Tak, ma Pan rację, na “Dogmana” można również spojrzeć jak na smutny western, może nawet antywestern, w którym wendeta nie przynosi ulgi i nie zmieni proporcji dobra i zła. Garrone jednak trochę inaczej niż np. Peckinpah konstruuje postacie, kreśli je bardziej jednowymiarowo. Przy czym im dłużej trwa projekcja, tym bardziej odchodzi od realizmu, tworząc coś w rodzaju realizmu magicznego na opak. Ale tym większa zaleta “Dogmana”, że przy – wydawałoby się – banalnym punkcie wyjścia i dojścia, potrafi różnie układać się w głowie i skłaniać do refleksji nad tu i teraz. Pozdrawiam.