{"id":23808,"date":"2014-08-01T17:00:16","date_gmt":"2014-08-01T16:00:16","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=23808"},"modified":"2014-09-03T16:16:49","modified_gmt":"2014-09-03T15:16:49","slug":"marta-smolinska-najlepsze-dyplomy-2014-diagnozy-i-refleksje-tendencyjnej-krytyczki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2014\/marta-smolinska-najlepsze-dyplomy-2014-diagnozy-i-refleksje-tendencyjnej-krytyczki","title":{"rendered":"Najlepsze Dyplomy 2014: diagnozy i refleksje tendencyjnej krytyczki"},"content":{"rendered":"

W Zbrojowni, Galerii Aula Gda\u0144skiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych oraz Gda\u0144skiej Galerii Miejskiej trwa wystawa Najlepsze Dyplomy 2014<\/em>, czyli sz\u00f3sta ju\u017c edycja og\u00f3lnopolskiego konkursu na najlepszy dyplom absolwent\u00f3w pa\u0144stwowych szk\u00f3\u0142 artystycznych. Prezentowanych jest 39 realizacji, z czego 13 przesz\u0142o do \u015bcis\u0142ego fina\u0142u, by mo\u017cna by\u0142o wy\u0142oni\u0107 spo\u015br\u00f3d nich 5 nagrodzonych dyplom\u00f3w. Aran\u017cacja ekspozycji, wykonana przez prof. Aleksandra Widy\u0144skiego z ASP w Gda\u0144sku, w gigantycznej przestrzeni Zbrojowni oraz Auli \u2013 mimo \u017ce z pewno\u015bci\u0105 nie przypomina pierwotnego kontekstu ka\u017cdego z dyplom\u00f3w \u2013 pozwala im swobodnie zaistnie\u0107.<\/p>\n

\"Marta<\/a>
Marta Mielcarek, ASP w Warszawie, \u201eInwersja\u201d, Najlepsze Dyplomy Akademii Sztuk Pi\u0119knych 2014, fot. Bartosz \u017bukowski (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y organizator\u00f3w \u2013 ASP w Gda\u0144sku)<\/figcaption><\/figure>\n

Zawsze w wypadku pokaz\u00f3w tego rodzaju mo\u017cna spodziewa\u0107 si\u0119 zar\u00f3wno prac wci\u0105\u017c jeszcze szkolnych, jak i bardzo interesuj\u0105cych. Tak by\u0142o i tym razem, przy czym niestety ta pierwsza kategoria przewa\u017ca\u0142a zdecydowanie. Ten aspekt dodatkowo wzm\u00f3g\u0142 moj\u0105 tendencyjno\u015b\u0107 i sprowokowa\u0142 mnie do ostentacyjnego zignorowania postulat\u00f3w Stanis\u0142awa Witkiewicza ojca, kt\u00f3ry z pe\u0142nym przekonaniem twierdzi\u0142, \u017ce krytyk sztuki powinien by\u0107 obiektywny niczym \u017arenica prawdy niezapr\u00f3szona \u017cadnym prochem subiektywizmu. W moim tek\u015bcie mo\u017cna spodziewa\u0107 si\u0119 czego\u015b dok\u0142adnie odwrotnego: nie wiem, czy proch oka\u017ce si\u0119 wybuchowy, ale z pewno\u015bci\u0105 b\u0119dzie subiektywny. Widomy efekt tendencyjnej optyki stanowi wi\u0119c struktura niniejszej recenzji, pisanej w pierwszej osobie oraz zbudowanej z tekstu g\u0142\u00f3wnego, podzielonego na podrozdzia\u0142y, i rozbudowanych analitycznych dygresji, po\u015bwi\u0119conych dw\u00f3m moim ulubionym artystkom: Celinie Kannunikavej (nienagrodzonej przez jury) oraz Beacie Szczepaniak (laureatce Nagrody Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Pomorskiego). Interpretacje ich dyplom\u00f3w s\u0105 w moim zamierzeniu rodzajem rozbudowanych tekst\u00f3w w tek\u015bcie.<\/p>\n