{"id":38037,"date":"2016-09-02T08:00:08","date_gmt":"2016-09-02T07:00:08","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=38037"},"modified":"2016-10-04T11:44:55","modified_gmt":"2016-10-04T10:44:55","slug":"david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab","title":{"rendered":"E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska"},"content":{"rendered":"

graj naturalnie<\/strong><\/p>\n

Autorzy fikcji literackiej maj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 sk\u0142onno\u015b\u0107 do lubie\u017cnego ogl\u0105dactwa. Lubi\u0105 si\u0119 czai\u0107 i gapi\u0107. S\u0105 urodzonymi ogl\u0105daczami. To oni w metrze gapi\u0105 si\u0119 tak nonszalancko, \u017ce cz\u0142owiekowi robi si\u0119 straszno. Niemal jak drapie\u017cniki. A to dlatego, \u017ce sytuacje ludzkie s\u0105 \u017certw\u0105 pisarzy. Autorzy fikcji literackiej obserwuj\u0105 inne istoty ludzkie z t\u0105 sam\u0105 motywacj\u0105, kt\u00f3ra ka\u017ce gapiom zwalnia\u0107 przy wypadku samochodowym: lubuj\u0105 si\u0119 w wizji siebie samych jako \u015b w i a d k \u00f3w.<\/p>\n

\"David<\/a>
David Foster Wallace, \u201eRzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Eseje i rozwa\u017cania\u201d, ok\u0142adka (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y prasowe wydawnictwa W.A.B.)<\/figcaption><\/figure>\n

Ale ci sami autorzy fikcji literackiej maj\u0105 sk\u0142onno\u015b\u0107 do straszliwej niepewno\u015bci. Po\u015bwi\u0119caj\u0105c mas\u0119 tw\u00f3rczego czasu na pilne studiowanie, jak jawi\u0105 im si\u0119 inni ludzie, autorzy fikcji sp\u0119dzaj\u0105 te\u017c mas\u0119 mniej tw\u00f3rczego czasu na nerwowym zastanawianiu si\u0119, jak z kolei oni jawi\u0105 si\u0119 innym ludziom. Jak wygl\u0105daj\u0105, jacy si\u0119 zdaj\u0105, czy r\u0105bek koszuli mo\u017ce im wystawa\u0107 z rozporka, czy mo\u017ce maj\u0105 szmink\u0119 na z\u0119bach, czy ludzie, na kt\u00f3rych bezwstydnie si\u0119 gapi\u0105, nie maj\u0105 ich za zbocze\u0144c\u00f3w, podgl\u0105daczy i szpicli. Skutek tego jest taki, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 autor\u00f3w fikcji, urodzonych ogl\u0105daczy, raczej nie lubi by\u0107 obiektem uwagi innych. Nie lubi\u0105 by\u0107 obserwowani. Wyj\u0105tki od tej regu\u0142y \u2013 Mailer, McInerney \u2013 stwarzaj\u0105 czasem wra\u017cenie, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 beletryst\u00f3w ubiega si\u0119 o ludzkie zainteresowanie. Ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego nie robi. Ci nieliczni, kt\u00f3rzy lubi\u0105 by\u0107 obiektem uwagi, w spos\u00f3b naturalny zyskuj\u0105 wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119. Reszta z nas obserwuje.<\/p>\n

Wi\u0119kszo\u015b\u0107 znanych mi autor\u00f3w fikcji to Amerykanie przed czterdziestk\u0105. Nie wiem, czy autorzy fikcji przed czterdziestk\u0105 ogl\u0105daj\u0105 telewizj\u0119 cz\u0119\u015bciej ni\u017c inne gatunki Amerykan\u00f3w. Statystycy donosz\u0105, \u017ce w przeci\u0119tnym ameryka\u0144skim domu telewizja jest ogl\u0105dana przez sze\u015b\u0107 godzin dziennie. Nie znam \u017cadnych autor\u00f3w fikcji mieszkaj\u0105cych w przeci\u0119tnych ameryka\u0144skich domach. Podejrzewam o to Louise Erdrich. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, nigdy nie widzia\u0142em przeci\u0119tnego ameryka\u0144skiego domu. Chyba \u017ce w telewizji.<\/p>\n

Go\u0142ym okiem wida\u0107 w ameryka\u0144skiej telewizji par\u0119 rzeczy, kt\u00f3re jawi\u0105 si\u0119 jako potencjalnie fantastyczne dla nas, ameryka\u0144skich pisarzy. Po pierwsze, telewizja wykonuje za nas spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 naszego drapie\u017cnego badania ludzko\u015bci. Ameryka\u0144skie istoty ludzkie s\u0105 w prawdziwym \u017cyciu \u015bliskie i zmienne; cholernie trudno wycisn\u0105\u0107 z nich jak\u0105kolwiek uniwersalno\u015b\u0107. Ale telewizja ma do niej wytrych. Jest niewiarygodnym wska\u017anikiem og\u00f3lno\u015bci. Je\u017celi chcemy si\u0119 dowiedzie\u0107, czym jest ameryka\u0144ska normalno\u015b\u0107 \u2013 czyli co Amerykanie pragn\u0105 postrzega\u0107 jako normalne \u2013 mo\u017cemy zaufa\u0107 telewizji. Albowiem ca\u0142\u0105 racj\u0105 jej bytu jest odzwierciedlanie tego, co ludzie chc\u0105 widzie\u0107. Jest ona lustrem. Nie stendhalowskim zwierciad\u0142em jednak, kt\u00f3re odbija b\u0142\u0119kit nieba i b\u0142oto ka\u0142u\u017cy. Raczej przesadnie o\u015bwietlonym lustrem \u0142azienkowym, przed kt\u00f3rym nastolatek pr\u0119\u017cy bicepsy i ustala sw\u00f3j lepszy profil. Takie okno na ameryka\u0144skie postrzeganie siebie jest po prostu bezcenne dla autora fikcji literackiej. Tote\u017c pisarze mog\u0105 pok\u0142ada\u0107 wiar\u0119 w telewizji. Stawk\u0105 jest, b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a, kupa forsy; ponadto telewizja jest w posiadaniu najlepszych demograf\u00f3w, jakich maj\u0105 do zaoferowania nauki stosowane, i badacze ci s\u0105 w stanie precyzyjnie ustali\u0107, czym Amerykanie lat dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych s\u0105, czego chc\u0105 i co widz\u0105 \u2013 jak my jako Publiczno\u015b\u0107 chcemy widzie\u0107 siebie. Telewizja na wskro\u015b dotyczy pragnie\u0144. A z punktu widzenia literatury pragnienie to cukier w ludzkim po\u017cywieniu.<\/p>\n

Fantastyczna wydaje si\u0119 tak\u017ce druga rzecz: to, \u017ce telewizja sprawia wra\u017cenie daru bo\u017cego dla tego ludzkiego podgatunku, kt\u00f3ry uwielbia obserwowa\u0107 ludzi, ale nie cierpi by\u0107 obserwowany. Ekran telewizyjny zapewnia bowiem dost\u0119p tylko jednostronny. Jest psychiczn\u0105 zastawk\u0105. My widzimy Ich; Oni nie widz\u0105 Nas. Nieobserwowani, mo\u017cemy si\u0119 odpr\u0119\u017cy\u0107 i napawa\u0107 ich widokiem. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce osobi\u015bcie wierz\u0119, i\u017c w\u0142a\u015bnie dlatego telewizja tak bardzo trafia do os\u00f3b samotnych. Do dobrowolnych odludk\u00f3w. Ka\u017cdy znany mi cz\u0142owiek samotny ogl\u0105da telewizj\u0119 znacznie d\u0142u\u017cej ni\u017c przeci\u0119tne ameryka\u0144skie sze\u015b\u0107 godzin dziennie. Samotni, tak jak literaci, kochaj\u0105 obserwacj\u0119 jednostronn\u0105. Albowiem ludzie samotni przewa\u017cnie nie s\u0105 tacy z racji ra\u017c\u0105cych zniekszta\u0142ce\u0144 cia\u0142a, przykrego zapachu czy obrzydliwo\u015bci \u2013 istniej\u0105 przecie\u017c dzisiaj grupy wsparcia i stowarzyszenia dla os\u00f3b o wymienionych cechach. Ludzie samotni s\u0105 samotni raczej dlatego, \u017ce odmawiaj\u0105 ponoszenia psychicznych koszt\u00f3w przebywania w\u015br\u00f3d innych ludzi. Maj\u0105 na nich alergi\u0119. Ludzie zbyt silnie na nich dzia\u0142aj\u0105. Nazwijmy przeci\u0119tnego ameryka\u0144skiego samotnika Joe Briefcase. Joe Briefcase boi si\u0119 i nienawidzi nadzwyczajnego skr\u0119powania, kt\u00f3re ogarnia go tylko w obecno\u015bci innych realnych humanoid\u00f3w, a oni si\u0119 gapi\u0105, strosz\u0105c swoje ludzkie czu\u0142ki. Woli spasowa\u0107 w niesamowicie stresuj\u0105cej ameryka\u0144skiej grze pokera pozor\u00f3w.<\/p>\n

Ale ludzie samotni w swoich domach nadal \u0142akn\u0105 widok\u00f3w i scen, \u0142akn\u0105 towarzystwa. Joe mo\u017ce gapi\u0107 si\u0119 na Nich na ekranie; Oni pozostaj\u0105 \u015blepi na Joego. To ju\u017c prawie podgl\u0105dactwo. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce znam ludzi samotnych, kt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105 telewizj\u0119 za istn\u0105\u00a0deus ex machina<\/em>\u00a0dla podgl\u0105daczy. A znaczna cz\u0119\u015b\u0107 krytyki, tej naprawd\u0119 zjadliwej krytyki wymierzonej w stacje nadawcze, przemys\u0142 reklamowy i publiczno\u015b\u0107 telewizyjn\u0105, opiera si\u0119 na zarzucie, \u017ce telewizja zamieni\u0142a nas w nar\u00f3d spoconych, siedz\u0105cych z otwartymi g\u0119bami podgl\u0105daczy. Jest to zarzut nies\u0142uszny, lecz nies\u0142uszny z interesuj\u0105cych powod\u00f3w.<\/p>\n

Klasyczne podgl\u0105dactwo jest szpiegostwem, czyli obserwowaniem ludzi nie\u015bwiadomych obecno\u015bci podgl\u0105dacza, zaj\u0119tych przyziemnymi, lecz na\u0142adowanymi erotycznie sprawami \u017cycia prywatnego. Ciekawe, \u017ce tak znaczna cz\u0119\u015b\u0107 klasycznego podgl\u0105dactwa dokonuje si\u0119 poprzez media szk\u0142a uj\u0119tego w ramy \u2013 okna, teleskopy itp. Mo\u017ce to w\u0142a\u015bnie oprawione w ramy szk\u0142o czyni analogi\u0119 z telewizj\u0105 tak kusz\u0105c\u0105. Ogl\u0105danie telewizji r\u00f3\u017cni si\u0119 jednak od klasycznego podgl\u0105dania. Ludzie, kt\u00f3rych ogl\u0105damy bowiem na oprawnym w ramy szkle ekranu telewizyjnego, nie s\u0105 nie\u015bwiadomi faktu, \u017ce kto\u015b ich obserwuje. A raczej ca\u0142a masa ktosi\u00f3w. W istocie ludzie wyst\u0119puj\u0105cy w telewizji wiedz\u0105, \u017ce to w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki temu wielkiemu t\u0142umowi gapi\u0105cych si\u0119 ktosi\u00f3w oni sami istniej\u0105 na ekranie i wykonuj\u0105 gesty bynajmniej nie przyziemne. Telewizja nie umo\u017cliwia prawdziwego szpiegowania, poniewa\u017c jest przedstawieniem, spektaklem, kt\u00f3ry z definicji wymaga publiczno\u015bci. Nie jeste\u015bmy wi\u0119c tutaj wcale podgl\u0105daczami. Jeste\u015bmy po prostu widzami. Jeste\u015bmy Publiczno\u015bci\u0105, megametrycznie liczn\u0105, jakkolwiek najcz\u0119\u015bciej ogl\u0105damy telewizj\u0119 sami:\u00a0E Unibus Pluram<\/em>. [\u2026]\n

Spory jest wi\u0119c ten baga\u017c, kt\u00f3ry d\u017awigamy przez sze\u015b\u0107 godzin dziennie; iluzje podgl\u0105dactwa i uprzywilejowanego dost\u0119pu wymagaj\u0105 powa\u017cnego wsp\u00f3lnictwa od widza. Jak to si\u0119 dzieje, \u017ce tak ch\u0119tnie godzimy si\u0119 ze z\u0142udzeniem, \u017ce ludzie w telewizji nie wiedz\u0105, i\u017c s\u0105 obserwowani, z fantazj\u0105, \u017ce wdzieramy si\u0119 w czyj\u0105\u015b prywatno\u015b\u0107 i po\u017cywiamy nieskr\u0119powan\u0105 ludzk\u0105 aktywno\u015bci\u0105? Powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych tak ch\u0119tnie \u0142ykamy te iluzje, mo\u017ce by\u0107 mn\u00f3stwo, lecz najwa\u017cniejszym z nich jest to, \u017ce wyst\u0119puj\u0105cy za szk\u0142em s\u0105 \u2013 pomijaj\u0105c zr\u00f3\u017cnicowany stopie\u0144 zdolno\u015bci aktorskich \u2013 absolutnymi g e n i u s z a m i w udawaniu nieobserwowanych. Zapami\u0119tajmy to sobie: udawa\u0107 niewidzianego przed kamer\u0105 telewizyjn\u0105 to sztuka. Sp\u00f3jrzmy na zachowanie nieprofesjonalist\u00f3w, kiedy wymierzony zostaje w nich obiektyw kamery: cz\u0119sto panikuj\u0105 albo sztywniej\u0105, zamieraj\u0105 w poczuciu skr\u0119powania. Nawet PR-owcy i politycy s\u0105 wobec kamery czystymi amatorami. A my uwielbiamy si\u0119 wy\u015bmiewa\u0107 ze sztywno\u015bci i sztuczno\u015bci nieprofesjonalist\u00f3w ukazuj\u0105cych si\u0119 w telewizji. Co za nienaturalno\u015b\u0107.<\/p>\n

Lecz je\u015bli by\u0142o si\u0119 cho\u0107 raz obiektem tego przera\u017caj\u0105co martwego szklanego spojrzenia, to wie si\u0119 a\u017c za dobrze, jak parali\u017cuj\u0105co ono na cz\u0142owieka dzia\u0142a. Zaganiany facet ze s\u0142uchawkami na uszach i notesem na podk\u0142adce ka\u017ce ci \u201egra\u0107 naturalnie\u201d, a twoja twarz zaczyna wykonywa\u0107 niekontrolowane ruchy, gdy usi\u0142ujesz przybra\u0107 min\u0119 osoby pozornie nieobserwowanej, co wydaje si\u0119 tak niemo\u017cliwe, poniewa\u017c \u201epozornie nieobserwowany\u201d \u2012 tak jak \u201egra\u0107 naturalnie\u201d \u2012 to oksymorony. Spr\u00f3buj trafi\u0107 w pi\u0142k\u0119 golfow\u0105 zaraz po otrzymaniu pytania, czy przy zamachu do ty\u0142u robisz wdech, czy wydech, albo postaw si\u0119 w sytuacji osoby, kt\u00f3rej obiecano wysok\u0105 nagrod\u0119, je\u017celi zdo\u0142a przez dziesi\u0119\u0107 sekund nie my\u015ble\u0107 o zielonych nosoro\u017ccach, a b\u0119dziesz mie\u0107 niejakie wyobra\u017cenie o i\u015bcie heroicznych akrobacjach cia\u0142a i umys\u0142u, jakich od Davida Duchovnego czy Dona Johnsona wymaga udawanie nieobserwowanego w sytuacji, gdy jest on obserwowany przez soczewk\u0119 b\u0119d\u0105c\u0105 wszechpot\u0119\u017cnym symbolem tego, co Emerson na wiele lat przed telewizj\u0105 nazwa\u0142 \u201espojrzeniem milion\u00f3w\u201d.<\/p>\n

Emerson jest zdania, \u017ce tylko bardzo rzadki gatunek ludzi potrafi wytrzyma\u0107 owo spojrzenie milion\u00f3w. Do tego gatunku nie zalicza si\u0119 normalny, ci\u0119\u017cko pracuj\u0105cy, skrycie zdesperowany Amerykanin. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry wytrzymuje owo megaspojrzenie, to chodz\u0105ca poczwarka, specyficzny typ transcendentnego p\u00f3\u0142cz\u0142owieka, kt\u00f3ry, jak m\u00f3wi Emerson, \u201enosi w oczach wakacje\u201d. Te emersonowskie wakacje, kt\u00f3re aktorzy telewizyjni nosz\u0105 w oczach, to obietnica urlopu od ludzkiego poczucia skr\u0119powania. Nie przejmowa\u0107 si\u0119 tym, jak wygl\u0105dasz w oczach innych. Kompletny brak alergii na spojrzenia. To nasz wsp\u00f3\u0142czesny heroizm. Przera\u017caj\u0105cy i mocny. Jest to tak\u017ce, oczywi\u015bcie, gra, jako \u017ce trzeba by\u0107 nienormalnie skr\u0119powanym i opanowanym, by sprawi\u0107 wra\u017cenie nieobserwowanego pod okiem kamer, soczewek i os\u00f3b z notesami na podk\u0142adkach. Ten skr\u0119powany poz\u00f3r nieskr\u0119powania stanowi prawdziwe drzwi do ca\u0142ego telewizyjnego gabinetu luster iluzji, a dla nas, Widz\u00f3w, jest jednocze\u015bnie lekarstwem i trucizn\u0105.<\/p>\n

Gapimy si\u0119 bowiem na tych rzadkich, doskonale wyszkolonych, na poz\u00f3r nieobserwowanych osobnik\u00f3w przez sze\u015b\u0107 godzin dziennie. I uwielbiamy tych osobnik\u00f3w. Jako \u017ce przypisujemy im cechy nadnaturalne i pragniemy ich na\u015bladowa\u0107, mo\u017cna wr\u0119cz powiedzie\u0107, \u017ce ich czcimy. W \u015bwiecie realnego Joego Briefcase\u2019a \u2013 \u015bwiecie, kt\u00f3ry jawnie oscyluje mi\u0119dzy relacjami wsp\u00f3lnotowymi a sieciami obcych ludzi po\u0142\u0105czonych prywatnym interesem i technologi\u0105 \u2013 ludzie, kt\u00f3rych szpiegujemy w telewizji, oferuj\u0105 nam familiarno\u015b\u0107, wsp\u00f3lnot\u0119. Intymn\u0105 przyja\u017a\u0144. My jednak rozszczepiamy to, co widzimy. Postacie mog\u0105 by\u0107 dla nas \u201ebliskimi przyjaci\u00f3\u0142mi\u201d, ale a k t o r z y plasuj\u0105 si\u0119 wy\u017cej ni\u017c obcy: to imago, p\u00f3\u0142bogowie, poruszaj\u0105cy si\u0119 w innej sferze, zadaj\u0105cy si\u0119 z sob\u0105 nawzajem i po\u015blubiaj\u0105cy tylko siebie nawzajem, jako aktorzy dost\u0119pni Widowni jedynie przez po\u015brednictwo tabloid\u00f3w, talk-show\u00f3w, sygna\u0142u elektromagnetycznego. A przecie\u017c zar\u00f3wno aktorzy, jak i postacie, tak strasznie oddaleni i przefiltrowani, wydaj\u0105 si\u0119 nam straszliwie, wspaniale n a t u r a l n i, kiedy ich ogl\u0105damy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie wiem, czy autorzy fikcji przed czterdziestk\u0105 ogl\u0105daj\u0105 telewizj\u0119 cz\u0119\u015bciej ni\u017c inne gatunki Amerykan\u00f3w. Statystycy donosz\u0105, \u017ce w przeci\u0119tnym ameryka\u0144skim domu telewizja jest ogl\u0105dana przez sze\u015b\u0107 godzin dziennie. Nie znam \u017cadnych autor\u00f3w fikcji mieszkaj\u0105cych w przeci\u0119tnych ameryka\u0144skich domach. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, nigdy nie widzia\u0142em przeci\u0119tnego ameryka\u0144skiego domu. Chyba \u017ce w telewizji.<\/p>\n","protected":false},"author":668,"featured_media":38040,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[7423,484,1131],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[5259],"yoast_head":"\nDavid Foster Wallace: E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska<\/title>\n<meta name=\"description\" content=\"Publikujemy fragment jednego z esej\u00f3w z ksi\u0105\u017cki Rzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Ich autorem jest David Foster Wallace.\" \/>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/\",\"name\":\"Ownetic Magazine\",\"description\":\"Magazine\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":\"required name=search_term_string\"}],\"inLanguage\":\"pl-PL\"},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab-2016-09-02.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab-2016-09-02.jpg\",\"width\":\"1381\",\"height\":\"2000\",\"caption\":\"David Foster Wallace, \u201eRzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Eseje i rozwa\u017cania\u201d, ok\u0142adka (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y prasowe wydawnictwa W.A.B.)\"},{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#webpage\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab\",\"name\":\"David Foster Wallace: E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#primaryimage\"},\"datePublished\":\"2016-09-02T07:00:08+00:00\",\"dateModified\":\"2016-10-04T10:44:55+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/08f9d7436dc8d2fad7f98226f125e551\"},\"description\":\"Publikujemy fragment jednego z esej\u00f3w z ksi\u0105\u017cki Rzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Ich autorem jest David Foster Wallace.\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska\"}]},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/08f9d7436dc8d2fad7f98226f125e551\",\"name\":\"David Foster Wallace\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/author\/david-foster-wallace\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"David Foster Wallace: E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska","description":"Publikujemy fragment jednego z esej\u00f3w z ksi\u0105\u017cki Rzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Ich autorem jest David Foster Wallace.","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab","schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/","name":"Ownetic Magazine","description":"Magazine","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?s={search_term_string}"},"query-input":"required name=search_term_string"}],"inLanguage":"pl-PL"},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"pl-PL","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#primaryimage","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab-2016-09-02.jpg","contentUrl":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab-2016-09-02.jpg","width":"1381","height":"2000","caption":"David Foster Wallace, \u201eRzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Eseje i rozwa\u017cania\u201d, ok\u0142adka (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y prasowe wydawnictwa W.A.B.)"},{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#webpage","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab","name":"David Foster Wallace: E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska","isPartOf":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#primaryimage"},"datePublished":"2016-09-02T07:00:08+00:00","dateModified":"2016-10-04T10:44:55+00:00","author":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/08f9d7436dc8d2fad7f98226f125e551"},"description":"Publikujemy fragment jednego z esej\u00f3w z ksi\u0105\u017cki Rzekomo fajna rzecz, kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej nie zrobi\u0119. Ich autorem jest David Foster Wallace.","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#breadcrumb"},"inLanguage":"pl-PL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/david-foster-wallace-rzekomo-fajna-rzecz-wab#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"E Unibus Pluram. Telewizja a fikcja ameryka\u0144ska"}]},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/08f9d7436dc8d2fad7f98226f125e551","name":"David Foster Wallace","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/author\/david-foster-wallace"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38037"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/users\/668"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38037"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38037\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38040"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38037"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38037"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38037"},{"taxonomy":"powerkit_post_featured","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/powerkit_post_featured?post=38037"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/coauthors?post=38037"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}