![\"Sasza](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/sasza-czorny-ok-1920-540x415.jpg\" "\\"Sasza")
<\/a>To sprawi\u0142o, \u017ce dziewi\u0119tnastowieczna literatura rosyjska, zaj\u0119ta \u201eprzekl\u0119tymi problemami\u201d, nie wyda\u0142a ani nowego Iwana Barkowa (1732-1768) \u2013 legendarnego poety znanego z bezpruderyjnych tekst\u00f3w erotycznych, kt\u00f3re przez wiele lat kr\u0105\u017cy\u0142y w odpisach (tak rodzi\u0142 si\u0119 samizdat), ale drukiem ukaza\u0142y si\u0119 dopiero pod koniec ubieg\u0142ego stulecia; ani te\u017c petersburskich czy moskiewskich Dumas\u00f3w. I tylko gdzie\u015b na jej obrze\u017cach czterej panowie (powszechnie szanowany prozaik i dramaturg hrabia Aleksiej Konstantinowicz To\u0142stoj oraz bracia \u017bemczu\u017cnikowowie) zrealizowali projekt artystyczny pod tytu\u0142em Ko\u017ama Prutkow<\/em>. Ten daleki przodek J\u00e1ry Cimrmana \u2013 zaopatrzony w interesuj\u0105c\u0105 biografi\u0119 \u2013 zaj\u0119ty by\u0142 g\u0142\u00f3wnie pisaniem epigo\u0144skich wierszy i aforyzm\u00f3w, kt\u00f3rych g\u0142\u0119bi\u0119 doceni\u0142a ca\u0142a czytaj\u0105ca Rosja: \u201e<\/em>B\u0105d\u017a czujny!, Nikt nie obejmie nieobj\u0119tego, Je\u015bli chcesz by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy, b\u0105d\u017a, Je\u015bli chcesz b\u0105d\u017a pi\u0119kny, wst\u0105p do huzar\u00f3w, Je\u015bli zostaniesz zapytany, co jest bardziej po\u017cyteczne: s\u0142o\u0144ce czy ksi\u0119\u017cyc? \u2013 odpowiedz: ksi\u0119\u017cyc. Albowiem s\u0142o\u0144ce \u015bwieci w dzie\u0144, kiedy i tak jest jasno, a ksi\u0119\u017cyc \u2013 noc\u0105\u201d. Po \u201e\u015bmierci\u201d Prutkowa (1863) kraj na d\u0142ugo pogr\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 w \u017ca\u0142obie, kt\u00f3r\u0105 przerwa\u0142 dopiero na pocz\u0105tku dwudziestego wieku znany satyryk Sasza Czorny (wybrany przez Aleksandra Glikberga pseudonim by\u0142 odpowiedzi\u0105 na ten wybrany przez Borisa Bugajewa \u2013 Andriej Bie\u0142y). Profan wypowiedzia\u0142 wojn\u0119 wszechw\u0142adnie w\u00f3wczas panuj\u0105cemu symbolizmowi, odzieraj\u0105c z sacrum<\/em> jego system warto\u015bci i jego \u015bwiat wyobra\u017ani. By\u0142a to detabuizacja totalna:<\/p>\n \u201eMieszka\u0107 na turni go\u0142ej,<\/p>\n Pisa\u0107 zwyk\u0142e sonety\u2026<\/p>\n I niech mi podaj\u0105 z do\u0142u<\/p>\n Wino, chleb i kotlety\u201d<\/p>\n (\u017byczenie<\/em><\/strong>, t\u0142um. W. Woroszylski)<\/p><\/blockquote>\n Po przej\u0119ciu w\u0142adzy przez bolszewik\u00f3w by\u0142o jeszcze trudniej o autentyzm w sztuce, ale jednak mozolnie zapisywano kolejne eskapistyczne rozdzia\u0142y w dziejach nierosyjskiej literatury rosyjskiej. Na prze\u0142omie lat dwudziestych i trzydziestych grupa OBERIU (Danii\u0142 Charms, Dojwbier [Boris] Lewin, Konstantin Waginow, Aleksandr Wwiedienski, Niko\u0142aj Zabo\u0142ocki) pogr\u0105\u017ca\u0142a si\u0119 samob\u00f3jczo w oparach absurdu, groteski, surrealizmu i pozostawa\u0142a w niebezpiecznych zwi\u0105zkach z wybitnymi awangardystami Paw\u0142em Fi\u0142onowem oraz Kazimirem Malewiczem.<\/p>\n Up\u0142yn\u0119\u0142o kolejne \u0107wier\u0107wiecze, po hibernacji nast\u0105pi\u0142 czas odwil\u017cy i odkryto wtedy nieoczekiwanie obecno\u015b\u0107 w \u017cyciu artystycznym ojczyzny socrealizmu kultury alternatywnej \u2013 mi\u0119dzy innymi tw\u00f3rc\u00f3w zwi\u0105zanych z Injazem (Institut inostrannych jazykow \/ Instytut J\u0119zyk\u00f3w Obcych), kt\u00f3rych niekwestionowanym liderem by\u0142 Leonid Czertkow oraz antycypuj\u0105cej konceptualizm, undergroundowej grupy poetycko-malarskiej Lianozowo. T\u0119 ostatni\u0105 tworzyli \u2013 jak ich \u017cartobliwie okre\u015blano \u2013 \u201epoeci barakowi\u201d (mieszkaj\u0105cy w barakach w Lianozowie, peryferyjnym dzi\u015b rejonie Moskwy): Igor Cholin, Wsiewo\u0142od Niekrasow, Gienrich Sapgir, Jan Satunowski oraz malarze: Lew Kropiwnicki, Lidia Mastierkowa, W\u0142adimir Niemuchin,\u00a0 Oskar Rabin, Niko\u0142aj Wiecztomow. Ich mistrzem i guru by\u0142 Jewgienij Kropiwnicki (ojciec Lwa). Mi\u0119dzynarodowy rozg\u0142os lianozowcy zawdzi\u0119czali Eduardowi Limonowowi (pozostaj\u0105cemu pod koniec lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych w kr\u0119gu oddzia\u0142ywania tej szko\u0142y), kt\u00f3ry napisa\u0142 o ich tw\u00f3rczo\u015bci w paryskim almanachu sztuki nieoficjalnej \u201eApollo-77\u201d (\u201eApo\u0142\u0142on-77\u201d) wydanym przez Michai\u0142a Szemiakina.<\/p>\n Na pocz\u0105tku roku 1965 kilku moskiewskich m\u0142odych gniewnych (W\u0142adimir Alejnikow, W\u0142adimir Batiszew, Leonid Gubanow \u2013 zwany \u201erosyjskim Rimbaudem\u201d, Jurij Kub\u0142anowski, Arkadij Pachomow; p\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czyli m.in. Wadim Delone i Sasza Soko\u0142ow) poinformowa\u0142o \u015bwiat (czyli swoich najbli\u017cszych przyjaci\u00f3\u0142) o powstaniu SMOG-u (istnia\u0142o kilka wersji odczytania tego skr\u00f3tu: Samoje mo\u0142odoje obszczestwo gienijew \/ Najm\u0142odsze Stowarzyszenie Geniuszy, Smie\u0142ost\u2019 Mysl Obraz G\u0142ubina \/ \u015amia\u0142o\u015b\u0107 My\u015bl Obraz G\u0142\u0119bia). Jego cz\u0142onkowie byli relegowani z uczelni, wyrzucani z Moskwy, umieszczani w psychiatryku (psichuszce<\/em>). To mi\u0119dzy innymi z tego powodu ta undergroundowa grupa literacka przetrwa\u0142a zaledwie pi\u0119tna\u015bcie miesi\u0119cy, ale mimo swej efemeryczno\u015bci dobrze zapisa\u0142a si\u0119 w pami\u0119ci wsp\u00f3\u0142czesnych. \u201eSMOG \u2013 pisa\u0142 po latach Kub\u0142anowski \u2013 sta\u0142 si\u0119 dla mnie szko\u0142\u0105 nonkonformizmu. Zrezygnowali\u015bmy z publikacji w radzieckich czasopismach i wydawnictwach, poniewa\u017c uwa\u017cali\u015bmy, \u017ce radziecka machina literacka jest cz\u0119\u015bci\u0105 totalitarnego aparatu propagandowego\u201d.<\/p>\n Niemal w tym samym czasie \u2013 ale w Leningradzie \u2013 powstawa\u0142 program grupy Chelenukt\u00f3w, rosyjskiej mutacji beatnik\u00f3w. Na pocz\u0105tek niestroni\u0105cy od ironii i autoironii Aleksiej Chwostienko, Siergiej Dorofiejew, W\u0142adimir Erl (pseudonim W\u0142adimira Gorbunowa), Natalia Fiediuczek, Dmitrij Makrinow, Aleksandr Mironow, Wiktor Niemtinow wraz z licznym gronem sympatyk\u00f3w (Aleksandr Altschuler, Leonid Aronzon, Leon Bogdanow, Jurij Galecki, Leonid Jentin, Konstantin Ku\u017aminski, Siergiej Niko\u0142ajew, Oleg Ochapkin, Henri Wo\u0142ochonski) stworzyli \u201eteatr absurdalnej codzienno\u015bci\u201d (okre\u015blenie Stanis\u0142awa Sawickiego), w kt\u00f3rym sami wyst\u0119powali w roli aktor\u00f3w i (najcz\u0119\u015bciej) widz\u00f3w. W poszukiwaniu swych korzeni artystycznych odwo\u0142ywali si\u0119 do tw\u00f3rczo\u015bci Ko\u017amy Prutkowa, futuryst\u00f3w, dadaist\u00f3w, niemieckoj\u0119zycznej awangardy lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych. Wzrusza\u0142y ich dzie\u0142a grafoman\u00f3w, s\u0142yszeli o sztuce kampu opisanej przez Susan Sontag, czytali egzystencjalist\u00f3w (np. niekt\u00f3re eseje Alberta Camusa), ch\u0119tnie si\u0119gali po prace z zakresu psychiatrii (radziecka rzeczywisto\u015b\u0107 by\u0142a dla nich przypadkiem klinicznym), ocierali si\u0119 o filozofi\u0119 zen. Natomiast bardzo s\u0142abo \u2013 co nie powinno budzi\u0107 szczeg\u00f3lnego zdumienia (brak wznowie\u0144, utrudniony dost\u0119p do ksi\u0119gozbior\u00f3w bibliotecznych) \u2013 znali teksty oberiut\u00f3w. Sami ch\u0119tnie pisali dramogedie i wiersze takie, jak ten Mironowa i Erla: \u201eStaro\u015bwiecki fortepian spoczywa\u0142 na kolanach czaruj\u0105cej Gonzales\u201d, ale przede wszystkim \u2013 jak na homo ludens<\/em> przysta\u0142o – byli zaj\u0119ci wykpiwaniem obowi\u0105zuj\u0105cego modelu zachowa\u0144 i kreowaniem \u201ealternatywnego wariantu artystycznego funkcjonowania w spo\u0142ecze\u0144stwie radzieckim\u201d\u00a0(S. Sawicki). Zegar Chelenukt\u00f3w zatrzyma\u0142 si\u0119 na pocz\u0105tku lat siedemdziesi\u0105tych.<\/p>\n Do ich do\u015bwiadcze\u0144 nawi\u0105zywali pocz\u0105tkowo \u201eMit\u2019ki\u201d traktuj\u0105cy \u017cycie jako nieprzerwany karnawa\u0142. Leningradczycy Andriej Filippow, Aleksandr F\u0142orienski, Olga F\u0142orienska, Dmitrij Szagin, W\u0142adimir Szynkariow, Wiktor Tichomirow znakomicie si\u0119 odnale\u017ali w Bre\u017cniewowskiej Rosji, w dekadenckich klimatach konaj\u0105cego imperium (jak u Verlaine\u2019a: Jam Cesarstwo u schy\u0142ku wielkiego konania<\/em>, Niemoc<\/em>, t\u0142um. Miriam), na \u201euczcie podczas d\u017cumy\u201d. Grupa \u201eMit\u2019ki\u201d (swoj\u0105 nazw\u0119 zawdzi\u0119cza ona Dmitrijowi Szaginowi, do kt\u00f3rego ojciec zwyk\u0142 zwraca\u0107 si\u0119 pieszczotliwie Mitiok) powsta\u0142a w 1982 roku w \u015brodowisku undergroundowych malarzy leningradzkich, a jej za\u0142o\u017cycielem by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca postmodernizmu rosyjskiego W\u0142adimir Szynkariow (Maksim i Fiodor<\/em>). Rozumienia sztuki uczyli si\u0119 u Ko\u017amy Prutkowa (jak Chelenukci) oraz oberiut\u00f3w i zaproponowali \u015bwiatu naiw-art w wydaniu dla intelektualist\u00f3w z odniesieniami do buddyzmu, \u015bwiatowego malarstwa, klasycznej literatury rosyjskiej. Jak napisa\u0142 dobrze ich znaj\u0105cy poeta petersburski Wiktor Kriwulin: \u201eS\u0105 celowo naiwni, infantylni, wyj\u0105tkowo dobroduszni\u201d. Rzeczywisto\u015b\u0107 w wymiarze politycznym nigdy ich nie interesowa\u0142a, byli dalecy zar\u00f3wno od jej akceptowania, jak i negowania. Nie chcieli jej zmienia\u0107, pragn\u0119li jedynie j\u0105 oswoi\u0107. Byli poza i ponad. Nie mieli w sobie agresji, nie nawo\u0142ywali do walki i sami jej unikali, \u201eMit\u2019ki \u2013 czytamy w ich manife\u015bcie \u2013 s\u0105 niezwyci\u0119\u017ceni, dlatego \u017ce nikogo nie chc\u0105 zwyci\u0119\u017cy\u0107\u201d. Po\u0142\u0105czy\u0142a ich, wed\u0142ug okre\u015blenia Szynkariowa, \u201eestetyka, styl \u017cycia i \u015bwiatopogl\u0105d\u201d. Byli \u2013 czas przesz\u0142y, bo jednak ich drogi si\u0119 rozesz\u0142y \u2013 bractwem szalonych artyst\u00f3w z w\u0142asnym systemem znak\u00f3w (rytualnych powita\u0144, po\u017cegna\u0144, zachowa\u0144, s\u0142\u00f3w), hierofantami otaczaj\u0105cymi kultem marynarskie koszulki w paski (nawet Puszkin na ich rysunkach pojawia\u0142 si\u0119 w takiej legendarnej tielniaszce<\/em>). S\u0142awa nadesz\u0142a do nich z Zachodu. Wraz z ni\u0105 pieni\u0105dze i rozg\u0142os w kraju. Pojawili si\u0119 te\u017c liczni na\u015bladowcy (my\u015bl\u0119 tu o dorobku wy\u0142\u0105cznie artystycznym) zwani \u201enowymi Mit\u2019kami\u201d. Grupa zyska\u0142a, mo\u017ce nawet wbrew sobie samej, status gwiazdy popkultury, trafi\u0142a pod strzechy, sta\u0142a si\u0119 obiektem zainteresowania prasy bulwarowej i to by\u0142a droga prowadz\u0105ca nieuchronnie do artystycznego niebytu.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n W cieniu \u201eMit\u2019kow\u201d pozostawa\u0142 w latach osiemdziesi\u0105tych Zakon Kurtuazyjnych Manieryst\u00f3w (Ordien kurtuaznych man\u2019jeristow) \u2013 ze swoj\u0105 regu\u0142\u0105 i swoimi nowicjuszkami \u2013 kt\u00f3rego cz\u0142onkowie (Aleksandr Bardodym, Dmitrij Bykow, Andriej Dobrynin, Konstantin Grigoriew, Wiktor Peleniagre, Wadim Stiepancow) parodiowali pretensjonalne \u201epseudoarystokratyczno-superme\u0144skie\u201d zachowania i wydali wojn\u0119 purytanizmowi, wytwornie si\u0119 ubierali i imitowali styl \u017cycia \u201eplayboy\u00f3w XVII-XIX w.\u201d, afirmowali styl cool, do swojej gry ch\u0119tnie wci\u0105gali publiczno\u015b\u0107 i zawsze mogli liczy\u0107 na grono fan\u00f3w ch\u0119tnie mitologizuj\u0105cych braci kurtuazyjnych manieryst\u00f3w.<\/p>\n W Polsce wszyscy ci tw\u00f3rcy \u2013 poza oberiutami \u2013 pozostawali przez d\u0142u\u017cszy czas nieznani i dopiero na pocz\u0105tku lat dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych, po zaspokojeniu apetytu na Brodskiego, pojawi\u0142y si\u0119 pierwsze przek\u0142ady (pami\u0119tam \u2013 du\u017cy wyb\u00f3r ukaza\u0142 si\u0119 w \u201eLiteraturze na \u015awiecie\u201d, 1994, nr 7-8; pami\u0119tam \u2013 w t\u0142umaczeniu Jerzego Czecha). Dzi\u015b kilkunastu spo\u015br\u00f3d nich trafi\u0142o do jego antologii Wdrapa\u0142em si\u0119 na piedesta\u0142<\/em>. We wst\u0119pie (W brzuchu wieloryba<\/em>) mo\u017cemy przeczyta\u0107 o \u201eosobistym charakterze antologii\u201d i \u017ce \u201ewyb\u00f3r szesnastu tych, a nie innych, jest ca\u0142kiem subiektywny, cho\u0107 i nie przypadkowy\u201d.<\/p>\n Jest wi\u0119c Gienrich Sapgir (1928-1999) \u2013 z kt\u00f3rym o ma\u0142o co nie poznali\u015bmy si\u0119 w Petersburgu (powinienem napisa\u0107 wspomnienia o moich niespotkaniach z Wielkimi \u2013 Lichaczowem, \u0141otmanem, Kusznerem, Olegiem Grigoriewem), ale zamiast jego wieczoru autorskiego wybra\u0142em spotkanie (Non, rien de rien<\/em>) ze \u015bwi\u0119tej pami\u0119ci Arkadijem Spiczk\u0105, znanym dziennikarzem i autorem dw\u00f3ch fundamentalnych ksi\u0105\u017cek kucharskich, Kuchnia kawalera <\/em>i Nauka picia z korzy\u015bci\u0105 dla zdrowia<\/em>:<\/p>\n \u201e1. B\u0142ogos\u0142awiony m\u0105\u017c,<\/p>\n kt\u00f3ry mi\u0119dzy niezbo\u017cnymi nie siada<\/p>\n kt\u00f3ry nie wie co to jest rada<\/p>\n sp\u00f3\u0142dzielni<\/p>\n rada osiedla<\/p>\n kt\u00f3ry na zebrania nie chodzi<\/p>\n za sto\u0142em prezydialnym nie siedzi<\/p>\n siedzi w domu\u201d<\/p>\n (Psalm 1<\/strong>)<\/em><\/p>\n <\/p>\n \u201e4. Bo\u017ce! Ty\u015b jest pomoc\u0105 moj\u0105<\/p>\n 253 71 47<\/p>\n Bo\u017ce! Nie zapomnij<\/p>\n Dzwoni\u0107 dwa razy!\u201d<\/p>\n (Psalm 69<\/strong>)<\/em><\/p>\n <\/p>\n \u201eW Harlemie hipis Brodski za\u015b przez ca\u0142e ranki<\/p>\n Filuje na Afroamerykanki;<\/p>\n Pi\u0119kny i rudy, po ojczyzny stracie,<\/p>\n We w\u0142asnej \u00abch\u0430cie\u00bb bierze je na macie\u201d.<\/p>\n (Mity moskiewskie<\/strong>);<\/em><\/p><\/blockquote>\n <\/em>i Igor Cholin (1920-1999) \u2013 \u201epierwszy poeta Wszech\u015bwiata\u201d:<\/p>\n \u201eBy\u0142 Sapgir,<\/p>\n I nie ma Sapgira<\/p>\n Do komisu<\/p>\n Oddana<\/p>\n Lira.<\/p>\n By\u0142 Rabin,<\/p>\n I nie ma Rabina.<\/p>\n A taki zdolny<\/p>\n Ch\u0142opina.<\/p>\n I Lwa<\/p>\n Kropiwnickiego<\/p>\n Kryje ziemia<\/p>\n A mo\u017ce niebo.<\/p>\n Nawet Cholin<\/p>\n Zmierza do domu,<\/p>\n Gdzie wej\u015b\u0107 nie broni\u0105 nikomu\u201d.<\/p>\n (Zbiorowe epitafium<\/em><\/strong>)<\/p><\/blockquote>\n i Jan Satunowski (1913-1982):<\/p>\n \u201eNie jestem poet\u0105.<\/p>\n Nie drukuj\u0105 mnie od trzydziestego \u00f3smego,<\/p>\n Nie przypadam do smaku.<\/p>\n No i ju\u017c zostan\u0119 taki.<\/p>\n Wiem tylko, \u017ce te wasze wa\u017cne wiersze,<\/p>\n to ma\u0142o wa\u017cne, to niewa\u017cne wiersze.<\/p>\n Wy tam je sobie do druku, druku, druku\u2026<\/p>\n A ja wam gw\u00f3\u017ad\u017a do trumny: stuku, stuku.\u201d<\/p>\n (Nie jestem poet\u0105<\/strong>\u2026<\/em>)<\/p><\/blockquote>\n i Wsiewo\u0142od Niekrasow (1934-2009);<\/p>\n i W\u0142adimir Ufland (1937-2007) \u2013 mieszkaniec krainy zwanej Uflandi\u0105, kt\u00f3rego nazwisko wiosn\u0105 1961 roku Achmatowa wymieni\u0142a w gronie dziesi\u0119ciu najbardziej obiecuj\u0105cych poet\u00f3w m\u0142odego pokolenia, w \u201ez\u0142otej dziesi\u0105tce m\u0142odych\u201d (obok Walentina Chromowa, Stanis\u0142awa Krasowickiego, Gienricha Sapgira, Igora Cholina, Michai\u0142a Jeriomina, Jewgienija Riejna, Anatolija Najmana, Dmitrija Bobyszewa i Josifa Brodskiego):<\/p>\n \u201eJeszcze w okresie<\/p>\n mej bytno\u015bci pann\u0105<\/p>\n pewien komendant milicji szala\u0142 za mn\u0105.<\/p>\n Dzielny by\u0142,<\/p>\n pokazywa\u0142, ile ma \u00abnagan\u00f3w\u00bb.<\/p>\n A ja wola\u0142am chuligan\u00f3w\u201d.<\/p>\n (Opowie\u015b\u0107 kobiety<\/em><\/strong>)<\/p><\/blockquote>\n i W\u0142adlen Gawrilczik (1929) \u2013 przez przyjaci\u00f3\u0142 zwany Gawrilissimusem, na pocz\u0105tku lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych zwyci\u0119\u017cy\u0142 podobno w crossie im. \u0141awrientija Berii;<\/p>\n i Konstantin Ku\u017aminski (1940) \u2013 mi\u0119dzy nami m\u00f3wi\u0105c poeta marny, ale z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 sztandarowa posta\u0107 bohemy leningradzkiej (a od 1975 \u2013 emigracyjnej, nowojorskiej), kustosz samizdatu (gromadzi\u0142 i wydawa\u0142 utwory Brodskiego, Bobyszewa, Najmana, Riejna, Sapgira, Sosnory). W 1999 roku ukaza\u0142 si\u0119 w Petersburgu tomik jego utwor\u00f3w wybranych \u2013 Na Galernoj\u2026 Izbrannoje (60-je gody)<\/em> \u2013 w nak\u0142adzie 45 numerowanych egzemplarzy (w petersburskiej bibliotece Akademii Nauk czyta\u0142em nr 38). <\/em>Ju\u017c w USA rozpocz\u0105\u0142 wydawanie monumentalnej (zaplanowanej na trzyna\u015bcie tom\u00f3w, do tej pory wydano dziewi\u0119\u0107 o obj\u0119to\u015bci 800-900 stron, 600-800 egzemplarzy) Antologii najnowszej poezji rosyjskiej nad B\u0142\u0119kitn\u0105 Lagun\u0105<\/em>. Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w odtworzeniu niekt\u00f3rych tekst\u00f3w odegra\u0142 niewidomy Grigorij Kowalow, zwany \u201epetersburskim Homerem\u201d, kt\u00f3ry chroni\u0142 je w swojej pami\u0119ci i nagra\u0142 dla Ku\u017aminskiego. Z tego zapewne powodu nie zawsze, niestety, wiersze w B\u0142\u0119kitnej Laguny<\/em> s\u0105 przytaczane zgodnie z orygina\u0142em. W 1997 roku poeta zosta\u0142 uhonorowany presti\u017cow\u0105 petersbursk\u0105 nagrod\u0105 im. Andrieja Bie\u0142ego (przyznawan\u0105 od roku 1978, kolejni laureaci otrzymywali zawsze 1 rubla, 1 butelk\u0119 w\u00f3dki i 1 jab\u0142ko na zak\u0105sk\u0119). Ze smutkiem musz\u0119 odnotowa\u0107 nieodpart\u0105 potrzeb\u0119 Konstantina Konstantinowicza, satyra o obfitych kszta\u0142tach, do pozowania do zdj\u0119\u0107 nago;<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n![\"\u201eWdrapa\u0142em](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/jerzy-czech-wdrapalem-sie-na-piedestal-nowa-poezja-rosyjska-2013-500x800.jpg\" "\\"\u201eWdrapa\u0142em")
<\/a>
![\"Dmitrij](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/dmitrij-prigow-540x428.jpg\" "\\"Dmitrij")
<\/a>