{"id":10680,"date":"2012-12-11T13:45:14","date_gmt":"2012-12-11T12:45:14","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=10680"},"modified":"2021-01-12T16:03:41","modified_gmt":"2021-01-12T15:03:41","slug":"maciej-stasiowski-dharma-rock-beatsampler-dla-mlodszych-pokolen-podziemnych-allen-ginsberg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2012\/maciej-stasiowski-dharma-rock-beatsampler-dla-mlodszych-pokolen-podziemnych-allen-ginsberg","title":{"rendered":"Dharma Rock. Allen Ginsberg"},"content":{"rendered":"

\u201ePo raz pierwszy opar\u0142em piosenk\u0119 o refren, zapo\u017cyczaj\u0105c go z \u201eI Fought the Law\u201d<\/em>\u201d, opowiada\u0142 Allen Ginsberg o utworze \u201eDo the Meditation Rock\u201d. W rzeczywisto\u015bci nie by\u0142 to ani pierwszy ani jedyny poemat, kt\u00f3ry skomponowa\u0142 do muzyki, albo komponowa\u0142 r\u00f3wnocze\u015bnie z muzyk\u0105. Wsp\u00f3\u0142praca z Philipem Glassem z 1988 roku, kt\u00f3rej rezultatem by\u0142a opera \u201eHydrogen Jukebox\u201d okaza\u0142a si\u0119 dla autora trylogii \u201eQatsi\u201d nie ma\u0142ym wyzwaniem. Ginsberg \u201e\u2026tworzy poetycki j\u0119zyk skomponowany z rytm\u00f3w i d\u017awi\u0119k\u00f3w jakie nas otaczaj\u0105 \u2013 ameryka\u0144ski j\u0119zyk, kt\u00f3ry jest logiczny, zmys\u0142owy, czasem abstrakcyjny, jednak zawsze nader ekspresyjny.<\/em>\u201d, opowiada Glass.<\/p>\n

\"Allen<\/a>
Allen Ginsberg, fot. Michiel Hendryckx (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia)<\/figcaption><\/figure>\n

Wyliczanie muzycznych projekt\u00f3w w jakie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 Allen Ginsberg nakre\u015bla orientalno-folkowy krajobraz II po\u0142owy XX wieku. Ten, obejmuje dwie drogi: przemierzon\u0105 przez poet\u0119 od inspiracji Blake\u2019iem i Basho po zapoznawanie ameryka\u0144skich wykonawc\u00f3w z rytmik\u0105 sutr i mantrami oraz t\u0105, kt\u00f3ra by\u0142a \u015bwiadkiem transformacji Ginsberga w regularnego muzyka, poruszaj\u0105cego si\u0119 po nietypowych terytoriach: folk, psychodelia, calypso. Pisarza w \u201eskowycz\u0105cego\u201d pie\u015bniarza. W muzycznej w\u0119dr\u00f3wce poza Swamim Bhaktivedant\u0105, by\u0142 Bob Dylan – m\u0142odszy o ponad 10 lat – tw\u00f3rca \u201eBlowin\u2019 in the Wind\u201d w Ginsbergu zobaczy\u0142 intryguj\u0105c\u0105 posta\u0107. Mentora i grouppie, jak \u017cartowali sobie cz\u0142onkowie dylanowskiego antura\u017cu. \u0141\u0105cznika mi\u0119dzy pokoleniami, kibica i patrona nowej tw\u00f3rczo\u015bci, w\u0142\u0105cznie ze scen\u0105 punkow\u0105. Ha\u0142a\u015bliwe akordy Strummera i rz\u0119\u017cenie gitary Micka Jonesa zaskakuj\u0105co dobrze wsp\u00f3\u0142graj\u0105 z harmoni\u0105 Ginsberga. \u201eOjciec kwiat\u201d, aktywny uczestnik pokojowych protest\u00f3w, rozpoczynaj\u0105cy wielogodzinne mantry maj\u0105ce uspokoi\u0107 policj\u0119 pacyfikuj\u0105c\u0105 anty-wietnamskie zgromadzenia i odczyty i poetyckie wiece i koncerty. Dzia\u0142a\u0142o. Nawet \u201eAnio\u0142y Piekie\u0142\u201d wt\u00f3rowa\u0142y gard\u0142owym om-om-om-om, kiedy w trakcie koncertu w Golden Gate Park gra\u0142o The Grateful Dead. Jefferson Airplane te\u017c musia\u0142o nieco ust\u0105pi\u0107 miejsca na plakacie dla nazwiska wys\u0142annika pokoju intonuj\u0105cego om-om. Beatlesi je\u017adzili do Indii, pobiera\u0107 nauki od krishnowskich mnich\u00f3w. Ginsberg \u015bci\u0105ga\u0142 mentor\u00f3w do Stan\u00f3w Zjednoczonych, by pokazali Amerykanom inne drogi do o\u015bwiecenia ni\u017c poprzez ekspansj\u0119 terytorialn\u0105. Komponowa\u0142. Zasi\u0119ga\u0142 duchowej porady. Mistrzu Muktananda jak regulowa\u0107 oddech, by \u015bpiewa\u0107 poezj\u0119? Zaufaj w\u0142asnym s\u0142owom, tw\u00f3rz spontanicznie. Potem Dylan pyta si\u0119 \u201eczy zawsze tworzysz w ten spos\u00f3b?\u201d. Zawsze. Poemat \u201eSeptember on Jessore Road\u201d jest tego dowodem, oparty o dwa akordy mantry Vajra Guru i \u201eOn Another\u2019s Sorrow\u201d Williama Blake\u2019a. Wsch\u00f3d spotyka si\u0119 z Zachodem, a Lennon sugeruje, by zamiast gitar\u0105, wesprze\u0107 utw\u00f3r orkiestr\u0105, jak w \u201eEleanor Rigby\u201d. I mija dwadzie\u015bcia lat, nim \u201eSeptember\u2026\u201d odnajduje w\u0142a\u015bciw\u0105 form\u0119, a Ginsberg uczy student\u00f3w \u201eEleanor Rigby\u201d, poniewa\u017c poezja nie znosi po\u015bpiechu. Walczy\u0142em z Dharm\u0105, ale Dharma wygra\u0142a, m\u00f3wi bitnik. Nauka jest obustronna. Dylan w\u0142\u0105cza w swoje teksty pejza\u017ce \u201ezbeatowanej\u201d Ameryki (\u201eDesolation Row\u201d, \u201eHighway 61 Revisited\u201d), a w \u201eSubterranean Homesick Blues\u201d pojawia si\u0119 najwierniejszy guru-grouppie-hippie, kt\u00f3ry po\u017cycza od Dylana bluesa i uczy si\u0119 gra\u0107 na harmonii i nagrywa\u0107. Nagrywa\u0107 wszystko, gdziekolwiek by nie by\u0142. S\u0105 hinduskie ragi, plecione, d\u0142ugie, i s\u0105 protest songi – folkowe, protestuj\u0105ce i proste i wzruszaj\u0105ce. Na festiwalu w Newport rodzi si\u0119 nowy, ha\u0142a\u015bliwie elektryczny Dylan. Ginsberg widzi w nim marzenie Walta Whitmana i Ezry Pounda, zapewne \u2013 dlatego upewnia si\u0119, odwiedzaj\u0105c dom poety z p\u0142ytami winylowymi pod pach\u0105 i m\u00f3wi \u201eto Bob Dylan, s\u0142uchaj\u201d. Milczenie. Gdyby Poundowi si\u0119 nie podoba\u0142o, wyszed\u0142by z pokoju. I kolejny mistrz akceptuje muzyczn\u0105 transformacj\u0119 bhikku, praktykuj\u0105cego ucznia nauk Buddy, Allena Ginsberga. William Blake pojawia si\u0119 mu we \u015bnie. W \u201eKral Majales\u201d Ginsberg wykrzykuje \u201eW wizji us\u0142ysza\u0142em g\u0142os Blake\u2019a \u2026<\/em>\u201d. Jaki\u015b czas p\u00f3\u017aniej Ginsberg namawia Dylana w pokoju hotelowym, by nagra\u0107 muzyk\u0119 do \u201ePie\u015bni niewinno\u015bci\u201d i \u201ePie\u015bni do\u015bwiadczenia\u201d. W sesjach bierze udzia\u0142 Bob Dorough i Don Cherry, ale ch\u00f3rek z\u0142o\u017cony z Orlovsky\u2019ego i Ginsberga brzmi jak banda becz\u0105cych hipis\u00f3w. Czasem urokliwe, zawsze od serca, nie zawsze trafiaj\u0105c w d\u017awi\u0119ki. Druga wsp\u00f3\u0142praca Dylana i Ginsberga jest bardziej udana i odbywa si\u0119, w 1971 roku, pod okiem Jacka Douglasa. \u201ePierwszy Blues\u201d nie ukazuje si\u0119 a\u017c do 1983 roku, a od tego czasu dochodz\u0105 nowe nagrania, w tym sesje z 1981 roku, na kt\u00f3rych powstaje przepi\u0119kny \u201eFather Death Blues\u201d. Zaw\u0119\u017cony do najpotrzebniejszych instrument\u00f3w: gitary, harmonii, \u015bpiewu. Obola\u0142y i przepe\u0142niony ulg\u0105, gdy\u017c ojciec Allena pozostawi\u0142 ju\u017c za sob\u0105 ziemskie cierpienia. Piosenki weso\u0142e (\u201eCIA Dope Calypso\u201d) maj\u0105 w sobie zabarwienie satyry politycznej, jak zawsze trafnej i zderzaj\u0105cej dwa obrazy, jak w haiku. Wodorowa szafa graj\u0105ca, muzyczna kakofonia \u201eVomit Express\u201d.<\/p>\n