{"id":14587,"date":"2013-08-19T00:00:23","date_gmt":"2013-08-18T23:00:23","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=14587"},"modified":"2021-01-12T14:54:41","modified_gmt":"2021-01-12T13:54:41","slug":"rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia","title":{"rendered":"Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105"},"content":{"rendered":"<p>Nazywam si\u0119 John Cale. Pochodz\u0119 z Garnant \u2013 ma\u0142ej osady g\u00f3rniczej w p\u00f3\u0142nocnej Walii. Wraz z Lou za\u0142o\u017cyli\u015bmy Velvet Underground. Potem przesta\u0142em ukrywa\u0107 si\u0119 za nazw\u0105 zespo\u0142u. Napisa\u0142em piosenk\u0119 o tym, \u017ce strach jest najlepszym przyjacielem cz\u0142owieka. Nie lubi\u0119 ogl\u0105da\u0107 si\u0119 za siebie. \u201e<em>Nigdy nie pami\u0119tam tego, co robi\u0119. Nigdy nie przejd\u0119 do historii.<\/em>\u201d<a class=\"fn-ref-mark\" href=\"#footnote-1\" id=\"refmark-1\"><sup>[1]<\/sup><\/a>. Ju\u017c sta\u0142 si\u0119 jej cz\u0119\u015bci\u0105.<\/p>\n<figure id=\"attachment_14588\" aria-describedby=\"caption-attachment-14588\" style=\"width: 540px\" class=\"wp-caption alignnone\"><a href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07\/\" rel=\"attachment wp-att-14588\"><img loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-14588\" title=\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07-540x392.jpg\" alt=\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" width=\"540\" height=\"392\"\/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-14588\" class=\"wp-caption-text\">John Cale, Vooruit &#8211; Ghent &#8211; 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)<\/figcaption><\/figure>\n<p><strong>Autobiografia (pisana cudzymi s\u0142owami)<\/strong><\/p>\n<p>Wychodzi na scen\u0119 w ciemnych okularach. Ko\u0144cz\u0105c utw\u00f3r, wydaje z siebie przera\u017aliwy skrzek, po czym wstaje od fortepianu. Teraz trzyma elektryczn\u0105 alt\u00f3wk\u0119, niemi\u0142osiernie pi\u0142uj\u0105c struny. Je\u017c\u0105 si\u0119 w\u0142osy na karku. Dra\u017cni\u0105ca hipnoza. \u201e<em>L\u015bni\u0105ce, l\u015bni\u0105ce, l\u015bni\u0105ce sk\u00f3rzane buty..<\/em>\u201d, \u015bpiewa pierwsze zwrotki Velvetowego klasyka <em>Venus in Furs<\/em>. Przychodz\u0105c na kolejny koncert, zobaczycie ju\u017c innego cz\u0142owieka. Si\u0119gnijcie po dowolne dwie p\u0142yty z obejmuj\u0105cego pi\u0119\u0107 dekad katalogu, a us\u0142yszycie dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych muzyk\u00f3w, kt\u00f3rych wyst\u0119p sprzed kilku lat wydany zosta\u0142 w 2007 roku na albumie <em>Circus Live<\/em>. Koncert nap\u0119dzany jest przez zwi\u0119z\u0142e kompozycje i pomys\u0142owe aran\u017cacje. Ich wykonanie to ju\u017c akt sabota\u017cu. Bunt w akademii czyni wyst\u0119p ciekawszym. Opuszczaj\u0105c Angli\u0119 dzi\u0119ki stypendium Leonarda Bernsteina i rozpoczynaj\u0105c przygod\u0119 w Ameryce od gry w Theatre of Eternal Music Le Monte Younga, koncert\u00f3w z Tonym Conradem i wykonywania kompozycji Johna Cage\u2019a, Cale zamierza\u0142 rozwija\u0107 sw\u00f3j niepok\u00f3j tw\u00f3rczy na nowojorskiej scenie awangardowej. Z dzisiejszej perspektywy, eksperymenty z muzyk\u0105 stochastyczn\u0105 i minimalistyczn\u0105 by\u0142y pierwszym z wielu etap\u00f3w jego artystycznej ewolucji. Nowy Jork w latach 60. okaza\u0142 si\u0119 idealnym miejscem by pozosta\u0107 w ruchu i rzuca\u0107 wyzwanie przyzwyczajeniom. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Aksamitnym Podziemiu, a p\u00f3\u017aniej kariera solowa, orbitowa\u0142y wok\u00f3\u0142 melodyjnych piosenek (<em>Paris 1919<\/em>, <em>Vintage Violence<\/em>), wyrafinowanych inkarnacji glam rocka (<em>Fear<\/em>, <em>Slow Dazzle<\/em>, <em>Helen of Troy<\/em>), intelektualnego punku (<em>Sabotage\/Live<\/em>) oraz surowo\u015bci no-wave\u2019owej estetyki (<em>Music for a New Society<\/em>). Pobocznymi, cho\u0107 nie po\u015blednimi, s\u0105 opery, \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowe, muzyka do przedstawie\u0144 baletowych oraz dzia\u0142alno\u015b\u0107 producencka. Pokolenie Johnny\u2019ego Rottena chwali\u0142o produkcj\u0119 Cale\u2019a, zachwycaj\u0105c si\u0119 p\u0142ytami Patti Smith Group i The Modern Lovers.<\/p>\n<p>Wiele z jego charakteru zdradza za to spos\u00f3b, w jaki interpretuje cudze kompozycje. Pracuj\u0105c nad debiutanckim albumem The Modern Lovers, Cale w\u0142\u0105czy\u0142 <em>Pablo Picasso<\/em>, sztandarow\u0105 kompozycj\u0119 Jonathana Richmana, do w\u0142asnego repertuaru koncertowego. W wersji z p\u0142yty <em>Helen of Troy<\/em> nada\u0142 jej wyd\u017awi\u0119k neurotycznych skarg seksualnego frustrata. Co jeszcze? Niczym Norman Bates, rzuci\u0142 si\u0119 z no\u017cem na Elvisowski <em>Heartbreak Hotel<\/em>. W trakcie wyst\u0119p\u00f3w na \u017cywo, znad klawiatury wydziera\u0142 si\u0119 ob\u0142\u0105kany, bliski samob\u00f3jstwa kochanek, \u015bcigany przez \u015bwidruj\u0105cy, burdonowy d\u017awi\u0119k syntezatora. <em>Psychoza<\/em> Bernarda Hermanna i przeci\u0105g\u0142e \u201e<em>Umieram z samotno\u015bci<\/em>!\u201d, to ju\u017c nie \u017cale lecz gro\u017aba. <em>Hallelujah<\/em>, z repertuaru Leonarda Cohena, nie ma niemal nic wsp\u00f3lnego z tamtymi pie\u015bniami desperat\u00f3w. Nawet g\u0142os Cale\u2019a, cho\u0107 nabiera ciep\u0142ej soczystej barwy, wydaje si\u0119 niepewny<a class=\"fn-ref-mark\" href=\"#footnote-2\" id=\"refmark-2\"><sup>[2]<\/sup><\/a>, definiuj\u0105c tym samym spos\u00f3b, w jaki interpretowa\u0107 go b\u0119d\u0105 przyszli arty\u015bci, mi\u0119dzy innymi Tim Buckley i Rufus Wainwright. Dla Cale\u2019a interpretacja to akt sabota\u017cu. Wykonanie niespodziewanie przeradza si\u0119 w grupow\u0105 improwizacj\u0119. <em>Pablo Picasso<\/em> rozci\u0105gany by\u0142 do kilkunastu minut i zatapia\u0142 koncertowe bisy w dronie alt\u00f3wki. Tak\u0105 wersj\u0119 s\u0142ycha\u0107 na <em>Circus Live<\/em>.<\/p>\n<p><strong>Ha\u0142as: przedsionek, pr\u00f3g, pok\u00f3j<\/strong><\/p>\n<p>Jak na awangardowego kompozytora epoki Xenakisa i Feldmana przysta\u0142o, Cale pisywa\u0142 partytury w formie instrukcji do gier. Ich wykonanie przemienia\u0142 w balansuj\u0105cy na ostrzu brzytwy happening. Jedna z kompozycji zaaran\u017cowana by\u0142a na 88 fortepian\u00f3w. Umieszczone w ton\u0105cych po\u015brodku jeziora \u0142\u00f3dkach, mia\u0142y kolejno wydawa\u0107 pojedyncz\u0105 nut\u0119. Woda pe\u0142ni\u0142aby przy tym rol\u0119 systemu nag\u0142a\u015bniaj\u0105cego, nios\u0105c, zbli\u017caj\u0105ce si\u0119 do tafli d\u017awi\u0119ki, na wiele kilometr\u00f3w. Koncerty Velvet Underground, zespo\u0142u, kt\u00f3rego koncepcj\u0119 stworzy\u0142 wsp\u00f3lnie z poznanym w 1965 roku k\u0119dzierzawym Nowojorczykiem i srebrnow\u0142os\u0105 ikon\u0105 popartu, by\u0142y mniej wymagaj\u0105ce. Gitara Reeda i Sterlinga Morrisona, bas i alt\u00f3wka Cale\u2019a, puszczone przez ten sam wzmacniacz, zatapia\u0142y publiczno\u015b\u0107 w morzu zgie\u0142ku a przyby\u0142ych na zjazd psychoanalityk\u00f3w doprowadza\u0142y do sza\u0142u. Andy Warhol \u2013 menad\u017cer, producent, autor ok\u0142adki debiutanckiego albumu (<em>The Velvet Underground &amp; Nico<\/em>), oraz impresario, mia\u0142 wystarczaj\u0105co du\u017co nieszablonowych pomys\u0142\u00f3w na wypromowanie VU, czyni\u0105c z niego kolejny ze swoich ekstrawaganckich projekt\u00f3w. O wyst\u0119pie na konwencji psychiatr\u00f3w pisano, \u017ce zni\u00f3s\u0142 wszelkie podzia\u0142y: pomi\u0119dzy muzykami a publiczno\u015bci\u0105, melodi\u0105 a ha\u0142asem, lekarzami a pacjentami.<\/p>\n<div id='gallery-1' class='gallery galleryid-14587 gallery-columns-6 gallery-size-thumbnail'><figure class='gallery-item'>\n\t\t\t<div class='gallery-icon landscape'>\n\t\t\t\t<a href='https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/olympus-digital-camera-35'><img width=\"360\" height=\"240\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-2010-urban-simple-life-festical-wikipedia-creative-commons-2013-08-07.jpg\" class=\"attachment-thumbnail size-thumbnail\" alt=\"John Cale podczas Urban SimpleLife Festical, 2010, autor: Rex Huang (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" loading=\"lazy\" aria-describedby=\"gallery-1-14591\" \/><\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<figcaption class='wp-caption-text gallery-caption' id='gallery-1-14591'>\n\t\t\t\tJohn Cale podczas Urban SimpleLife Festical, 2010, autor: Rex Huang (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\n\t\t\t\t<\/figcaption><\/figure><figure class='gallery-item'>\n\t\t\t<div class='gallery-icon landscape'>\n\t\t\t\t<a href='https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/john-cale-2006-wikipedia-creative-commons-2013-08-07-002'><img width=\"320\" height=\"240\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-2006-wikipedia-creative-commons-2013-08-07-002.jpg\" class=\"attachment-thumbnail size-thumbnail\" alt=\"John Cale graj\u0105cy na alt\u00f3wce podczas koncertu w Warande, w Belgii \/ Photo of John Cale playing the viola at a concert in Warande, Belgium, 3 lutego 2006 r., autor: Bart Cabanier (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" loading=\"lazy\" aria-describedby=\"gallery-1-14590\" \/><\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<figcaption class='wp-caption-text gallery-caption' id='gallery-1-14590'>\n\t\t\t\tJohn Cale graj\u0105cy na alt\u00f3wce podczas koncertu w Warande, w Belgii \/ Photo of John Cale playing the viola at a concert in Warande, Belgium, 3 lutego 2006 r., autor: Bart Cabanier (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\n\t\t\t\t<\/figcaption><\/figure><figure class='gallery-item'>\n\t\t\t<div class='gallery-icon landscape'>\n\t\t\t\t<a href='https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/john-cale-2006-wikipedia-creative-commons-2013-08-07'><img width=\"242\" height=\"240\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-2006-wikipedia-creative-commons-2013-08-07.jpg\" class=\"attachment-thumbnail size-thumbnail\" alt=\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" loading=\"lazy\" aria-describedby=\"gallery-1-14589\" \/><\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<figcaption class='wp-caption-text gallery-caption' id='gallery-1-14589'>\n\t\t\t\tJohn Cale, Vooruit &#8211; Ghent &#8211; 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\n\t\t\t\t<\/figcaption><\/figure><figure class='gallery-item'>\n\t\t\t<div class='gallery-icon landscape'>\n\t\t\t\t<a href='https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07'><img width=\"400\" height=\"240\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07-400x240.jpg\" class=\"attachment-thumbnail size-thumbnail\" alt=\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" loading=\"lazy\" aria-describedby=\"gallery-1-14588\" \/><\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<figcaption class='wp-caption-text gallery-caption' id='gallery-1-14588'>\n\t\t\t\tJohn Cale, Vooruit &#8211; Ghent &#8211; 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\n\t\t\t\t<\/figcaption><\/figure>\n\t\t<\/div>\n\n<p>Cale nie by\u0142 naczelnym kompozytorem w zespole. VU to dziecko Reeda. Jednak bez wk\u0142adu Walijczyka: preparowanego spinaczami do papieru fortepianu w <em>All Tomorrow\u2019s Parties<\/em>, smyczkowego jazgotu w <em>Heroin<\/em>, czy beznami\u0119tnej recytacji absurdalnej historii o cz\u0142owieku, kt\u00f3ry w przesy\u0142ce pocztowej nada\u0142 sam siebie, w <em>The Gift<\/em>, Velvet Underground nie by\u0142oby tym samym kultowym klasykiem, na kt\u00f3rego powo\u0142uje si\u0119 ka\u017cda szanuj\u0105ca si\u0119 \u201ealternatywna\u201d kapela. Nic dziwnego, \u017ce reunion w latach 90. \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 wi\u0119cej uwagi ni\u017c koncerty sprzed trzech dekad. W skomponowanym specjalnie na t\u0105 okazj\u0119 wierszyku (<em>Velvet Nursery Rhyme<\/em>), Reed pointuje ca\u0142\u0105 afer\u0119 wok\u00f3\u0142 grupy z nowojorsk\u0105 dosadno\u015bci\u0105: \u201epretensjonalne g\u00f3wno\u201d. Po\u015bmiertnie nadmuchana ba\u0144ka mydlana nijak mia\u0142a si\u0119 do niestabilnej egzystencji formacji \u2013 tak\u017ce w jej reaktywowanej ods\u0142onie. Po drugim albumie <em>White Light\/White Heat<\/em>, zwie\u0144czonym siedemnastominutow\u0105 <em>Sister Ray<\/em> \u2013 zwiastunem sonicznej apokalipsy, Reed postawi\u0142 ultimatum: \u201eon albo ja\u201d. W ten spos\u00f3b Cale rozpocz\u0105\u0142 karier\u0119 solow\u0105. Wiele lat p\u00f3\u017aniej wsp\u00f3\u0142praca obu artyst\u00f3w, cho\u0107 burzliwa, doczeka\u0142a si\u0119 kontynuacji. W 1987 roku zmar\u0142 Andy Warhol. Cale dowiedzia\u0142 si\u0119 o tym w impersonalny spos\u00f3b, przeczytawszy artyku\u0142 w gazecie. Mia\u0142 wyrzuty sumienia z powodu urwanego kontaktu. Reed tak\u017ce rozsta\u0142 si\u0119 z malarzem w nienajlepszych okoliczno\u015bciach, zwolniwszy go z obowi\u0105zk\u00f3w producenta, menad\u017cera.. przyjaciela zespo\u0142u. W 1989 roku za\u0142o\u017cyciele VU skomponowali cykl piosenek dedykowanych Warholowi, niejako w odpowiedzi na ukazuj\u0105ce si\u0119 lawinowo wspomnienia i refleksje na temat artysty. Muzyczna biografia, pisana z perspektywy \u201eVelvet\u00f3w\u201d, mia\u0142a swoj\u0105 premier\u0119 w ko\u015bciele \u015aw. Anny na Brooklynie. Wyst\u0119p przerodzi\u0142 si\u0119 jednak w seri\u0119 koncert\u00f3w, a nagrany materia\u0142 \u2013 w album <em>Songs for Drella<\/em> (jak te\u017c okre\u015blano Warhola w Fabryce, \u201e\u017ceni\u0105c\u201d ze sob\u0105 kopciuszka [Cinderella] i Drakul\u0119). Do projektu nie zaproszono nikogo innego. Cale\u2019owski fortepian, alt\u00f3wka i kakofoniczna gitara Reeda w zupe\u0142no\u015bci wystarczy\u0142y by stworzy\u0107 przejmuj\u0105c\u0105 biografi\u0119 artysty, a zarazem osobiste <em>postscriptum<\/em> do wsp\u00f3lnej podr\u00f3\u017cy. Kto inny, je\u015bli nie Drella, wyprodukowa\u0142by tak\u0105 legend\u0119 jak VU?<\/p>\n<p><!--nextpage--><\/p>\n<p>Do muzyki podobnej eksperymentom z Tonym Conradem Cale wr\u00f3ci\u0142 raz jeszcze, na albumie <em>Church of Anthrax<\/em>, nagranym z Terrym Rileyem. Nie przypomina\u0142o to ju\u017c jednak wielogodzinnych sesji z Teatrem Wiecznej Muzyki, potrafi\u0105cym wype\u0142ni\u0107 ka\u017cd\u0105 przestrze\u0144 uduchowionym ha\u0142asem. Dla odmiany, Walijczyk zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 piosenki. Jego talent do kreowania ha\u0142asu rezonowa\u0142 wci\u0105\u017c na koncertach i okazjonalnie przejawia\u0142 si\u0119 na p\u0142ytach. Na przyk\u0142ad na ko\u0144cz\u0105cym <em>HoboSapiens<\/em> utworze <em>Over Her Head<\/em>. \u201eGotuj\u0105ca\u201d si\u0119, klaustrofobiczna mieszanka d\u017awi\u0119k\u00f3w pianina, skrzypiec i tr\u0105bek, wybucha niespodziewanie galopad\u0105 b\u0119bn\u00f3w i jazgotliw\u0105 sol\u00f3wk\u0105 alt\u00f3wki. Cztery lata p\u00f3\u017aniej drone powr\u00f3ci\u0142. Koncert (<em>Circus Live<\/em>) zarejestrowany w Amsterdamskim Paradiso (2004 i 2006 rok), wi\u0105za\u0142 ze sob\u0105 kompozycje z r\u00f3\u017cnych etap\u00f3w kariery, spajaj\u0105c je \u015bwidruj\u0105cymi d\u017awi\u0119kami rodem z nagra\u0144 Le Monte Younga w swoist\u0105 suit\u0119 (<em>Amsterdam Suite<\/em>). Podobne cykle, z\u0142o\u017cone z nowych, starych i z po\u017cyczonych piosenek, Cale przedstawi\u0142 publiczno\u015bci jeszcze co najmniej dwa razy. W 1980 roku, patronem jednego z nich uczyni\u0142 cz\u0142owieka zamieszanego w afer\u0119 Watergate (<em>The Nine Lives of Gordon Liddy<\/em>). W 1995 roku, wi\u0105zank\u0119 trzech utwor\u00f3w pod tytu\u0142em <em>Songs from the Shimmer<\/em> zadedykowa\u0142 m.in. Salmanowi Rushdiemu. Podobne wi\u0105zanki us\u0142ysze\u0107 mo\u017cna chyba na ka\u017cdym z jego wyst\u0119p\u00f3w.<\/p>\n<p>Cale jest znakomitym interpretatorem cudzego repertuaru, jednak r\u00f3wnie\u017c sw\u00f3j w\u0142asny rzadko wykonuje w identyczny jak na p\u0142ytach spos\u00f3b. Na koncercie w Teatrze Zag\u0142\u0119bia w Sosnowcu, otwieraj\u0105cym zesz\u0142oroczn\u0105 edycj\u0119 festiwalu Ars Cameralis, artysta promowa\u0142 najnowsze wydawnictwo <em>Shifty Adventures in Nookie Wood<\/em>, cho\u0107 to poprzednie \u2013 wydan\u0105 rok wcze\u015bniej EP-k\u0119 <em>Extra Playful<\/em> \u2013 zagra\u0142 w ca\u0142o\u015bci, sprawiaj\u0105c s\u0142uchaczom uciech\u0119 (<em>playfulness<\/em>) a nawet co\u015b <em>ekstra<\/em>. Pochodz\u0105cy z niej <em>Hey Ray<\/em>, dedykowany tw\u00f3rcy <em>mail artu<\/em> Rayowi Johnsonowi, zyska\u0142 nieco ci\u0119\u017csze akcenty w refrenie (\u201e<em>Rosjanie nadchodz\u0105!<\/em>\u201d \u2013 krzyczy ch\u00f3r; \u201e<em>Wcale, \u017ce nie<\/em>\u201d \u2013 odpowiada Cale, \u201e<em>Rosjanie nadchodz\u0105<\/em>\u201d powtarza ch\u00f3r, \u201e<em>A gdzie tam<\/em>\u201d \u2013 ripostuje Cale). Tytu\u0142owy <em>Nookie Wood<\/em> rozkr\u0119ci\u0142 si\u0119 natomiast w grupow\u0105 improwizacj\u0119, nie pozostawiaj\u0105c w\u0105tpliwo\u015bci co do seksualnej natury tytu\u0142owego g\u0105szczu.<\/p>\n<p><strong>Jak ur\u017cn\u0105\u0107 \u0142eb wyst\u0119powi<\/strong><\/p>\n<p>Autointerpretacyjna zabawa sta\u0142a si\u0119 znakiem rozpoznawczym wyst\u0119p\u00f3w muzyka. Piosenki zyskuj\u0105 dodatkowe zwrotki, inne komentowane s\u0105 w trakcie wykonywania. Do legendy przesz\u0142y koncertowe wersje <em>Fear is a Man\u2019s Best Friend<\/em>. W trakcie wyst\u0119pu w ramach programu <em>Songwriters Circle<\/em> z 1999 roku, muzycy na scenie bacznie obserwuj\u0105 jego pochylon\u0105 nad klawiszami sylwetk\u0119. Nie maj\u0105 pewno\u015bci czy akompaniowa\u0107, czy te\u017c zas\u0142ania\u0107 twarz przed od\u0142amkami. Reakcje pianisty s\u0105 spontaniczne. Nim dotrze do drugiej zwrotki, Cale przechodzi do kr\u00f3tkiej improwizacji, za\u015b z tekstu piosenki czyni przerysowany monodram. To scena wyci\u0119ta z kabaretu\u2026 albo filmu sensacyjnego\u2026 nie, jednak chyba z dreszczowca. \u201e<em>Umarli\u015bmy ju\u017c dawno temu<\/em> \/ <em>jeszcze nie spocz\u0119li\u015bmy w ziemi<\/em>\u201d. <em>Fear..<\/em> to kompozycja do sabotowania na \u017cywo, kt\u00f3rej struktura rozpada si\u0119 w fina\u0142owym akcie. Bas, w drugiej po\u0142owie utworu nie trzyma ju\u017c rytmu; r\u00f3wnie\u017c d\u017awi\u0119ki fortepianu staj\u0105 si\u0119 coraz bardziej nerwowe, frenetyczne. W finale, utw\u00f3r przeistacza si\u0119 w to, o czym opowiada. Do historii przesz\u0142o te\u017c wykonanie <em>Heartbreak Hotel<\/em> z Croydon, kt\u00f3re zainspirowa\u0107 musia\u0142o <em>doom metalowych<\/em> showman\u00f3w m\u0142odszego pokolenia do wielu infantylnych ho\u0142d\u00f3w. W 1977 roku punkowcy dopiero uczyli si\u0119 przek\u0142uwa\u0107 agrafkami uszy, a Alice Cooper tryska\u0142 w publik\u0119 sokiem pomidorowym. Cale, nie czekaj\u0105c na werble czy dramatyczn\u0105 gr\u0119 \u015bwiate\u0142, znikn\u0105\u0142 ze sceny na kilka sekund, po czym wr\u00f3ci\u0142 z kur\u0105. Przykucn\u0105\u0142. W d\u0142oni tasak. Trach. Zwierz\u0119ciu odpada g\u0142owa. Wszystko, co do tej pory pisano o satanistycznych (a przynajmniej anarchistycznych) orgiach zwanych koncertami rockowymi, za spraw\u0105 jednego ci\u0119cia okaza\u0142o si\u0119 bujd\u0105. Kurczak poszybowa\u0142 w t\u0142um. Zniesmaczona publiczno\u015b\u0107 pierzch\u0142a. Oburzeni muzycy zeszli ze sceny. W czasach studi\u00f3w na Goldsmiths\u2019 College w Londynie, Cale organizowa\u0142 koncerty, na kt\u00f3rych muzycy wydzierali si\u0119 na ro\u015bliny tak d\u0142ugo, p\u00f3ki te nie usch\u0142y, za\u015b on sam wczo\u0142giwa\u0142 si\u0119 pod klap\u0119 fortepianu nawet nie przerywaj\u0105c gry. Poprzeczka zosta\u0142a podniesiona zbyt wysoko by przeskoczy\u0142 j\u0105 jaki\u015b nielot z Croydon. Performance wykonany dla rock\u2019n\u2019rollowej publiczno\u015bci zmarnowa\u0142by si\u0119, gdyby nie dedykowana wegetarianom z zespo\u0142u piosenka (<em>Chickenshit<\/em>) i fanowska poczta pantoflowa. Kolejne pokolenia dziennikarzy muzycznych nie mog\u0142y nie spyta\u0107 o histori\u0119 z kurczakiem. \u201eCzy to prawda, \u017ce zabi\u0142 Pan kiedy\u015b na scenie kur\u0119?\u201d \u2013 pyta reporterka. \u201eTaaa\u2026 i to tasakiem!\u201d \u2013 odpowiada muzyk, z\u0142owieszczo unosz\u0105c brwi niczym Vincent Price. Najwidoczniej rock, podobnie jak towarzysz\u0105cy Cale\u2019owi zesp\u00f3\u0142, by\u0142 w tamtym czasie jaroszem.<\/p>\n<figure id=\"attachment_14591\" aria-describedby=\"caption-attachment-14591\" style=\"width: 540px\" class=\"wp-caption alignnone\"><a href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/olympus-digital-camera-35\/\" rel=\"attachment wp-att-14591\"><img loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-14591\" title=\"John Cale podczas Urban SimpleLife Festical, 2010, autor: Rex Huang (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-2010-urban-simple-life-festical-wikipedia-creative-commons-2013-08-07-540x360.jpg\" alt=\"John Cale podczas Urban SimpleLife Festical, 2010, autor: Rex Huang (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" width=\"540\" height=\"360\"\/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-14591\" class=\"wp-caption-text\">John Cale podczas Urban SimpleLife Festical, 2010, autor: Rex Huang (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)<\/figcaption><\/figure>\n<p><strong>Lektury z Biblioteki Si\u0142<\/strong><\/p>\n<p>Rozpisuj\u0105c si\u0119 o incydencie z drobiem, interpretacji repertuaru i aurze koncert\u00f3w, mo\u017cna by pomy\u015ble\u0107, \u017ce tre\u015b\u0107 schodzi w przypadku autora <em>Slow Dazzle<\/em> na plan dalszy. Skoro w VU za teksty odpowiada\u0142 Lou Reed, tak\u017ce spos\u00f3b ich \u201epodania\u201d nasuwa jednoznaczne skojarzenie z flegmatyczn\u0105 dykcj\u0105 tw\u00f3rcy <em>Transformera<\/em>. A jednak na drugim kr\u0105\u017cku VU Cale\u2019a s\u0142ycha\u0107 dwukrotnie. Tre\u015b\u0107 <em>The Gift<\/em> powsta\u0142a wprawdzie jako \u0107wiczenie warsztatowe Reeda, przygotowane na zaj\u0119cia z literatury, jednak na p\u0142ytach solowych pianisty znale\u017a\u0107 mo\u017cna podobne opowiadania \u2013 podawane beznami\u0119tnym tonem instrukcji obs\u0142ugi. <em>The Jeweller<\/em> ko\u0144czy <em>Slow Dazzle<\/em> z 1974 roku i ma w sobie co\u015b z grozy Edgara Allana Poe (w du\u017cej mierze za spraw\u0105 syntezatorowej ilustracji Briana Eno). Podobna precyzja w doborze s\u0142\u00f3w, podobne stopniowanie napi\u0119cia i zaskakuj\u0105ce zako\u0144czenie \u2013 przemiana oka w wagin\u0119. <em>Strange Times in Casablanca<\/em> z <em>Honi Soit<\/em> (1981) to ju\u017c \u015bpieszna narracja w stylu czarnego krymina\u0142u lub wieczornej publicystyki w telewizji. \u201e<em>Wina parali\u017cuje<\/em> \/ <em>Niczym trza\u015bni\u0119cie drzwiami<\/em> \/ <em>A w drzwiach s\u0105 drzwi s\u0105 drzwi s\u0105 drzwi s\u0105 drzwi<\/em>\u201d \u2013 zasypuje nas swoj\u0105 obsesyjno-kompulsywn\u0105 narracj\u0105\u2026 szpieg, paranoik? Cale, w p\u00f3\u017anych latach 70., zacz\u0105\u0142 interesowa\u0107 si\u0119 zagraniczn\u0105 polityk\u0105, akcjami CIA i \u201ezbrojeniowym outsourcingiem\u201d USA, przeczuwaj\u0105c w konsekwencjach dzia\u0142a\u0144 rz\u0105du nieuchronny kataklizm. Wydany w tamtym czasie album <em>Sabotage\/Live<\/em> przepe\u0142niaj\u0105 wi\u0119c czarne scenariusze Wzajemnie Zapewnionej Destrukcji (M.A.D.), kresu rokowa\u0144 pokojowych i pocz\u0105tku prorokowania zag\u0142ady. Zakres tematyczny Cale\u2019a nie ogranicza si\u0119 tylko do aktualnych wydarze\u0144. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z jego tekst\u00f3w to rezultat pe\u0142nych erudycji polemik z postaciami historycznymi, pisarzami i postaciami, kt\u00f3re wysz\u0142y z kart ksi\u0105\u017cek. W tekstach natrafimy na opowie\u015b\u0107 o traumie Guerniki w tw\u00f3rczo\u015bci <em>Hemingway<\/em>\u2019a, oraz impresj\u0119 na temat Ren\u00e9 <em>Magritte<\/em>\u2019a. W <em>E is Missing<\/em> nie pada nazwisko Ezry Pounda, co tylko wzmacnia poczucie jego nieobecno\u015bci w s\u0142ownikach literatury \u2013 autora wa\u017cnego, ale \u201ewykl\u0119tego\u201d z powodu profaszystowskich sympatii. Cale z ch\u0119ci\u0105 przedstawia rewersy \u201ewypo\u017cyczonych ksi\u0105\u017cek\u201d; tasuje nimi jak surrealista tali\u0105 kart, aran\u017cuj\u0105c <em>przypadkowe spotkania<\/em> postaci o zbie\u017cnych nazwiskach. Po us\u0142yszeniu <em>Mr. Wilson<\/em>, sam lider The Beach Boys nie by\u0142 pewien czy utw\u00f3r dedykowano jemu, czy te\u017c politykowi Haroldowi Wilsonowi. Osobne teksty Cale zadedykowa\u0142 bohaterce Ibsena i bohaterowi Szekspira. Osobiste prze\u017cycia (<em>Guts<\/em>) skatalogowane s\u0105 obok apeli ostrzegaj\u0105cych przed nadciagaj\u0105c\u0105 wojn\u0105 (<em>Mercenaries (Ready for War)<\/em>, <em>Sabotage<\/em>). Ho\u0142d dla matki (<em>Taking your life in your hands<\/em>) tu\u017c obok opowie\u015bci o matczynym okrucie\u0144stwie, parafrazuj\u0105cej Williama Blake\u2019a (<em>Sanities<\/em>). Zimna wojna si\u0119 sko\u0144czy\u0142a, jednak autor <em>Fear<\/em> dalej zaczytuje si\u0119 w teoriach spiskowych, aktualnych w czasach codziennej inwigilacji i obywatelskiego poczucia winy (<em>Scotland Yard<\/em>). Teksty Cale\u2019a to niemal eseje, kt\u00f3re podpieraj\u0105 si\u0119 cytatami z Machiawelliego, Cage\u2019a, b\u0105d\u017a Robbe\u2019a-Grillet. Polemizuj\u0105 z nimi, uaktualniaj\u0105c ich tre\u015b\u0107. Muzyk wydaje si\u0119 zamieszkiwa\u0107 jakie\u015b s\u0105siednie, tekstualne uniwersum, co zreszt\u0105 zd\u0105\u017cy\u0142o obrosn\u0105\u0107 wieloma bran\u017cowymi anegdotami. Po wyst\u0119pach na wsp\u00f3lnej trasie z Mot\u00f6rhead, hotel dzielony by\u0142 na dwa przeciwne obozy. Jedno skrzyd\u0142o, w kt\u00f3rym stacjonowa\u0142 oddzia\u0142 Lemmy\u2019ego, przypomina\u0142o pola Verdun, z krajobrazem powy\u0142amywanych drzwi, rozrzuconych butelek i roznegli\u017cowanych \u201eLazaretanek\u201d. Po drugiej stronie hotelu \u2013 cisza i spok\u00f3j. Brakowa\u0142o jedynie szyldu: \u201euprasza si\u0119 o zachowanie ciszy w bibliotece\u201d. O drapie\u017cno\u015bci literatury, metaforycznym polu bitewnym, Cale \u015bpiewa w ostatnim z utwor\u00f3w na <em>Music for a New Society<\/em>: \u201e<em>Ksi\u0105\u017cki schodz\u0105 z p\u00f3\u0142ek<\/em> \/ <em>Czytaj\u0105 si\u0119 same <\/em>\/ <em>Czytaj\u0105 na Ciebie<\/em> \/ <em>w Bibliotece Mocy<\/em>\u201d.<\/p>\n<p><!--nextpage--><\/p>\n<p><strong>Najlepszym przyjacielem kompozytora jest niepok\u00f3j<\/strong><\/p>\n<p>&#8211; D\u0105\u017cysz do tego, by s\u0142uchacze uwa\u017cali Twoj\u0105 muzyk\u0119 za \u0142agodn\u0105?<\/p>\n<p>&#8211; Wol\u0119, by wydawa\u0142a im si\u0119 niepewna.<\/p>\n<p>\u2026odpowiada Cale. Niepewno\u015b\u0107, przek\u0142adaj\u0105ca si\u0119 na granicz\u0105c\u0105 z chaosem spontaniczno\u015b\u0107 wyst\u0119p\u00f3w na \u017cywo, Walijczyk odtwarza r\u00f3wnie\u017c w warunkach \u201eklinicznych\u201d studia nagraniowego. Opisuj\u0105c sesje do \u201etrylogii\u201d album\u00f3w z lat 70. (<em>Fear<\/em>, <em>Slow Dazzle<\/em>, <em>Helen of Troy<\/em>), Tim Mitchell (autor biografii artysty, pt. <em>Sedition and Alchemy<\/em>) u\u017cywa raczej sformu\u0142owania \u201eniespokojne\u201d. Nadpobudliwy, miotaj\u0105cy si\u0119 po studiu perfekcjonista, potrafi\u0142 wybudzi\u0107 wsp\u00f3\u0142pracownika ze snu o pi\u0105tej nad ranem, by przedyskutowa\u0107 aran\u017cacj\u0119 nagranego poprzedniego dnia utworu. Dlaczego tylko jemu mia\u0142by ten problem sp\u0119dza\u0107 sen z powiek? A jednak, wchodz\u0105c do studia aby nagra\u0107 <em>Fear<\/em> \u2013 chyba jeden z najwa\u017cniejszych (cho\u0107 i najcz\u0119\u015bciej pomijanych) album\u00f3w lat 70, nie gorszy przecie\u017c od <em>Tanx<\/em> T.Rexa czy <em>Transformer<\/em> Lou Reeda \u2013 Cale mia\u0142 wszystkie piosenki gotowe, skomponowane na fortepianie. Pozosta\u0142o tylko rozpisa\u0107 partie dla czternastoosobowego zespo\u0142u, nad czym artysta pracowa\u0142 wsp\u00f3lnie z Manzaner\u0105 (gitarzyst\u0105 Roxy Music, sta\u0142ym wsp\u00f3\u0142pracownikiem Eno). Z <em>Helen of Troy<\/em> by\u0142o trudniej. Zabrak\u0142o czasu na r\u00f3wnoleg\u0142\u0105 prac\u0119 nad materia\u0142em i prowadzenie sesji do <em>Horses<\/em> Patti Smith. Wiele piosenek powsta\u0142o dopiero w studiu, za\u015b do najciekawszych pomys\u0142\u00f3w trzeba by\u0142o powraca\u0107 przy okazji nast\u0119pnych album\u00f3w, jak w przypadku ballady <em>I Keep a Close Watch<\/em> \u2013 nagranej od nowa w trakcie sesji do <em>Music for..<\/em>. Co wi\u0119cej, wytw\u00f3rnia wyda\u0142a nieoszlifowane kompozycje bez zgody ich tw\u00f3rcy, znajduj\u0105ce si\u0119 (jak twierdzi ich autor) wci\u0105\u017c na etapie dem\u00f3wek. Jednak je\u017celi gdzie\u015b kryje si\u0119 tajemnica warsztatu kompozytorskiego Cale\u2019a, to w\u0142a\u015bnie w studiu; w progresywnym imperatywie i zami\u0142owaniu do eksperyment\u00f3w. Kolejna p\u0142yta zawsze stanowi reakcj\u0119 na poprzedni\u0105. Nierzadko jest jej antytez\u0105. Tak te\u017c, nast\u0119pny po <em>Helen of Troy<\/em>, album, krystalizowa\u0142 si\u0119 a\u017c nazbyt d\u0142ugo (piosenki z <em>Sabotage\/Live<\/em> ogrywane by\u0142y na \u017cywo przez lata), a w ostateczno\u015bci skompilowano go z nagra\u0144 zarejestrowanych na \u017cywo, by studyjny \u201eretusz\u201d nie zabi\u0142 ich charakteru. Nieca\u0142\u0105 dekad\u0119 p\u00f3\u017aniej, podobnym zwrotem w karierze muzyka by\u0142o <em>Words for the Dying<\/em>. Ukaza\u0142 si\u0119 on po pi\u0119cioletniej przerwie. W tym czasie Cale\u2019owi urodzi\u0142a si\u0119 c\u00f3rka i znudzi\u0142y instrumenty perkusyjne. <em>Words\u2026<\/em> wype\u0142ni\u0142y kompozycje orkiestrowe, \u201eilustruj\u0105ce\u201d wiersze Dylana Thomasa \u2013 innego Walijczyka, kt\u00f3ry tak\u017ce wyruszy\u0142 kiedy\u015b na podb\u00f3j Stan\u00f3w Zjednoczonych. Do rocka, a raczej country, powr\u00f3ci\u0142 w 1996 roku albumem <em>Walking on Locusts<\/em>. Wraz z ka\u017cdym kolejnym wydawnictwem obiera\u0142 odmienn\u0105 strategi\u0119 tw\u00f3rcz\u0105, w kt\u00f3rej kluczow\u0105 rol\u0119 odegra\u0142a fascynacja technologi\u0105. Przyj\u0119ty jeszcze lepiej od <em>Walking on Locusts,<\/em> maj\u0105cy premier\u0119 w 2003 roku <em>HoboSapiens<\/em>, jest podr\u00f3\u017c\u0105 w krain\u0119 nowoczesnej produkcji, elektroniki, sampli i loop\u00f3w. Podobnie jak w przypadku <em>Homogenic<\/em> Bj\u00f6rk, inteligentne manipulowanie technologi\u0105 uchroni\u0142o album przed utrat\u0105 \u201eduszy\u201d. Mimo to, \u201esterylno\u015b\u0107\u201d brzmienia sk\u0142oni\u0142a Cale\u2019a, by dwa lata p\u00f3\u017aniej na <em>BlackAcetate<\/em> poeksperymentowa\u0107 z \u201et\u0142ust\u0105\u201d produkcj\u0105 hip-hopu i surowo\u015bci\u0105 gara\u017cowego rocka. Z <em>Shifty Adventures\u2026<\/em> jest podobnie. Kompozycje powstawa\u0142y na bazie podk\u0142ad\u00f3w perkusyjnych, przy czym dopiero po stworzeniu odpowiedniego <em>beatu<\/em> i <em>groove\u2019u<\/em>, a wi\u0119c \u015bcie\u017cki rytmicznej, muzyk przyst\u0119powa\u0142 do pisania melodii i aran\u017cacji partii. \u201e<em>Zawsze uwa\u017ca\u0142em, \u017ce je\u015bli wielbi\u0105 ci\u0119 bezkrytycznie, nadejdzie czas, w kt\u00f3rym okrzykn\u0105 ci\u0119 oszustem.<\/em>\u201d \u2013 \u015bpiewa w <em>Hemingway<\/em>. Mo\u017ce wci\u0105\u017c przemawia przez niego obawa przed powtarzaniem przesz\u0142o\u015bci, a mo\u017ce to paranoiczny \u015bwiatopogl\u0105d ka\u017ce zaciera\u0107 \u015blady i gubi\u0107 \u201epo\u015bcig\u201d zar\u00f3wno krytyki jak i publiki. Nie ufa pochlebcom. Woli zaskakiwa\u0107 sam siebie. Tym co ju\u017c zrobi\u0142, traci zainteresowanie. Po <em>Nookie Wood<\/em> zapewne zn\u00f3w poprowadzi s\u0142uchaczy w niezbadane brzmieniowo terytoria.<\/p>\n<figure id=\"attachment_14589\" aria-describedby=\"caption-attachment-14589\" style=\"width: 540px\" class=\"wp-caption alignnone\"><a href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/john-cale-2006-wikipedia-creative-commons-2013-08-07\/\" rel=\"attachment wp-att-14589\"><img loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-14589\" title=\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" src=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-2006-wikipedia-creative-commons-2013-08-07-540x535.jpg\" alt=\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\" width=\"540\" height=\"535\"\/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-14589\" class=\"wp-caption-text\">John Cale, Vooruit &#8211; Ghent &#8211; 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)<\/figcaption><\/figure>\n<p><strong>Konflikty i medytacje<\/strong><\/p>\n<p>Cale nie okrzep\u0142 nigdy w metodzie. Metoda to zakrzep. Styl i tak przebije si\u0119 przez nagrania \u2013 kompozycje tak wzruszaj\u0105ce jak <em>Buffalo Ballet<\/em> i <em>Set Me Free<\/em>, oraz r\u00f3wnie maniakalne co <em>Gun<\/em> oraz <em>Dirty Ass Rock\u2019n\u2019Roll<\/em>. Chyba w\u0142a\u015bnie za to ceni\u0105 go m\u0142odzi, zapraszaj\u0105c do wsp\u00f3\u0142pracy, go\u015bcinnego wyst\u0119pu, b\u0105d\u017a do zaj\u0119cia fotela za konsol\u0105 w studiu nagraniowym. Inaczej ni\u017c Warhol, kt\u00f3ry sam w sobie by\u0142 mark\u0105, Cale inwestuje nerwy i czas, by w pierwszej kolejno\u015bci zrozumie\u0107 muzyk\u00f3w, odkrywaj\u0105c spos\u00f3b jak wydoby\u0107 w produkcji ich brzmienie. Na swoje nazwisko pracuje od przesz\u0142o czterdziestu lat. Za ka\u017cdym razem zaczyna \u201eod zera\u201d. Z tego powodu nigdy nie m\u00f3wi\u0142o si\u0119 o \u201ebrzmieniu Cale\u2019a\u201d, a jednak nikt nie skar\u017cy si\u0119 na brzmienie wyprodukowanych przez niego album\u00f3w. Wci\u0105\u017c rzadko idzie na kompromis. Nieprzypadkowo wydana w zesz\u0142ym roku sk\u0142adanka, zbieraj\u0105ca jego producencki i aran\u017cerski dorobek z lat 1966-2006, nosi tytu\u0142 \u201ekonflikt i kataliza\u201d. Dowody zarejestrowano na ta\u015bmach. Sesje z The Stooges trwa\u0142y pi\u0119\u0107 dni. Grupa uzna\u0142a jednak, \u017ce powsta\u0142e miksy \u015bcie\u017cek s\u0105 nazbyt \u201eartystowskie\u201d (ciekawe czy w ten sam spos\u00f3b m\u00f3wiono o alt\u00f3wce Cale\u2019a w <em>We Will Fall<\/em> i obsesyjnym uderzaniu w pianino w <em>I Wanna Be Your Dog<\/em>?). Jednak na wydanej trzy lata temu reedycji albumu s\u0142ycha\u0107, \u017ce klarowno\u015bci\u0105 przewy\u017cszaj\u0105 wersje Iggy\u2019ego Popa, kt\u00f3re ostatecznie trafi\u0142y na debiut grupy. <em>Dzieciaki<\/em> mo\u017ce i <em>s\u0105 w porz\u0105dku<\/em>, ale post\u0119powa\u0107 trzeba z nimi stanowczo. W trakcie sesji z Patti Smith Group, Cale odebra\u0142 muzykom instrumenty i kaza\u0142 kupi\u0107 nowe \u2013 takie, kt\u00f3re b\u0119dzie si\u0119 da\u0142o nastroi\u0107. Zesp\u00f3\u0142 nie by\u0142 zadowolony ani z pocz\u0105tku wsp\u00f3\u0142pracy, ani z jej przebiegu. Sesje by\u0142y ci\u0119\u017ckie i intensywne. Smith wygra\u017ca\u0142a Cale\u2019owi. Producent w odpowiedzi rozbija\u0142 g\u0142ow\u0105 mur (w przeno\u015bni i dos\u0142ownie). Przemoc utrwalono na p\u0142ycie, a album okaza\u0142 si\u0119 arcydzie\u0142em. Smith przypisuje producentowi tak\u017ce kluczowe dla jej rozwoju artystycznego decyzje. Od utworu <em>Birdland<\/em> \u2013 zasugerowanej przez Cale\u2019a melodeklamacji, towarzysz\u0105cej jammowaniu zespo\u0142u \u2013 rozpoczyna si\u0119 trwaj\u0105ca do dzi\u015b saga, charakterystycznych dla Smith, muzycznych poemat\u00f3w (<em>Radio Ethiopia<\/em>, <em>Fireflies<\/em>, <em>Gung Ho<\/em>, <em>Gandhi<\/em>, <em>Constantine\u2019s Dream<\/em>). Na takie \u201eCV\u201d zareagowali w p\u00f3\u017aniejszych latach Jonathan Richman (chocia\u017c lidera The Modern Lovers producent pozna\u0142 jeszcze w czasach VU), Squeeze, Siouxsie &amp; The Banshees, nie wspominaj\u0105c ju\u017c o wieloletniej przyja\u017ani z Nico, kt\u00f3rej \u015bwiadectwem jest cykl wyprodukowanych i zaaran\u017cowanych przez Cale\u2019a album\u00f3w. Gdyby nie tragiczny wypadek, prawdopodobnie do dzi\u015b pomaga\u0142by jej zza studyjnej konsoli.<\/p>\n<p>Niejako na przeciwnej szali chaotycznych sesji i wyst\u0119p\u00f3w, umiejscowi\u0107 mo\u017cna filmow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artysty. Owszem, John Cale gra\u0142 w filmach (na przyk\u0142ad w roli mened\u017cera zespo\u0142u w <em>Rhinoceros Hunting in Budapest<\/em> Michaela Haussmana), jednak najlepiej znany jest dzi\u0119ki muzyce, kt\u00f3r\u0105 zilustrowa\u0142 filmy takie jak <em>N&#8217;Oublie Pas Que Tu Vas Mourir<\/em>, <em>Basquiat<\/em>, czy <em>American Psycho<\/em>. Zaaran\u017cowane klasycznie (smyczki, orkiestra), a czasem oszcz\u0119dnie (fortepian solowy), jego przygody z muzyk\u0105 filmow\u0105 si\u0119gaj\u0105 do pierwszych film\u00f3w Jonathana Demme, a nawet wcze\u015bniej, bo do dzia\u0142alno\u015bci Theatre of Eternal Music i ud\u017awi\u0119kawiania film\u00f3w nowojorskiego artysty undergroundowego Jacka Smitha. Pierwszym wydanym albumem z muzyk\u0105 filmow\u0105 by\u0142 jednak <em>Paris s&#8217;\u00e9veille<\/em> Oliviera Assayassa (1991), uzupe\u0142niony o kompozycje stworzone dla przedstawie\u0144 tanecznych. Muzyka kwartetu smyczkowego, spokojniejsza od <em>Falklandzkiej Suity<\/em> z <em>Words for the Dying<\/em>, wprowadza w poetycki i niespokojny nastr\u00f3j filmu (w ko\u0144cu Assayass to spadkobierca Nowej Fali). Inne \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowe ukazuj\u0105 Cale\u2019a jako samotnika medytuj\u0105cego nad fortepianem. Medytacje musia\u0142y by\u0107 ekspresowe. Kompozytor opowiada, \u017ce ca\u0142e ilustracje nieraz powstawa\u0142y przez weekend. T\u0105 kompaktowo\u015b\u0107 procesu muzyk bardzo sobie ceni. Nie wymaga ona rozwi\u0105zywania logistycznych roszad i odpowiedzi na pytania typu: jak nag\u0142o\u015bni\u0107 14 muzyk\u00f3w w ciasnym studiu? Z drugiej strony, wp\u0142yw filmowy si\u0119ga g\u0142\u0119biej w tw\u00f3rczo\u015b\u0107 solow\u0105 Cale\u2019a, ni\u017c mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107. <em>Ant\u00e1rtida <\/em>Manuela Huergi zainspirowana zosta\u0142a kompozycj\u0105 nagran\u0105 w 1973 roku na album <em>Paris 1919<\/em> (<em>Antarctica Starts Here<\/em>). Z kolei dzi\u0119ki muzyce do <em>American Psycho<\/em> \u2013 intymnej, wyciszonej, kontrapunktuj\u0105cej psychotyczne epizody Patricka Batemana \u2013 sta\u0142 si\u0119 rozpoznawalny w \u015bwiatku ilustrator\u00f3w filmowych. Mimo to \u2013 jak przyznaje w jednym z wywiad\u00f3w \u2013 nikt jego drzwi jeszcze nie wywa\u017cy\u0142. A zatem nikt go nie niepokoi\u0142 w trakcie pracy nad jednym ze swoich najwi\u0119kszych osi\u0105gni\u0119\u0107, albumem <em>HoboSapiens <\/em>i EP-k\u0105<em> 5 Tracks<\/em>. Na obu albumach, podobnie jak na wydanym w 2002 roku <em>Heathen<\/em> Davida Bowiego, da si\u0119 wyczu\u0107 atmosfer\u0119 niepewno\u015bci, strachu, kataklizmu, kt\u00f3ry ju\u017c si\u0119 dokona\u0142. Wydarzenia jakie rozegra\u0142y si\u0119 11 wrze\u015bnia 2001 roku, Cale obserwowa\u0142 przez okno swojego nowojorskiego mieszkania. Obok obawy jest te\u017c smutne pi\u0119kno. Na drugim z wydawnictw znalaz\u0142 si\u0119 subtelny, wsparty obrobionym cyfrowo kobiecym g\u0142osem, utw\u00f3r <em>Wilderness Approaching<\/em>. S\u0142ycha\u0107 w nim zar\u00f3wno kontemplacyjny charakter muzyki filmowej, jak r\u00f3wnie\u017c kompozycyjn\u0105 maestri\u0119 <em>Fear<\/em> i innych album\u00f3w studyjnych.<\/p>\n<p><strong>\u201eDoing hard time in the nookie wood\u201d<\/strong><\/p>\n<p>W miejsce ewentualnych podsumowa\u0144 tak bogatego dorobku, \u017cyciorysu i osobowo\u015bci, na zako\u0144czenie \u2013 aktualizacja biografii. Niezb\u0119dna, gdy\u017c zainteresowania tego artysty poszerzaj\u0105 si\u0119 wraz z wiekiem. O ile jaka\u015b agencja rz\u0105dowa nie monitoruje dzia\u0142alno\u015bci muzyka \u2013 zgodnie z paranoicznymi podejrzeniami Cale\u2019a \u2013 mo\u017cemy w przysz\u0142o\u015bci mie\u0107 spory problem ze skatalogowaniem jego dokona\u0144 jako interpretatora cudzego repertuaru, awangardowego artysty, performera, kompozytora, producenta. Zatrudnimy archiwist\u0119 w Bibliotece Si\u0142. Tymczasem Cale uko\u0144czy\u0142 71 lat, i wydaje si\u0119 zapracowany jak nigdy wcze\u015bniej. Wkr\u00f3tce zapewne zn\u00f3w zobaczymy go w trasie, wykonuj\u0105cego nowe piosenki, a tak\u017ce <em>Fear..<\/em>, z kluczowym dla jego biografii stwierdzeniem, \u017ce deliberowanie nad \u017cyciem i \u015bmierci\u0105 jest dla tych, kt\u00f3rzy nie maj\u0105 nic ciekawszego do roboty.<\/p>\n<p title=\"\"><em>Ance<\/em><\/p>\n<div id=\"footnote-list\" style=\"display:inherit\"><span id=fn-heading>Poka\u017c przypisy<\/span> &nbsp;&nbsp;&nbsp;(\u21b5 returns to text)<\/p>\n<ol>\n<li id=\"footnote-1\" class=\"fn-text\">S\u0142owa pochodz\u0105 z piosenki <em>Autobiography<\/em>, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 na albumie <em>Live At Rockpalast<\/em>, z koncertem z 1984 roku.<a href=\"#refmark-1\">\u21b5<\/a><\/li>\n<li id=\"footnote-2\" class=\"fn-text\">Wykonanie to us\u0142ysze\u0107 mo\u017cna na \u015bcie\u017cce d\u017awi\u0119kowej do pierwszej cz\u0119\u015bci <em>Shreka<\/em>.<a href=\"#refmark-2\">\u21b5<\/a><\/li>\n<\/ol>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Nazywam si\u0119 John Cale. Pochodz\u0119 z Garnant \u2013 ma\u0142ej osady g\u00f3rniczej w p\u00f3\u0142nocnej Walii. Wraz z Lou za\u0142o\u017cyli\u015bmy Velvet Underground. Potem przesta\u0142em ukrywa\u0107 si\u0119 za nazw\u0105 zespo\u0142u. Napisa\u0142em piosenk\u0119 o tym, \u017ce strach jest najlepszym przyjacielem cz\u0142owieka. Nie lubi\u0119 ogl\u0105da\u0107 si\u0119 za siebie. \u201e<em>Nigdy nie pami\u0119tam tego, co robi\u0119. Nigdy nie przejd\u0119 do historii.<\/em>. Ju\u017c sta\u0142 si\u0119 jej cz\u0119\u015bci\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":215,"featured_media":14588,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[1947,1353,56,1948],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[14193],"yoast_head":"<!-- This site is optimized with the Yoast SEO plugin v18.7 - https:\/\/yoast.com\/wordpress\/plugins\/seo\/ -->\n<title>Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105<\/title>\n<meta name=\"description\" content=\"Nazywam si\u0119 John Cale. Pochodz\u0119 z Garnant \u2013 ma\u0142ej osady g\u00f3rniczej w p\u00f3\u0142nocnej Walii. Wraz z Lou za\u0142o\u017cyli\u015bmy Velvet Underground.\" \/>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\" \/>\n<link rel=\"next\" href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/2\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/\",\"name\":\"Ownetic Magazine\",\"description\":\"Magazine\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":\"required name=search_term_string\"}],\"inLanguage\":\"pl-PL\"},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07.jpg\",\"width\":1200,\"height\":872,\"caption\":\"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)\"},{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#webpage\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\",\"name\":\"Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#primaryimage\"},\"datePublished\":\"2013-08-18T23:00:23+00:00\",\"dateModified\":\"2021-01-12T13:54:41+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/8cfdc3034ca8766a888ef29734a23e93\"},\"description\":\"Nazywam si\u0119 John Cale. Pochodz\u0119 z Garnant \u2013 ma\u0142ej osady g\u00f3rniczej w p\u00f3\u0142nocnej Walii. Wraz z Lou za\u0142o\u017cyli\u015bmy Velvet Underground.\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105\"}]},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/8cfdc3034ca8766a888ef29734a23e93\",\"name\":\"Maciej Stasiowski\",\"description\":\"MACIEJ STASIOWSKI \u2013 doktorant na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, przygotowuj\u0105cy rozpraw\u0119 na temat architektury i filmu. Pisze do EKRAn\u00f3w, Dwutygodnika, O.pl. Zainteresowany tendencjami w muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej i animacj\u0105.\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/author\/maciej-stasiowski\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105","description":"Nazywam si\u0119 John Cale. Pochodz\u0119 z Garnant \u2013 ma\u0142ej osady g\u00f3rniczej w p\u00f3\u0142nocnej Walii. Wraz z Lou za\u0142o\u017cyli\u015bmy Velvet Underground.","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia","next":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia\/2","schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/","name":"Ownetic Magazine","description":"Magazine","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?s={search_term_string}"},"query-input":"required name=search_term_string"}],"inLanguage":"pl-PL"},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"pl-PL","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#primaryimage","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07.jpg","contentUrl":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/john-cale-1983-wikipedia-creative-commons-2013-08-07.jpg","width":1200,"height":872,"caption":"John Cale, Vooruit - Ghent - 1983, autor: Yves Lorson (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia. Wolna Encyklopedia \u2013 zdj\u0119cie na licencji Creative Commons)"},{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#webpage","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia","name":"Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105","isPartOf":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#primaryimage"},"datePublished":"2013-08-18T23:00:23+00:00","dateModified":"2021-01-12T13:54:41+00:00","author":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/8cfdc3034ca8766a888ef29734a23e93"},"description":"Nazywam si\u0119 John Cale. Pochodz\u0119 z Garnant \u2013 ma\u0142ej osady g\u00f3rniczej w p\u00f3\u0142nocnej Walii. Wraz z Lou za\u0142o\u017cyli\u015bmy Velvet Underground.","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#breadcrumb"},"inLanguage":"pl-PL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2013\/rzeczy-ktore-robisz-miedzy-narodzinami-a-smiercia#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Rzeczy, kt\u00f3re robisz mi\u0119dzy narodzinami a \u015bmierci\u0105"}]},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/8cfdc3034ca8766a888ef29734a23e93","name":"Maciej Stasiowski","description":"MACIEJ STASIOWSKI \u2013 doktorant na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, przygotowuj\u0105cy rozpraw\u0119 na temat architektury i filmu. Pisze do EKRAn\u00f3w, Dwutygodnika, O.pl. Zainteresowany tendencjami w muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej i animacj\u0105.","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/author\/maciej-stasiowski"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14587"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/users\/215"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14587"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":49320,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14587\/revisions\/49320"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/media\/14588"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14587"},{"taxonomy":"powerkit_post_featured","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/powerkit_post_featured?post=14587"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/coauthors?post=14587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}