“Wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 – obfituj\u0105ca w odkrycia zmieniaj\u0105ce poj\u0119cie o budowie \u015bwiata materialnego, musi oddzia\u0142ywa\u0107 na \u015bwiadomo\u015b\u0107 artysty i zmusza go do znalezienia takiej odr\u0119bnej formy plastycznej, kt\u00f3ra by t\u0119 now\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 najlepiej wyra\u017ca\u0142a”.<\/p>\n
Oto pogl\u0105d sformu\u0142owany przed kilkudziesi\u0119ciu laty przez Adama Marczy\u0144skiego – jednego z najwybitniejszych artyst\u00f3w polskich XX wieku, klasyka abstrakcji geometrycznej. Zdanie to w lapidarny a zarazem trafny spos\u00f3b okre\u015bla ca\u0142okszta\u0142t zagadnie\u0144 i zr\u00f3\u017cnicowanych problem\u00f3w podejmowanych przez tego tw\u00f3rc\u0119 na przestrzeni ponad czterech dziesi\u0119cioleci pr\u0119\u017cnej, artystycznej dzia\u0142alno\u015bci.<\/p>\n
Adam Marczy\u0144ski (1908-1985) by\u0142 jednym z czo\u0142owych przedstawicieli awangardy polskiej. Studiowa\u0142 na ASP w Krakowie w latach 1930-1936 w pracowni prof. W\u0142adys\u0142awa Jarockiego i prof. Ignacego Pie\u0144kowskiego. Od pocz\u0105tku swojej dzia\u0142alno\u015bci artystycznej by\u0142 \u015bci\u015ble zwi\u0105zany ze \u015brodowiskiem Krakowa. Jako cz\u0142onek I i II Grupy Krakowskiej uczestniczy\u0142 w krystalizowaniu si\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnego programu sztuki. Konsekwencje jakie wynika\u0142y z faktu zwi\u0105zania si\u0119 z przedwojenn\u0105 a potem tzw. kantorowsk\u0105 grup\u0105 by\u0142y ogromne dla los\u00f3w jego tw\u00f3rczo\u015bci i w pewnym stopniu okre\u015bli\u0142y jego wybitn\u0105 pozycj\u0119 w sztuce polskiej. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 nie tylko na polu malarstwa, grafiki, ilustracji ksi\u0105\u017ckowej ale tak\u017ce innych dziedzin plastycznych, takich jak: scenografia, kostiumologia czy malarstwo \u015bcienne.<\/p>\n
Pocz\u0105tki jego tw\u00f3rczo\u015bci malarskiej charakteryzuj\u0105 si\u0119 nawi\u0105zaniem w formie do konstrukcji postkubistycznej, kolorystycznie s\u0105 natomiast zbli\u017cone do postimpresjonizmu. S\u0105 to przede wszystkim martwe natury, wn\u0119trza i pejza\u017ce. Prace te charakteryzuje zr\u00f3\u017cnicowana paleta barwna, o przewadze b\u0142\u0119kit\u00f3w, zieleni, czerwieni, r\u00f3\u017c\u00f3w, fiolet\u00f3w i \u017c\u00f3\u0142ci. Wzmocnione s\u0105 lekko zgeometryzowana form\u0105 i ciemnym konturem.<\/p>\n
Proces powolnego, prawie nieuchwytnego przekszta\u0142cania si\u0119 aspekt\u00f3w rzeczywisto\u015bci w formy przetworzone i abstrakcyjne nast\u0119puje u Marczy\u0144skiego w pracach z ko\u0144ca lat 40.<\/p>\n
Za pomoc\u0105 ca\u0142kowitego ograniczenia \u015brodk\u00f3w malarskich i kompozycyjnych oraz zastosowania nieokre\u015blonych, graficznych w wyrazie znak\u00f3w tw\u00f3rca realizuje dekoracyjne, zr\u00f3\u017cnicowane kolorystycznie prace (“Odlot ptak\u00f3w”, “Wiosna”, “Mi\u0119dzy rzekami”, monotypie). Kompozycja obraz\u00f3w, kt\u00f3re wtedy powstaj\u0105 jest zawsze \u015bwiadoma i przemy\u015blana, t\u0142o jest przewa\u017cnie ruchliwe i subtelne, czasami podkre\u015blone efektami fakturowymi. Obok soczystych czerwieni, pomara\u0144cz\u00f3w , zieleni, fiolet\u00f3w i b\u0142\u0119kit\u00f3w pojawiaj\u0105 si\u0119 tonacje monochromatycznych bieli, szaro\u015bci i srebrzysto\u015bci, wydobywaj\u0105cych intymno-liryczny charakter dzie\u0142 artysty. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Marczy\u0144skiego z ko\u0144ca lat 40. i 1 po\u0142. lat 50. wykazuje podobie\u0144stwa ze specyficzn\u0105 poetyk\u0105 malarstwa Paula Kle\u00e9 czy Joana Mir\u00f3.<\/p>\n
Pod koniec lat 50. Marczy\u0144ski zupe\u0142nie rezygnuje z anegdoty. Obserwujemy w jego tw\u00f3rczo\u015bci coraz wyra\u017aniejsze odchodzenie od przetworzonej rzeczywisto\u015bci w stron\u0119 eksperymentu czysto plastycznego. W drugiej po\u0142owie 1959 r. zafascynowany malarstwem materii, rozpoczyna w swojej sztuce nowy rozdzia\u0142. Powstaj\u0105 w\u00f3wczas serie prac pt.: “Konkrety”, “Struktury” i “Fragmenty”.<\/p>\n
Tw\u00f3rca porzuca sw\u00f3j tradycyjny m\u00e9tier i postanawia zmieni\u0107 zasadniczo koncepcje swoich prac. S\u0105 to realizacje budowane z nietypowych element\u00f3w, pos\u0142uguj\u0105ce si\u0119 forma narzucon\u0105 przez sam materia\u0142. Wykonane s\u0105 z drewna, przerdzewia\u0142ej blachy, smo\u0142y, papy czy \u017cu\u017clu i w sensie zastosowania techniki ich po\u0142\u0105czenia zrywaj\u0105 z liryzmem, lekko\u015bci\u0105 i ruchliwo\u015bci\u0105, tak charakterystyczn\u0105 dla wcze\u015bniejszych realizacji malarza.<\/p>\n
Okres zafascynowania Marczy\u0144skiego malarstwem materii mo\u017cna podzieli\u0107 na dwa etapy: pierwszy trwaj\u0105cy od 2 po\u0142. 1959 r. do 1961 r. oraz nast\u0119puj\u0105cy bezpo\u015brednio po nim drugi okres, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 si\u0119 w 1963 r. Obrazy, kt\u00f3re powsta\u0142y w okresie pocz\u0105tkowym maj\u0105 formy nieokre\u015blonych i biologicznych struktur. Pierwsze “Konkrety” i “Struktury” s\u0105 konstruowane na zasadzie dowolno\u015bci w zestawianiu poszczeg\u00f3lnych, ekspresyjnych form. Tutaj materia\u0142 b\u0119d\u0105cy budulcem obrazu dyktuje zamys\u0142 i plastyk\u0119 powierzchni. Kompozycje s\u0105 wi\u0119c zr\u00f3\u017cnicowane, w\u0142a\u015bciwie nie wyst\u0119puje w nich jaki\u015b konkretny podzia\u0142 p\u0142aszczyzny obrazu.<\/p>\n
Strukturalizm zastosowanego materia\u0142u stwarza nowe, specyficzne kontrasty fakturowe i formalne. Fizycznie uchwytne, wypuk\u0142e i pofa\u0142dowane powierzchnie daj\u0105 efekt interesuj\u0105cej, niemonotonnej pow\u0142oki. Pocz\u0105tkowo warstwy surowego motywu s\u0105 du\u017ce, stopniowo b\u0119d\u0105 si\u0119 zmniejsza\u0107 i b\u0119dzie ich coraz wi\u0119cej.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie tylko wprowadzi to dodatkowe urozmaicenie kompozycyjne ale przede wszystkim sk\u0142oni artyst\u0119 do podj\u0119cia pr\u00f3by pouk\u0142adania i zrytmizowania wewn\u0119trznego \u015bwiata zniszczonych, zu\u017cytych i przetartych element\u00f3w.<\/p>\n
Drugi okres przeplata si\u0119 w spos\u00f3b naturalny z pierwszym i datowany jest na lata 1960-1963. Artysta wprowadza do prac czynnik porz\u0105dkuj\u0105cy w formie podzia\u0142u wertykalnego i horyzontalnego. Wykorzystuj\u0105c te same uszkodzone materia\u0142y dokonuje wewn\u0105trz pola pracy og\u00f3lnego porz\u0105dkowania i podzia\u0142u za pomoc\u0105 cienkich listewek. Pocz\u0105tkowo nie s\u0105 one nadto rygorystyczne.<\/p>\n
W miar\u0119 up\u0142ywu czasu kompozycja pion\u00f3w i poziom\u00f3w stanie si\u0119 coraz bardziej przemy\u015blana. Klarowne zestawienie akcent\u00f3w jasnych i ciemnych, \u015bwiadome roz\u0142o\u017cenie kolorystycznych efekt\u00f3w zu\u017cytych struktur, zacznie okre\u015bla\u0107 jasno sprecyzowany cel artysty. B\u0119dzie nim d\u0105\u017cenie do oczyszczenia obrazu z nagromadzonych, niepotrzebnych ju\u017c element\u00f3w. Obrazy wykonane w technikach mieszanych daj\u0105 nadspodziewane zestawienia i melan\u017ce kolorystyczne.<\/p>\n
Obserwujemy ca\u0142\u0105 palet\u0119 zr\u00f3\u017cnicowanych gam monochromatycznych. Pojawiaj\u0105 si\u0119 wszystkie odcienie rudo\u015bci, br\u0105z\u00f3w, oliwkowych zieleni, szaro\u015bci i r\u00f3\u017c\u00f3w. Elementy sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 na ca\u0142o\u015b\u0107 tego rodzaju prac s\u0105 umiarkowanie wypuk\u0142e, delikatnie rze\u017abiarskie.<\/p>\n
Pr\u00f3by formu\u0142owania si\u0119 indywidualnego j\u0119zyka konstrukcji obrazu rozpocz\u0119te w “Konkretach” i “Strukturach” zaowocowa\u0142y w kolejnym etapie tw\u00f3rczo\u015bci Adama Marczy\u0144skiego w postaci “Kompozycji uk\u0142ad\u00f3w zmiennych”. Granica oddzielaj\u0105ca formy o charakterze strukturalnym od prac sensu stricte geometrycznych jest bardzo subtelna. W 1963 r. artysta dokona\u0142 brzemiennej w skutkach decyzji – a mianowicie wprowadzi\u0142 do obrazu element ruchomy w postaci prostok\u0105tnej klapki na zawiasach.<\/p>\n
Ten kluczowy moment, jeden z najwa\u017cniejszych w ca\u0142ej tw\u00f3rczo\u015bci Marczy\u0144skiego, wyznacza cztery chronologiczne etapy w kt\u00f3rych powstaj\u0105 kolejno: “Kompozycje uk\u0142ad\u00f3w zmiennych”, “Reliefy bia\u0142e”, “Reliefy kolorowe” i “Refleksy zmienne”. “Kompozycje uk\u0142ad\u00f3w zmiennych” s\u0105 zbudowane na zasadzie wprowadzenia do obrazu rygoru geometrycznego.<\/p>\n
Element ruchomy spe\u0142nia tutaj nie tylko form\u0119 dekoracyjn\u0105 ale r\u00f3wnie\u017c kreatywn\u0105, dzi\u0119ki niemu bowiem tworzy si\u0119 uk\u0142ad zmienny. Kompozycje te stanowi\u0142y bez w\u0105tpienia wa\u017ckie intelektualne rozwi\u0105zanie artystyczne. Pozostawa\u0142y faktem bez precedensu i spe\u0142ni\u0142y rol\u0119 prekursorsk\u0105 w stosunku do p\u00f3\u017aniejszych tego typu dzia\u0142a\u0144 w sztuce polskiej. Podwa\u017cy\u0142y dotychczasow\u0105 definicj\u0119 i estetyk\u0119 obrazu malarskiego, wprowadzaj\u0105c koncepcj\u0119 dzie\u0142a poj\u0119tego jako uk\u0142ad zmienny.<\/p>\n
Po raz pierwszy w Polsce dawa\u0142y widzowi-odbiorcy mo\u017cliwo\u015b\u0107 we wsp\u00f3\u0142uczestniczeniu w kreacji obrazu. Najwa\u017cniejsz\u0105 cech\u0105 tych obraz\u00f3w jest bezsprzecznie ich “otwarto\u015b\u0107” na interwencj\u0119 zewn\u0119trzn\u0105.<\/p>\n
Kolejny etap to “Reliefy bia\u0142e”. S\u0105 to prace o prostej kompozycji, opartej na regularnych podzia\u0142ach geometrycznych. Najcz\u0119\u015bciej monochromatyczne: bia\u0142e lub szare, rzadko ugrowe, nie maj\u0105ce we wcze\u015bniejszych realizacjach \u017cadnych odpowiednik\u00f3w. Ich specyficzna surowo\u015b\u0107 doprowadzona zostaje do maksymalnej ascezy uj\u0119cia, do harmonijnego wyciszenia efektu ko\u0144cowego. “Reliefy bia\u0142e” kontynuuj\u0105 element “gry” z widzem. S\u0105 pozbawione zb\u0119dnych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w ale jest w nich ruch i ulotno\u015b\u0107.<\/p>\n
Na prze\u0142omie 1966 i 1967 r., powstaj\u0105 natomiast wielokolorowe elementy zmienne (“Relief zmienny 06”, “Refleks zmienny 15”). Stanowi\u0105 kr\u00f3tki epizod w tw\u00f3rczo\u015bci Adama Marczy\u0144skiego. Antycypuj\u0105 “Refleksy zmienne” i s\u0105 jak gdyby wst\u0119pn\u0105 faz\u0105 do\u015bwiadcze\u0144 artysty w kwestii zagadnienia koloru. S\u0105 one kolejnym krokiem w drodze o my\u015bleniu na temat roli koloru i funkcji elementu zmiennego w obrazie. Ich kompozycja jest odmienna od \u015bci\u015ble wywarzonej, geometrycznie przemy\u015blanej koncepcji “Relief\u00f3w bia\u0142ych”. Artysta rezygnuj\u0105c z ograniczenia jakim jest u\u017cycie tylko jednego koloru, wprowadza wielobarwne elementy zmienne a tak\u017ce zr\u00f3\u017cnicowane kolorystycznie pod\u0142o\u017ce. Daje mu to o wiele wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci przestrzenne i wyrazowe dzie\u0142a. Ewentualno\u015b\u0107 tworzenia wci\u0105\u017c nowych wariant\u00f3w uk\u0142adu za pomoc\u0105 zr\u00f3\u017cnicowanych pod wzgl\u0119dem wielko\u015bci modu\u0142\u00f3w w polach kolorowych prostok\u0105t\u00f3w jest nieograniczona.<\/p>\n
“Refleksy zmienne” to kompozycje dzia\u0142aj\u0105ce barwami mocnymi i kontrastowymi. Kwadratowe, rzadziej prostok\u0105tne kasetony zmieniaj\u0105 si\u0119. P\u0142ytka osadzona na osi przebiegaj\u0105cej przez ich \u015brodek, nie jest ju\u017c pokryta matowym akrylem, lecz po\u0142yskliw\u0105 barw\u0105. Artysta wprowadza kolejne novum – kolor strukturalny. Charakteryzuje si\u0119 on srebrzysta barw\u0105, zbli\u017con\u0105 do pancerzy chitynowych niekt\u00f3rych owad\u00f3w. Ruchome p\u0142ytki elementu zmiennego obracaj\u0105 si\u0119 wok\u00f3\u0142 osi symetrii, przy czy kasetony w kt\u00f3rych si\u0119 znajduj\u0105 , mog\u0105 tworzy\u0107 uk\u0142ady horyzontalne, wertykalne oraz diagonalne pod k\u0105tem 45\u00b0. Mo\u017cliwo\u015bci manewrowania w ramach jednej kompozycji jest bardzo wiele. Eksperymenty podj\u0119te przez Adama Marczy\u0144skiego w “Kompozycjach uk\u0142ad\u00f3w zmiennych” klasyfikowane s\u0105 do grupy poszukiwa\u0144 w dziedzinie post-konstruktywistycznej penetracji zagadnie\u0144 przestrzeni i \u015bwiat\u0142a.<\/p>\n
<\/p>\n
W 1970 r. na plenerze w Osiekach Adam Marczy\u0144ski wynikiem \u015bwiadomej decyzji rozbi\u0142 na cz\u0119\u015bci geometryczne struktury tworz\u0105ce uk\u0142ady na p\u0142aszczy\u017anie obrazu. Pi\u0119tna\u015bcie czerwono-srebrnych kaseton\u00f3w z ruchomymi p\u0142ytkami zaaran\u017cowa\u0142 swobodnie w naturze. Niekt\u00f3re z nich wpisa\u0142 w sceneri\u0119 parku, lasu, rozmieszczaj\u0105c ich ruchome, a\u017curowe elementy na korze drzew. Czysto geometryczne, niewielkich rozmiar\u00f3w formy zyska\u0142y w takiej sytuacji dodatkowy walor. Poniewa\u017c zosta\u0142y oderwane od powierzchni deski i poruszone za pomoc\u0105 decyzji artysty lub widza, zacz\u0119\u0142y “\u0142apa\u0107” nie tylko kolor wydobywaj\u0105cy si\u0119 z wn\u0119trza ramki ale r\u00f3wnie\u017c fragment pejza\u017cu lub nieba znajduj\u0105cy si\u0119 poza nim.<\/p>\n
Kolorowy odblask staje si\u0119 ruchliwy i zmienia si\u0119 niemal\u017ce z ka\u017cda chwil\u0105, poniewa\u017c jest uzale\u017cniony od czynnik\u00f3w atmosferycznych np. k\u0105ta padania promieni s\u0142onecznych. Pozornie kontrastuj\u0105cy swoj\u0105 osch\u0142\u0105 form\u0105 z naturalnym otoczeniem, okazuje si\u0119 harmonizowa\u0107 z krajobrazem. Pomimo, \u017ce jeden obraz rozdzielony jest na kilkana\u015bcie cz\u0119\u015bci i funkcjonuje oddzielnie w przestrzeni, to jednak w dalszym ci\u0105gu pozostaje form\u0105 jednego, okre\u015blonego uk\u0142adu.<\/p>\n
Nowa koncepcja my\u015blenia o dziele sztuki jako o przedmiocie pozostaj\u0105cym w bezpo\u015bredniej relacji z otoczeniem, i odgrywaj\u0105cym funkcj\u0119 w przestrzeni zrodzi\u0142a “Dekompozycje”. Autor zaczyna je realizowa\u0107 po 1970 r. S\u0105 to obrazy – obiekty o przemy\u015blanej, geometrycznej strukturze. Rozpad jednego okre\u015blonego uk\u0142adu jaki dokona\u0142 si\u0119 w Osiekach zainspirowa\u0142 wi\u0119c ch\u0119\u0107 podj\u0119cia ryzyka budowy obrazu w przestrzeni. Mia\u0142 ponadto charakter prowokacyjny, stara\u0142 si\u0119 bowiem wywo\u0142a\u0107 u widza reakcj\u0119, pobudzi\u0107 go do dzia\u0142ania, wyzwoli\u0107 w nim ch\u0119\u0107 do uczestniczenia w “zdarzeniu” jakim jest dzie\u0142o sztuki, a wi\u0119c zaprosi\u0107 go do gry, akcji.<\/p>\n
Zabieg “Dekompozycji” jest wi\u0119c dla Marczy\u0144skiego niczym innym jak logicznym wynikiem podj\u0119tego przed laty badania struktury dzie\u0142a zapocz\u0105tkowanego w “Kompozycjach uk\u0142ad\u00f3w zmiennych”. Charakterystyczne dla “Dekompozycji” jest to, \u017ce wychodz\u0105 w przestrze\u0144 ze znacznie wi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0105 ni\u017c dotychczas. Wzajemne relacje cz\u0119\u015bci stanowi\u0105cych ca\u0142o\u015b\u0107 obrazu, stopniowo podlegaj\u0105 rozk\u0142adowi. Na pocz\u0105tku lat 70. tylko kilka element\u00f3w geometrycznych oddziela si\u0119 od p\u0142\u00f3tna, p\u00f3\u017aniej sk\u0142adniki dzie\u0142a obejmuj\u0105 z impetem otoczenie, wn\u0119trze czy anonimowy, naturalny pejza\u017c. Wyj\u015bcie “refleks\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cych” odbywa si\u0119 na p\u0142aszczy\u017anie obok, powy\u017cej, poni\u017cej, na innej \u015bcianie, albo na pod\u0142odze lub w zupe\u0142nie innym miejscu.<\/p>\n
O tym decyduje w pierwszej chwili sam autor, potem widz lub w\u0142a\u015bciciel obiekt\u00f3w.
\nW “Dekompozycjach” rozr\u00f3\u017cniamy dwa rodzaje przestrzeni. Pierwsza jest kszta\u0142towana w obr\u0119bie ma\u0142ego ruchomego elementu b\u0119d\u0105cego cz\u0119\u015bci\u0105 uk\u0142adu, tworz\u0105cego tzw. refleks zmienny. Druga natomiast jest wynikiem d\u0105\u017cenia do ukszta\u0142towania otoczenia wok\u00f3\u0142 obiektu podstawowego z elementu geometrycznego zawieraj\u0105cego refleks zmienny tzw. elementu zst\u0119puj\u0105cego.<\/p>\n
Obie koncepcje przestrzeni staja si\u0119 rodzajem niesko\u0144czonej strefy wizualnego dzia\u0142ania. Implikuj\u0105 w sobie wiele znacze\u0144, prowadzonych na kanwie og\u00f3lnego, geometrycznego uporz\u0105dkowania. Wyra\u017caj\u0105 nie tylko t\u0119sknot\u0119 artysty do konstruowania, d\u0105\u017cno\u015b\u0107 do syntezy ale przede wszystkim zafascynowanie problemem rozwa\u017ca\u0144 nad mo\u017cliwo\u015bci\u0105 sztuki.<\/p>\n
Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Marczy\u0144skiego charakteryzuje jak wida\u0107 wiele cech nowatorskich i niekonwencjonalnych w charakterze. By\u0142y one rezultatem d\u0142ugiego, mozolnego poszukiwania adekwatnych \u015brodk\u00f3w dla przekazania osobistej idei artystycznej, nie tylko w formie dzie\u0142a ale tak\u017ce rozprawy teoretycznej. Obecnie z perspektywy pocz\u0105tku XXI wieku, zadziwiaj\u0105co konsekwentna ewolucja my\u015bli artystycznej tego tw\u00f3rcy, nawet w zestawieniu z tak r\u00f3\u017cnorodn\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 artyst\u00f3w m\u0142odego pokolenia w dalszym ci\u0105gu zaskakuje swoj\u0105 odr\u0119bno\u015bci\u0105 i intryguje stron\u0105 formalno-estetyczn\u0105 a tak\u017ce konceptualn\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
“Wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 – obfituj\u0105ca w odkrycia zmieniaj\u0105ce poj\u0119cie o budowie \u015bwiata materialnego, musi oddzia\u0142ywa\u0107 na \u015bwiadomo\u015b\u0107 artysty i zmusza go do znalezienia takiej odr\u0119bnej formy plastycznej, kt\u00f3ra by t\u0119 now\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 najlepiej wyra\u017ca\u0142a”.<\/p>\n
Oto pogl\u0105d sformu\u0142owany przed kilkudziesi\u0119ciu laty przez Adama Marczy\u0144skiego – jednego z najwybitniejszych artyst\u00f3w polskich XX wieku, klasyka abstrakcji geometrycznej.<\/p>\n","protected":false},"author":98,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[1413,7291,849],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[1002],"yoast_head":"\n