to zupełnie inny problem. Przecież nie może być ona realistyczna czy surrealistyczna. Vasarely’ego nie cenię, bo to powtórka po kinetyzmie z Bauhausu. Fangor? Wytrwał przy abstrakcji, nie! Więc nie ma o czym mówić. Oczywiście jego prace z końca lat 50. bardzo dobre. W tekście głównym pisałem, że interesuje mnie najnowszy status abstrakcji po 1980 roku? Powtórzę kto? Z przywołanych tu nazwisk to tylko Tarasewicz, który w latach 80. wyszedł z formy pejzażu, i wtedy miał moim zdaniem najlepsze prace. Teraz (np. wystawa w Lublinie) to inny rodzaj sztuki, po której można np. chodzić. Ale możliwe jest łączenie abstrakcji z figuracją, ale przede wszystkim fotografii. Polecam do refleksji zdjęcia Grzegorza Zygiera cyklu “Twoone Sea”, 2009. To ewentualnie jest droga rozwoju….

/Calatrava – przepraszam/ I jeszcze Fangor … i inni .

Nie wybieram dowolnie, obserwuję, abstrakcja też potencjalnie mnie interesuje. Tylko, że w abstrakcji od wielu lat nic ciekawego się nie wydarzyło, same powtórki i to sięgające do okresu z międzywojnia. Proszę wskazać ważne nazwiska polskie czy światowe? Poza tym, co nowego o świecie wyraża abstrakcja, w stosunku do sytuacji z około 1920 roku? …. Nic lub to samo, w przeciwieństwie do fotorealizmu czy tzw. nowego surrealizmu.

Rynek sztuki przynajmniej od czasów Rubensa sam w sobie nie jest zły. Trzeba się tylko w nim umieć znaleźć, ale nie poddać. Taka była wymowa niektórych moich konkluzji.