{"id":38337,"date":"2016-09-15T18:00:02","date_gmt":"2016-09-15T17:00:02","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=38337"},"modified":"2016-09-15T15:16:32","modified_gmt":"2016-09-15T14:16:32","slug":"natalia-cieslak-wezwales-mnie-westchnieniem-tesknoty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2016\/natalia-cieslak-wezwales-mnie-westchnieniem-tesknoty","title":{"rendered":"Wezwa\u0142e\u015b mnie Westchnieniem T\u0119sknoty"},"content":{"rendered":"

O Kiedy zn\u00f3w b\u0119d\u0119 ma\u0142y?<\/em> w krakowskiej Cricotece m\u00f3wi si\u0119 jako o ekspozycji poruszaj\u0105cej temat dzieci\u0144stwa i traktuj\u0105cej o t\u0119sknocie za utraconym czasem beztroski. Jest w tym troch\u0119 racji. Rzeczywi\u015bcie przewija si\u0119 tu motyw dojrzewania i kszta\u0142towania si\u0119 artystycznej to\u017csamo\u015bci; wida\u0107 tak\u017ce przejawy fascynacji niedojrza\u0142o\u015bci\u0105 i infantylno\u015bci\u0105 (w pozytywnym tego s\u0142owa znaczeniu). Jednak gdyby przygl\u0105da\u0107 si\u0119 wystawie jedynie z takiej perspektywy, jej odbi\u00f3r by\u0142by niepe\u0142ny. Kuratorka, Joanna Zieli\u0144ska, wplot\u0142a tu bowiem wiele innych w\u0105tk\u00f3w (wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich od kilku lat konsekwentnie porusza w swoich projektach wystawienniczych). W prezentowanych w Cricotece pracach widzimy m.in. silne reminiscencje teatralne \u2013 zw\u0142aszcza zwi\u0105zane z toposem marionetki\/lalki, silnie obecnym tak\u017ce w Kantorowskiej teorii sztuki \u2013 oraz literackie, oscyluj\u0105ce wok\u00f3\u0142 problemu powie\u015bci jako medium wypowiedzi artyst\u00f3w wizualnych. Sw\u00f3j wyraz znajduje tu te\u017c zainteresowanie \u015bwiatem przedmiot\u00f3w, kt\u00f3re stanowi\u0105 rekwizyty do dzia\u0142a\u0144 parateatralnych czy performatywnych.<\/p>\n

\"Wystawa<\/a>
Wystawa \u201eKiedy zn\u00f3w b\u0119d\u0119 ma\u0142y?\u201d, Cricoteka, 2016, fot. Bartosz Cygan (\u017ar\u00f3d\u0142o: dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci organizatora)<\/figcaption><\/figure>\n

Wkraczaj\u0105c w przestrze\u0144 ekspozycji, pierwsze kroki kierujemy ku monumentalnej, niepokoj\u0105cej Maszynie mi\u0142o\u015bci i \u015bmierci <\/em>Kantora. To <\/em>konstrukcja, kt\u00f3ra by\u0142a kluczowym elementem spektaklu zrealizowanego przez Mistrza w 1987 r. w oparciu o \u015amier\u0107 Tintagilesa <\/em>Maurice\u2019a Maeterlincka. Re\u017cyser z nostalgi\u0105 powr\u00f3ci\u0142 w tym przedstawieniu do swych lat studenckich, kiedy to wystawi\u0142 wspomniany dramat jako teatr marionetek, utrzymany \u201ew stylu konstruktywizmu niemieckiego z kr\u0119gu Bauhausu, a \u015bci\u015blej w duchu widowisk Oskara Schlemmera z u\u017cyciem zmechanizowanych figur\u201d[1]<\/sup><\/a>. Mi\u0119dzywojenna awangarda by\u0142a jednym z bod\u017ac\u00f3w do rozwoju koncepcji teatralnych Kantora. Jej estetyka rezonuje tak\u017ce w projektach lalek i scenografii Franciszki Themerson do spektaklu Ubu Roi<\/em>, a tak\u017ce muralu wsp\u00f3\u0142czesnej francuskiej artystki Kariny Bisch. Malarka, a tak\u017ce performerka i autorka oprawy widowisk scenicznych, stworzy\u0142a na \u015bcianie Cricoteki Autoportret z wycinankami<\/em>, na kt\u00f3rym wyst\u0119puje w osobliwym kamufla\u017cu. Ma twarz pomalowan\u0105 w geometryczne wzory, utrzymane w typowo bauhausowskiej kolorystyce. W pracach Themerson i Bisch do g\u0142osu dochodz\u0105 do\u015bwiadczenia wspomnianego wcze\u015bniej Schlemmera, kt\u00f3ry projektowa\u0142 kostiumy deformuj\u0105ce cia\u0142a aktor\u00f3w, sprawiaj\u0105c, \u017ce gdy odgrywali powierzone im role, przypominali marionetki. Stawali si\u0119 \u201erzeczami, kt\u00f3re robi\u0105 rzeczy\u201d \u2013 by przywo\u0142a\u0107 tytu\u0142 wystawy zrealizowanej niedawno przez Zieli\u0144sk\u0105 w CSW Zamek Ujazdowski.<\/p>\n