![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-001-540x550.jpg\" "\\"Charles")
<\/a>Charles Willeford, cho\u0107 s\u0142abo znany w Polsce (w 2004 roku ukaza\u0142a si\u0119 Herezja oran\u017cu palonego<\/em>), nale\u017cy do klasyk\u00f3w gatunku okre\u015blanego jako powie\u015b\u0107 hardboiled<\/em> \u2014 od bohater\u00f3w twardych jak (w polszczy\u017anie, trzeba przyzna\u0107, nie brzmi to dobrze) jajko ugotowane na twardo. Spadkobierca Dashiella Hammeta i Raymonda Chandlera, Willeford doprowadzi\u0142 gatunek do jego wzorcowej formy.<\/p>\n Sam Willeford jest ciekaw\u0105\u00a0postaci\u0105. Urodzony w 1919 roku, przez ponad dwadzie\u015bcia lat z przerwami s\u0142u\u017cy\u0142 w ameryka\u0144skiej armii, stacjonuj\u0105c m.in. na Filipinach i w Japonii oraz bior\u0105c udzia\u0142, podczas II wojny \u015bwiatowej, w starciach w Ardenach. Po opuszczeniu wojska w 1956 roku, Willeford podejmowa\u0142 si\u0119\u00a0r\u00f3\u017cnych zaj\u0119\u0107, by\u0142 bokserem, aktorem, radiowcem i trenerem je\u017adziectwa konnego. Na pocz\u0105tku lat 60. sko\u0144czy\u0142 studia i do 1985 r. uczy\u0142 literatury angielskiej i filozofii na uniwersytecie. By\u0142 trzy razy\u00a0\u017conaty.<\/p>\n Literatur\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 ju\u017c w latach s\u0142u\u017cby wojskowej. W 1948 roku ukaza\u0142 si\u0119 jego pierwszy tomik poezji, Proletarian Laughter<\/em>, a w 1953 roku \u2014 jego pierwsza powie\u015b\u0107, High Priest of California<\/em>. S\u0142aw\u0119 przyni\u00f3s\u0142 mu Cockfighter<\/em> z 1962 roku; zekranizowany 1974 roku film, do kt\u00f3rego scenariusz adaptowa\u0142 sam Willeford, nie przyci\u0105gn\u0105\u0142 jednak publiczno\u015bci, nawet po reedycji pod tytu\u0142em Born to Kill<\/em>.<\/p>\n Najwi\u0119kszy sukces odnios\u0142a jednak seria powie\u015bci Willeforda, kt\u00f3rych bohaterem jest detektyw w wydziale zab\u00f3jstw policji w Miami Hoke Mosley (wystarczy powiedzie\u0107, \u017ce na czwart\u0105 powie\u015b\u0107 z cyklu Willeford otrzyma\u0142\u00a0od wydawcy zaliczk\u0119\u00a0w wysoko\u015bci 225 tys. dolar\u00f3w). Zm\u0119czony \u017cyciem i unikaj\u0105cy towarzystwa Mosley sta\u0142 si\u0119 dla Willeforda tym, kim dla Agaty Christie by\u0142 Herkules Poirot, a dla Raymona Chandlera \u2014 Philip Marlowe. Pozbawiony sentyment\u00f3w bohater i ch\u0142odna narracja, w niemal psychopatycznie zdystansowany spos\u00f3b zdaj\u0105ca spraw\u0119 z akt\u00f3w brutalnej przemocy \u2014 sta\u0142y si\u0119\u00a0znakami rozpoznawczymi serii o Mosleyu. To w\u0142a\u015bnie do tego stylu odwo\u0142ywa\u0142 si\u0119, jak sam twierdzi\u0142, Quentin Tarantino w Pulp Fiction<\/em>.<\/p>\n Atmosfera zbrodni<\/strong><\/p>\n Miami Blues<\/em>, wydane po raz pierwszy w 1984 roku, to pierwsza powie\u015b\u0107 z Hoke’em Mosleyem w roli g\u0142\u00f3wnej. Pierwotny tytu\u0142 ksi\u0105\u017cki, Kiss Your Ass Good-Bye<\/em>, kt\u00f3ry t\u0142umaczy\u0142by si\u0119 jako \u201ePoca\u0142uj mnie w dup\u0119 na do widzenia\u201d, zosta\u0142 zmieniony na mniej kontrowersyjny. Akcja nie jest skomplikowana. Do Miami przybywa Freddy \u201eJunior\u201d Frenger, recydywista wiedziony fatalizmem, kt\u00f3ry podpowiada mu, \u017ce nied\u0142ugo zn\u00f3w trafi za kratki. Frenger, umi\u0119\u015bniony oprych, wi\u0105\u017ce si\u0119 z pocz\u0105tkuj\u0105c\u0105 prostytutk\u0105, Susie, z kt\u00f3r\u0105 usi\u0142uje stworzy\u0107 namiastk\u0119\u00a0spokojnego \u017cycia, ale jedyny znany mu spos\u00f3b osi\u0105gni\u0119cia tego celu to przemoc. Na jego trop trafiaj\u0105 Hoke Mosley i jego partner, Bill Henderson. W ko\u0144cu dochodzi do nieuchronnej konfrontacji.<\/p>\n Nie ma tu \u017cadnej zagadki ani wybitnych umys\u0142\u00f3w, kt\u00f3re mog\u0142yby j\u0105 rozwi\u0105za\u0107. Sama mo\u017cliwo\u015b\u0107 zaistnienia zagadki zostaje zreszt\u0105 przekre\u015blona. Frenger nie ma \u017cadnego planu i sam nie wie, co w\u0142a\u015bciwie chcia\u0142by ze sob\u0105\u00a0zrobi\u0107. Kiedy udaje mu si\u0119 zabezpieczy\u0107 swoj\u0105\u00a0sytuacj\u0119, dopytuje si\u0119\u00a0Susie, do czego d\u0105\u017c\u0105 m\u0119\u017cczy\u017ani i kobiety w ma\u0142ym miasteczku, z kt\u00f3rego ona pochodzi. M\u0119\u017cczyzna wychowany w poprawczakach i wi\u0119zieniach nie ma poj\u0119cia, co mo\u017cna robi\u0107 na wolno\u015bci, opr\u00f3cz pope\u0142niania kolejnych przest\u0119pstw. Tak samo Mosley nie ma \u017cadnego punktu zaczepienia w swoim \u015bledztwie. Kiedy po raz pierwszy spotyka Frengera, mo\u017ce si\u0119\u00a0tylko domy\u015bla\u0107, \u017ce jest z nim co\u015b\u00a0nie tak. Ani przest\u0119pca, ani policjant nie panuj\u0105 nad sytuacj\u0105, w jakiej si\u0119\u00a0znajduj\u0105.<\/p>\n Zwroty akcji, kt\u00f3re prowadz\u0105 ich ku sobie, dokonuj\u0105 si\u0119 poza nimi, w niesprowokowanych przypadkach. Powie\u015bci, w kt\u00f3rych zbyt cz\u0119sto pojawia si\u0119 deus ex machina<\/em>, zwykle nie s\u0105 najlepsze. W ksi\u0105\u017cce Willeforda ma to jednak swoje uzasadnienie. \u015awiat jego powie\u015bci to nieprzyjazna przestrze\u0144, podlegaj\u0105ca prawom znajduj\u0105cym si\u0119\u00a0poza mo\u017cliwo\u015bciami poznawczymi pojedynczego cz\u0142owieka. Jednostki mog\u0105\u00a0si\u0119\u00a0tylko przesuwa\u0107 z miejsca na miejsce, czekaj\u0105c na to, co im si\u0119\u00a0przydarzy. Polityka, migracje spo\u0142eczne, relacje emocjonalne, stan zdrowia, zwyk\u0142y przypadek, a wreszcie, po prostu, pogoda \u2014 to si\u0142y kszta\u0142tuj\u0105ce \u017cycie bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy nie maj\u0105 na nie wielkiego wp\u0142ywu. Tak jest z Frengerem, kt\u00f3ry \u201ezaakceptowa\u0142 opini\u0119, \u017ce jest \u00abrecydywist\u0105\u00bb \u2014 zawart\u0105\u00a0w aktach przechowywanych w biurze naczelnika\u201d. Ukszta\u0142towany przez system penitencjarny, robi tylko to, co jest mo\u017cliwe w jego sytuacji. Ale podobny fatalizm dotyczy te\u017c Mosleya, kt\u00f3ry po\u0142ow\u0119 swojej pensji musi oddawa\u0107 ex-\u017conie i dw\u00f3m c\u00f3rkom, boryka si\u0119\u00a0wi\u0119c nieustannie z d\u0142ugami i mieszka w starym hotelu, dorabiaj\u0105c jako ochroniarz. Doskwiera mu te\u017c starzej\u0105ce si\u0119\u00a0cia\u0142o i z\u0119by, kt\u00f3rych w\u0142a\u015bciwie nie ma.<\/p>\n W \u015bwiecie Miami blues<\/em> komunikacja z innymi lud\u017ami nie przynosi pociechy. Kiedy Mosley trafia do szpitala, nie liczy na \u017cyczliwo\u015b\u0107 odwiedzaj\u0105cych go znajomych i nie dziwi si\u0119\u00a0, kiedy odkrywa, \u017ce wszystkie przygotowane rzekomo przez \u017cony koleg\u00f3w prezenty zosta\u0142y kupione w szpitalnym sklepiku. Zreszt\u0105 samo porozumiewanie si\u0119\u00a0nie jest takie \u0142atwe. Mosley nieustannie t\u0142umaczy wszystkim, z kt\u00f3rymi umawia si\u0119\u00a0na telefon, \u017ceby dzwonili na numer jego hotelu do skutku: \u201eW nocy tylko jeden cz\u0142owiek jest na dy\u017curze, a jak akurat odejdzie od recepcji, chwil\u0119\u00a0to trwa, zanim odbierze\u201d.<\/p>\n W tym bezlitosnym \u015bwiecie jedynym skutecznym sposobem komunikowania si\u0119 jest przemoc. Od tej najbardziej brutalnej \u2014 bezlitosne morderstwa pope\u0142niane przez mi\u0119dzynarodowe gangi \u2014 przez samcz\u0105 agresj\u0119, ustalaj\u0105c\u0105 hierarchi\u0119 i decyduj\u0105c\u0105 o racji, a\u017c po te pozornie nieznaczne akty przemocy, stosowane najcz\u0119\u015bciej wobec kobiet. Te ostatnie s\u0105 tak oswojone, \u017ce niemal niezauwa\u017calne, cho\u0107\u00a0w istocie obecne wsz\u0119dzie. Susie, przyzwyczajona ju\u017c przez ojca i brata, ze spokojem przyjmuje ciosy Frengera, kt\u00f3ry w ten spos\u00f3b wyk\u0142ada jej swoj\u0105\u00a0rozumno\u015b\u0107. Ale te\u017c tylko ona, w zako\u0144czeniu powie\u015bci (kt\u00f3rego nie wypada\u0142oby zdradza\u0107), odnosi zwyci\u0119stwo. Jak twierdz\u0105 znawcy, Willeford mia\u0142 sk\u0142onno\u015b\u0107 do tworzenia kobiecych postaci, kt\u00f3re swoj\u0105\u00a0niezale\u017cno\u015bci\u0105 o\u015bmiesza\u0142y zatwardzia\u0142ych \u201eprawdziwych m\u0119\u017cczyzn\u201d. Je\u015bli tak jest, to nie mo\u017cna zapomina\u0107 o cenie, jak\u0105 przychodzi kobietom p\u0142aci\u0107 za ten triumf.<\/p>\n Bezlitosny \u015bwiat powie\u015bci Willeforda ma swoj\u0105\u00a0nazw\u0119 \u2014 Miami. To miasto na po\u0142udniowo-wschodniej Florydzie, oddalone o niespe\u0142na 400 km w linii prostej od kuba\u0144skiej Hawany, jest \u2014 je\u015bliby wierzy\u0107 Willefordowi \u2014 najmniej przyjaznym miejscem w Stanach. \u201eW 1980 roku \u2014 t\u0142umaczy Mosley \u2014 nasz ciotowaty prezydent Jimmy Carter przyj\u0105\u0142 z otwartymi ramionami sto dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 tysi\u0119cy Kuba\u0144czyk\u00f3w. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 znalaz\u0142a si\u0119\u00a0tu legalnie, mieli ju\u017c rodziny osiad\u0142e w Miami, ale Castro opr\u00f3\u017cni\u0142 te\u017c\u00a0wi\u0119zienia i domy wariat\u00f3w i przys\u0142a\u0142 nam kolejne dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 tysi\u0119cy przest\u0119pc\u00f3w, gej\u00f3w i wariat\u00f3w. Przyp\u0142yn\u0119li tutaj z Mariel na Kubie, wi\u0119c nazywamy ich \u00abmarielito\u00bb\u201d. R\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 etniczna miasta dla starego twardziela, jakim jest Mosley, jest nie\u0142atwa do zaakceptowania. Otoczony nieustannie lud\u017ami, kt\u00f3rych j\u0119zyka i zachowania nie rozumie, opuszczany przez kolejnych znajomych (\u201eteraz wszyscy biali si\u0119\u00a0wyprowadzali\u201d), pragnie ju\u017c tylko \u015bwi\u0119tego spokoju, na kt\u00f3ry nie mo\u017ce liczy\u0107. Decyzja prze\u0142o\u017conych o przydzieleniu mu nowej partnerki, latynoskiej kobiety, tylko pog\u0142\u0119bia jego rozpacz. Ale Miami to te\u017c niezno\u015bny tropikalny klimat, w kt\u00f3rym wysokie temperatury \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119\u00a0z ogromn\u0105 wilgotno\u015bci\u0105 powietrza. Bohaterowie Miami Blues<\/em> s\u0105 nieustannie zlani potem i poszukuj\u0105\u00a0klimatyzowanych pomieszcze\u0144, kt\u00f3re mog\u0105 da\u0107 im chwil\u0119 wytchnienia. Willeford z wielk\u0105\u00a0skrupulatno\u015bci\u0105 zarysowuje map\u0119\u00a0ulic i dzielnic miasta, ka\u017c\u0105c swoim postaciom przemieszcza\u0107 si\u0119, we frustruj\u0105cych korkach,\u00a0z jednego ko\u0144ca na drugi. Willeford, przez wiele lat wyk\u0142adowca na wy\u017cszych szko\u0142ach w Miami, jest uznawany za prekursora ca\u0142ej fali krymina\u0142\u00f3w osadzonych w tym mie\u015bcie, kt\u00f3re utrwali\u0142y wizerunek miejsca, w kt\u00f3rego dusznej atmosferze zbrodnia jest codzienno\u015bci\u0105.<\/p>\n Prosta kreska<\/strong><\/p>\n Miami Blues<\/em> to szczeg\u00f3lne wydarzenie wydawnicze, nie tylko ze wzgl\u0119du na rang\u0119 autora i jego znaczenie dla historii gatunku. To te\u017c bodaj pierwszy na polskim rynku krymina\u0142, na kt\u00f3rego ok\u0142adce opr\u00f3cz nazwiska autora widnieje nazwisko ilustratorki \u2014 Oli Niepsuj. Ta pochodz\u0105ca z \u0141odzi graficzka m\u0142odego pokolenia, absolwentka \u0142\u00f3dzkiej ASP i dw\u00f3ch szk\u00f3\u0142 projektowania w Portugalii, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca z Agencj\u0105\u00a0Ilustrator\u00f3w illo, cieszy si\u0119\u00a0ju\u017c mi\u0119dzynarodow\u0105 s\u0142aw\u0105. Jej prace ukazywa\u0142y si\u0119 m.in. w \u201ePrzekroju\u201d. Ilustracje Niepsuj w Miami Blues<\/em> to przede wszystkim kontury postaci ludzkich, utrzymane w geometrycznej, przypominaj\u0105cej kubistyczn\u0105, stylistyce. Cia\u0142a ulegaj\u0105 tu szczeg\u00f3lnym zniekszta\u0142ceniom, zlewaj\u0105c si\u0119\u00a0z towarzysz\u0105cymi im przedmiotami i wyginaj\u0105c pod niemo\u017cliwymi k\u0105tami. Wykonane czarn\u0105 kresk\u0105 ilustracje po\u0142\u0105czone s\u0105 z turkusowymi kszta\u0142tami, s\u0142u\u017c\u0105cymi za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce t\u0142o. Dodatkiem do ksi\u0105\u017cki jest mapa Miami City, r\u00f3wnie\u017c autorstwa Niepsuj, w kt\u00f3rej miasto wygl\u0105da na nieregularn\u0105 szachownic\u0119, zag\u0119szczaj\u0105c\u0105 si\u0119\u00a0w centrum, w kt\u00f3rej bohaterowie powie\u015bci niechybnie musz\u0105 si\u0119\u00a0zagubi\u0107.<\/p>\n Ilustrowany krymina\u0142 to pomys\u0142 powsta\u0142ego niedawno w Poznaniu wydawnictwa Mundin, za kt\u00f3rym stoj\u0105 Honza Zamojski i Gra\u017cyna Kulczyk. Ten pierwszy to artysta, ilustrator i wydawca, wcze\u015bniej prowadz\u0105cy Wydawnictwo Morava, zdobywca mi\u0119dzynarodowych nagr\u00f3d za projekty ksi\u0105\u017cek (w tym za Jak jsem potkal \u010f\u00e1bla<\/em> w\u0142asnego autorstwa). Ta druga \u2014 to znana mecenaska i kolekcjonerka sztuki i przedsi\u0119biorczyni, w ubieg\u0142ym roku usytuowana na 9. miejscu listy najbogatszych Polak\u00f3w wed\u0142ug tygodnika \u201eWprost\u201d. Mundin wyda\u0142o do tej pory trzy ksi\u0105\u017cki. Dwie z nich to albumy: Disassembly<\/em> Bownika oraz Frofenia. Rysunki 1983-1990<\/em> Leszka Knaflewskiego. Jak w tym towarzystwie znalaz\u0142\u00a0si\u0119\u00a0krymina\u0142? Wydaje si\u0119, \u017ce to pomys\u0142 tyle\u017c przewrotny, co genialny. Wydawcy zapowiadaj\u0105, \u017ce seria kryminalna ma stanowi\u0107 zarazem przegl\u0105d polskiej ilustracji ksi\u0105\u017ckowej m\u0142odego pokolenia. Jak wi\u0119c zapewni\u0107 tej, coraz szerzej docenianej, sztuce dost\u0119p do szerokiego kr\u0119gu odbiorc\u00f3w? Chyba trudno znale\u017a\u0107 dla tego celu lepsze medium ni\u017c dobry krymina\u0142. W tym wypadku nie\u0142atwo wi\u0119c oceni\u0107, czy to powie\u015b\u0107 jest no\u015bnikiem dla ilustracji, czy odwrotnie.<\/p>\n Wydana w twardej oprawie, na bardzo dobrym papierze, z intryguj\u0105cymi ilustracjami, starannie zaprojektowana \u2014 ta pozycja zapowiada polaryzacj\u0119, jaka wcze\u015bniej lub p\u00f3\u017aniej musi si\u0119 dokona\u0107 na rynku ksi\u0105\u017cki. Na jednym biegunie b\u0119dziemy mie\u0107 ekskluzywne, ale i nietanie (Miami blues<\/em> kosztuje 49 PLN, sporo jak na krymina\u0142) ksi\u0105\u017cki-przedmioty kolekcjonerskie, a na drugim \u2014 tanie wydania kieszonkowe i elektroniczne. Na razie jednak Miami Blues<\/em> to spektakularny pokaz tego, jak mo\u017cna wydawa\u0107 literatur\u0105, nawet t\u0119\u00a0popularn\u0105.<\/p>\n *<\/p>\n Kontynuacja Miami Blues<\/em>, znana pod tytu\u0142em Grimhaven<\/em>, w kt\u00f3rej Mosley morduje swoje dwie c\u00f3rki, \u017ceby zazna\u0107 w ko\u0144cu \u015bwi\u0119tego spokoju w celi \u015bmierci, zosta\u0142a uznana przez agenta Willeforda za zbyt brutaln\u0105 i nigdy nie trafi\u0142a do wydawcy. W jej miejsce powsta\u0142y trzy kolejne ksi\u0105\u017cki o nieco z\u0142agodzonej fabule, kt\u00f3re przynios\u0142y Mosleyowi niekwestionowan\u0105 popularno\u015b\u0107. To w\u0142a\u015bnie na ich podstawie ma powsta\u0107 serial, w kt\u00f3rym w posta\u0107 Mosleya wcieli si\u0119 Paul Giamatti (znany m.in. z Bezdro\u017cy<\/em> czy roli inspektora w Iluzjoni\u015bcie<\/em>). Pilot serialu ameryka\u0144skiej stacji FX ma si\u0119 ukaza\u0107 nied\u0142ugo. Miejmy nadziej\u0119, \u017ce zanim Mosley na dobre zago\u015bci na ekranach, wydawnictwo Mundin wyda kolejne tomy z kultowej serii Willeforda. I \u017ce b\u0119d\u0105 one wygl\u0105da\u0107 r\u00f3wnie\u017c dobrze jak Miami Blues<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Miami Blues<\/em> Charlesa Willeforda to szczeg\u00f3lne wydarzenie wydawnicze, nie tylko ze wzgl\u0119du na rang\u0119 autora i jego znaczenie dla historii gatunku. To te\u017c bodaj pierwszy na polskim rynku krymina\u0142, na kt\u00f3rego ok\u0142adce opr\u00f3cz nazwiska autora widnieje nazwisko ilustratorki \u2014 Oli Niepsuj. <\/p>\n","protected":false},"author":291,"featured_media":20705,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[2795,2797,7344,484,7359,2796,623,2798],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[1974],"yoast_head":"\n![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-010-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-009-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-008-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-007-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-006-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-005-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-004-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-003-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-002-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-001-80x80.jpg\")
<\/a>\n\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-010-540x425.jpg\" "\\"Charles")
<\/a>![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-003-540x425.jpg\" "\\"Charles")
<\/a>![\"Charles](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2014\/03\/charles-willeford-miami-blues-wydawnictwo-mundin-2013-002-540x425.jpg\" "\\"Charles")
<\/a>