<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Magazyn O.pl</title>
	<atom:link href="https://ownetic.com//category/artykuly/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://ownetic.com/magazyn</link>
	<description>Magazine</description>
	<lastBuildDate>Tue, 29 Sep 2020 10:42:16 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=5.9.9</generator>
	<item>
		<title>Ostatni z wielkich chodziarzy</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/bartosz-sadulski-ostatni-z-wielkich-chodziarzy</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Bartosz Sadulski]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 31 Dec 2018 14:36:23 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Bartosz Sadulski]]></category>
		<category><![CDATA[John Murray]]></category>
		<category><![CDATA[Patrick Leigh Fermor]]></category>
		<category><![CDATA[Rebecca Solnit]]></category>
		<category><![CDATA[William Wordsworth]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47446</guid>

					<description><![CDATA[Chodzenie może mieć emancypacyjną moc, zwłaszcza w kraju, gdzie grodzenie swoich włości było tradycją niemal tak silną jak polowania i sypianie z kuzynkami. Prekursorem nonkonformistycznego, niemal ostentacyjnie kontestacyjnego chodzenia po Anglii był pochodzący z krainy jezior romantyczny poeta William Wordsworth, który w czasach gdy ludzie jego proweniencji (chociaż ojciec, skromny adwokat i pełnomocnik ekscentrycznego arystokraty, zmarł, gdy poeta miał trzynaście lat) jeździli dryndą czy bryczką nie tylko do golibrody, ale i na przechadzki, uczynił z chodzenia coś więcej niż tylko swoją metodę twórczą. ]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kraków: alfabet reakcyjny #5</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/martyna-nowicka-krakow-alfabet-reakcyjny-5</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Martyna Nowicka]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 21 Dec 2018 12:53:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Alfabet Reakcyjny]]></category>
		<category><![CDATA[Anna Pichura]]></category>
		<category><![CDATA[Kaja Gliwa]]></category>
		<category><![CDATA[Martyna Nowicka]]></category>
		<category><![CDATA[Mikołaj Moskal]]></category>
		<category><![CDATA[Pamela Bożek]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47405</guid>

					<description><![CDATA[Tekst jest czwartą częścią cyklu Alfabet reakcyjny, który zaczął się tradycyjnie, od A i B, czyli Marty Antoniak i Tomka Barana – dwójki artystów, którzy dzielą pracownię. Każde z nich opowiedziało mi o swojej pracy artystycznej, każde też miało za zadanie wskazać mi jednego (dowolnie wybranego) twórcę lub twórczynię z Krakowa, z którymi ich zdaniem powinnam się spotkać; interesowały mnie też uzasadnienia ich wyborów.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Anioły nie znają wstydu. Transgresja w kinie Nowego Jorku</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/marcin-borchardt-anioly-nie-znaja-wstydu-transgresja-w-kinie-nowego-jorku</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Marcin Borchardt]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 20 Dec 2018 23:00:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Marcin Borchardt]]></category>
		<category><![CDATA[Wydawnictwo Części Proste]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47384</guid>

					<description><![CDATA[9 sierpnia 1974 roku znokautowany aferą Watergate trzydziesty siódmy prezydent Stanów Zjednoczonych Richard Milhous Nixon oświadczył narodowi, że rezygnuje z dalszego pełnienia urzędu. Zaledwie miesiąc później jego następca Gerald Rudolph Ford jr, który przejął władzę w wyniku nominacji, a nie wyborów powszechnych, niespodziewanie ogłosił dla niego akt łaski („Proclamation 4311 – Granting Pardon to Richard Nixon”, 8 września 1974).]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Fantazje o byciu kobietą – recenzja książki Carmen Marii Machado „Jej ciało i inne strony”</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/carmen-maria-machado-jej-cialo-i-inne-strony-recenzja</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Anna Pajęcka]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 19 Dec 2018 13:17:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Carmen Maria Machado]]></category>
		<category><![CDATA[Wydawnictwo Agora]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47378</guid>

					<description><![CDATA[Carmen Maria Machado odkrywa i łączy uniwersalne doświadczenia bycia kobietą na przestrzeni dziejów i narracji. To, co już się zdarzyło, co może się wydarzać i codziennie wydarza się w tomiku <em>Jej ciało i inne strony</em>, łączy się w ośmiu opowiadaniach na granicy horroru, baśni i – mimo wszystko – rzeczywistości.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Na ołtarzu historii</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/na-oltarzu-historii-muzeum-miasta-gdynia-dorota-nieznalska</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Agnieszka Domańska]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 05 Dec 2018 11:16:39 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Dorota Nieznalska]]></category>
		<category><![CDATA[Muzeum Miasta Gdyni]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47353</guid>

					<description><![CDATA[Przemoc i pamięć. Badania SRV Sektion Rassen- und Volkstumsforschung w Muzeum Miasta Gdyni to kolejna wystawa, którą Dorota Nieznalska wraca do zapomnianych bądź nieznanych wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Co nie jest biografią – nie jest w ogóle. Zakopiańskie pracownie</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/co-nie-jest-biografia-nie-jest-w-ogole-zakopianskie-pracownie-brzozowski-rzaska-hasior</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Anna Batko]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 04 Dec 2018 08:54:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Anna Batko]]></category>
		<category><![CDATA[Antoni Rząsa]]></category>
		<category><![CDATA[Kwartalnik Rzeźby Orońsko]]></category>
		<category><![CDATA[Tadeusz Brzozowski]]></category>
		<category><![CDATA[Władysław Hasior]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47339</guid>

					<description><![CDATA[Pracownia artysty – mogłoby się wydawać – jest miejscem szczególnym. Zwłaszcza w Zakopanem, nad którym poza czystym powietrzem unoszą się opary witkacowskiej zakopaniny i całe rzesze twórczo podchodzących do własnych historii widm. Obu Witkiewiczów, Malczewskiego, Hasiora i całego tabunu przyjezdnych ilustrujących w swoich dziełach przeżycia z metafizycznego pępka. Najgorzej jednak, jak się komuś coś wydaje. Pracownia to przede wszystkim miejsce pracy. Twórczego procesu, intymnej rozmowy i wcielania w życie nawet najbardziej pokrętnych czy też absurdalnych idei. Monotonnej, codziennej harówki, której czas wypełnia coraz bardziej żmudny research i powtarzalne do bólu czynności. Jeśli dialog, to tylko z materiałem, a jeśli monolog, to tylko taki, po którym nie można wydusić słowa? Niekoniecznie, to też, jak pokazuje pamięć zakopiańskich przestrzeni, ciągle żywa, ewoluująca, podatna na zmiany tkanka, przetapiająca i przelewająca się niczym lawa. Grana dyskusja i nierzadko ogrywana tożsamość.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>„Osiem białych nocy”, fragment „Nocy czwartej”</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/andre-aciman-osiem-bialych-nocy-fragment-wydawnictwo-wab</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[André Aciman]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 30 Nov 2018 00:55:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Agnieszka Walulik]]></category>
		<category><![CDATA[André Aciman]]></category>
		<category><![CDATA[Wydawnictwo W.A.B.]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47324</guid>

					<description><![CDATA[Poszliśmy na skróty West End Avenue, którą w przeciwieństwie do Riverside już oczyszczono – śnieg leżał w wysokich zaspach wzdłuż krawężników. Droga wiodła w dół wzgórza, a kiedy dotarliśmy na miejsce, kolejka do kina była dłuższa niż się spodziewaliśmy. Ktoś powiedział, że są jeszcze bilety. Kupiliśmy dwa, nawet nie wiedząc, czy dostaliśmy miejsca obok siebie. A jeśli nie? To wyjdziemy – stwierdziła Clara. Rozpoznaliśmy kilka twarzy z poprzednich wieczorów. Clara swoim zwyczajem stwierdziła, że skoczy do sąsiedniego Starbucksa po coś do jedzenia. Poprzedniego wieczoru obojgu nam smakowało ciasto cytrynowe. W kolejce do wejścia nawiązałem rozmowę z parą stojącą przed nami. Ona widziała wiele filmów Rohmera; on tylko kilka. Byli tu również wczoraj, ale on nie był zachwycony. Ona sądziła, że dzisiejsze seanse może wreszcie go przekonają o geniuszu reżysera. A czy ja uważam, że Rohmer to geniusz? Być może – odparłem. Ale w prawdziwym życiu ludzie nigdy nie zachowują się, a już na pewno nie mówią w taki sposób – stwierdził on.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Artyści mają tu coś do powiedzenia</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/rusicka-rzepecki-artysci-maja-tu-cos-do-powiedzenia-oronsko</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Małgorzata Błaszczyk]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 29 Nov 2018 12:30:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Adam Rzepecki]]></category>
		<category><![CDATA[Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku]]></category>
		<category><![CDATA[Irmina Rusicka]]></category>
		<category><![CDATA[Leszek Golec]]></category>
		<category><![CDATA[Małgorzata Błaszczyk]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47308</guid>

					<description><![CDATA[róbę pokazania prac Adama Rzepeckiego w duecie artystycznym mogliśmy oglądać stosunkowo niedawno, bo na przełomie 2016 i 2017 roku w krakowskiej Galerii Olimpia. Była to prezentacja dwójki „weteranów” sztuki – Ewy Ciepielewskiej &#124; Gruppa Luxus i Adama Rzepeckiego &#124; Łódź Kaliska. Parę niezależnych artystów, działających obecnie indywidualnie, historycznie łączy uczestnictwo w alternatywnym ruchu twórczym lat 80. XX wieku. Stąd ich wspólne spotkanie wokół interpretacji mitu pasterskiego pierwszych ludzi, pod tytułem <em>Adam i Ewa</em>, było symboliczną koegzystencją i dialogiem pomiędzy dojrzałymi już artystami.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>To nie jest kraj dla grzecznych ludzi. Na marginesie wystawy Rusicka / Rzepecki w Orońsku</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/to-nie-jest-kraj-dla-grzecznych-ludzi-na-marginesie-wystawy-rusicka-rzepecki-oronsko</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Renata Rusnak]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 26 Nov 2018 10:43:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Adam Rzepecki]]></category>
		<category><![CDATA[Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku]]></category>
		<category><![CDATA[Irmina Rusicka]]></category>
		<category><![CDATA[Leszek Golec]]></category>
		<category><![CDATA[Renata Rusnak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47290</guid>

					<description><![CDATA[Czy Irminę Rusicką, młodszą od Rzepeckiego o dobre dwa pokolenia, przyciągnęło do wspólnej wystawy właśnie takie <em>call for action</em>? Nie rozmawiałam z nią o tym, ale jej frajda z odpalenia niesprawnej dotąd SHL-ki przed głównym budynkiem Centrum w Orońsku była ewidentna. Tak samo, jak frajdę miał wymalowaną na twarzy lokalny mechanik, który jeden motor Rzepeckiego poskładał z kilku innych. Było to po prostu coś fajnego do zrobienia. Podobnie „fajne do zrobienia” wydają mi się w ogóle działania członków Łodzi Kaliskiej; czy pracują razem czy osobno. Chce się być i chce się robić coś z nimi, nieważne jak daleko przesunięte są granice absurdu, za pomocą którego kontestują zastaną rzeczywistość.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kraków: alfabet reakcyjny# 4</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/krakow-alfabet-reakcyjny-martyna-nowicka</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Martyna Nowicka]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 12 Nov 2018 23:00:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Cyryl Polaczek]]></category>
		<category><![CDATA[Iwona Demko]]></category>
		<category><![CDATA[Martyna Kielesińska]]></category>
		<category><![CDATA[Martyna Nowicka]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47273</guid>

					<description><![CDATA[Tekst jest czwartą częścią cyklu <em>Alfabet reakcyjny</em>, który zaczął się tradycyjnie, od A i B, czyli Marty Antoniak i Tomka Barana – dwójki artystów, którzy dzielą pracownię. Każde z nich opowiedziało nam o swojej pracy artystycznej, każde też miało za zadanie wskazać jednego (dowolnie wybranego) twórcę lub twórczynię z Krakowa, z którymi ich zdaniem powinniśmy się spotkać.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Niewidzialne („53 wojny”, reż. Ewa Bukowska)</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/niewidzialne-53-wojny-recenzja-ewa-bukowska</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Aleksandra Kumala]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 26 Oct 2018 07:42:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Ewa Bukowska]]></category>
		<category><![CDATA[Grażyna Jagielska]]></category>
		<category><![CDATA[Magda Popławska]]></category>
		<category><![CDATA[Michał Żurawski]]></category>
		<category><![CDATA[Wojciech Jagielski]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47231</guid>

					<description><![CDATA[<em>53 wojny</em> to film niełatwy. Z wielu względów. Pierwszy problem pojawia się już w chwili, gdy zadamy sobie pytanie – a właściwie dwa pytania – zasadnicze: o czym opowiada i kto jest w nim centralną postacią? Pierwsza z nasuwających się odpowiedzi brzmi mniej więcej tak: to kino kobiece, w każdym calu. Bynajmniej nie o gatunkową deprecjację tutaj chodzi, lecz o fakty: mamy do czynienia z opowieścią o kobiecie (Anka), z kobietą w roli głównej (Magdalena Popławska), wyreżyserowaną przez kobietę (Ewa Bukowska), na motywach książki autorstwa kobiety (Grażyna Jagielska). Tak ukierunkowana interpretacja domaga się jednak natychmiastowego przypisu, by nie rzec: sprostowania. Protagonistce brak bowiem sprawczości, ba, podmiotowości. Żyje, aby jej mąż mógł żyć.]]></description>
		
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Cyganka zawsze prawdę powie</title>
		<link>https://ownetic.com/magazyn/2018/cyganka-zawsze-prawde-powie-wieslaw-mysliwski-ucho-igielne</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Agnieszka Bednarek]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 23 Oct 2018 23:00:50 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[Agnieszka Bednarek]]></category>
		<category><![CDATA[Wiesław Myśliwski]]></category>
		<category><![CDATA[Wydawnictwo Znak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://ownetic.com/magazyn/?p=47218</guid>

					<description><![CDATA[Czy Myśliwski wielkim powieściopisarzem jest? Czy jego dzieła zasługują na przedrostek arcy–? Czy mógłby otwierać kanon polskiej literatury współczesnej (o ile w ogóle udałoby się go utworzyć)? Te i tym podobne pytania były nam kulą u nogi na piątym roku polonistyki. Dziecięco onieśmieleni spuszczaliśmy głowy, co wrażliwsza spaliła raka, ba, nawet najgorliwszy ateista kleił w myślach modlitwę o śmiałka, który zechce zabrać głos. Dlaczego? Po pierwsze, Myśliwskiego, owszem, czytywało się, jednak nigdy zanadto się nie wczytując, a już na pewno nie doczytując do końca.]]></description>
		
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
