Mia\u0142em bia\u0142e buty ze szwem dooko\u0142a podeszwy. Mama d\u0142ugo nie mog\u0142a znale\u017a\u0107 odpowiednich na t\u0119 okazj\u0119, pami\u0119tam jak je\u017adzili\u015bmy po r\u00f3\u017cnych sklepach i przymierzali\u015bmy brzydkie, proste buty, albo szukali\u015bmy w\u015br\u00f3d masy trampek czego\u015b, co mog\u0142oby si\u0119 nadawa\u0107 do ubrania na Pierwsz\u0105 Komuni\u0119 \u015awi\u0119t\u0105. Garnitur zosta\u0142 kupiony ze starego portfela mojego ojca, kt\u00f3ry by\u0142 w\u00f3wczas majorem lotnictwa i ze specjalnego wojskowego sklepu przynosi\u0142 nieokartkowan\u0105 kie\u0142bas\u0119. \u017badna kie\u0142basa bez kartek nie by\u0142a lepsza od tej, w\u0119dzonej w s\u0142oikach ze smalcem pod kredensami babci Ani, albo szynki suszonej w damskich po\u0144czochach pod sufitem rogowego pokoju. Szynka w czarnej po\u0144czosze do tej pory jest dla mnie wielk\u0105 zagadk\u0105 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 w sobie okruchy dzieci\u0119cego g\u0142odu z kroplami syto\u015bci, czego nie mam zamiaru rozwi\u0105zywa\u0107 w gardle tej kartki.<\/p>\n
Na uczcie z okazji Pierwszej Komunii by\u0142o du\u017co go\u015bci i du\u017co szynki. Jednych bola\u0142y g\u0142owy, inni byli przem\u0119czeni podr\u00f3\u017c\u0105, kilka cio\u0107 pomaga\u0142o mamie w kuchni, wszyscy szli do ko\u015bcio\u0142a ro\u017cnymi drogami. Prezenty by\u0142y dla mnie du\u017cym zaskoczeniem. Nie s\u0105dzi\u0142em, \u017ce moje modlitwy, spowied\u017a, komunia b\u0119d\u0105 w jakikolwiek spos\u00f3b nagradzane. Wsp\u00f3lnie z siostr\u0105 wszystkie pieni\u0105dze oddali\u015bmy mamie na wieczne przechowanie. Kolorowe papierki le\u017ca\u0142y na p\u00f3\u0142ce pod \u015bcierkami w kuchennej szafce pod oknem i zaprocentowa\u0142y zim\u0105 now\u0105 ciep\u0142\u0105 odzie\u017c\u0105. W\u015br\u00f3d \u0142a\u0144cuszk\u00f3w, medalik\u00f3w, pieni\u0119dzy jakie dosta\u0142em znalaz\u0142y si\u0119 dwa prezenty niecodzienne.<\/p>\n
Kiedy wr\u00f3ci\u0142em z ko\u015bcio\u0142a do domu o\u015bwiecony bia\u0142ym p\u0142atkiem komunii w progu czeka\u0142a na mnie kl\u0119cz\u0105c moja matka chrzestna Alicja Nowak z Jeleniej G\u00f3ry, kt\u00f3r\u0105 odwiedza\u0142em ju\u017c kilka razy w zimie na sankach, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce z nartami. Pod jej domem, gdzie mieszka\u0142y w pewnym momencie cztery pokolenia, by\u0142a wielka i poci\u0105gaj\u0105ca g\u00f3ra z lasem. Zje\u017cd\u017caj\u0105c na sankach trzeba by\u0142o uwa\u017ca\u0107 na znajduj\u0105cy si\u0119 w dole p\u0142ot i ulic\u0119 zupe\u0142nie nieruchliw\u0105 ale asfaltow\u0105 i posypywan\u0105 w zimie piaskiem. Matka chrzestna Alicja kl\u0119cza\u0142a przede mn\u0105 d\u0142ugo, a nawet jak na moje \u00f3wczesne poczucie czasu zbyt d\u0142ugo. Wszyscy zgromadzili si\u0119 wok\u00f3\u0142 gdy ona czyta\u0142a mi napisany przez siebie specjalnie na t\u0119 okazj\u0119 wiersz – d\u0142ugi, na stron\u0119 maszynopisu u\u0142o\u017cony szerok\u0105 fraz\u0105. Nie mog\u0142em pogodzi\u0107 si\u0119 z faktem, \u017ce ona kl\u0119czy przede mn\u0105. Rozumia\u0142em to, \u017ce kl\u0119czy si\u0119 przed Bogiem. B\u00f3g by\u0142 kim\u015b wa\u017cnym, a nawet gro\u017anym, tak samo jak wa\u017cny i gro\u017any by\u0142 m\u00f3j ojciec. To jego wzroku najbardziej obawia\u0142em si\u0119 w tamtym momencie. Chcia\u0142em, \u017ceby ciocia po prostu wsta\u0142a, nawet mog\u0142a dalej czyta\u0107, ale \u017ceby wsta\u0142a, no i w ko\u0144cu podarowa\u0142a mi t\u0105 tajemnicz\u0105 kopert\u0119, kt\u00f3r\u0105 wymachiwa\u0142a ko\u0142o nosa i kt\u00f3r\u0105 pr\u00f3bowa\u0142em ju\u017c kilka razy bezskutecznie z\u0142apa\u0107. Zdarzenie min\u0119\u0142o szybciej ni\u017c mi si\u0119 zdawa\u0142o. To znaczy, \u017ce je\u017celi zdarza mi si\u0119 by\u0107 w jakiej\u015b dyskomfortowej sytuacji, to po pewnym czasie, je\u015bli nie mog\u0119 jej przerwa\u0107, wol\u0119 zaaprobowa\u0107 jej wieczno\u015b\u0107. Ciocia wsta\u0142a i podarowa\u0142a mi ksi\u0105\u017ceczk\u0119, wiersz schowany w skrzyde\u0142ku i kopert\u0119.<\/p>\n
Wiersz ma swoj\u0105 odr\u0119bn\u0105 histori\u0119. Czyta\u0142em go p\u00f3\u017aniej wiele razy. Znam go prawie na pami\u0119\u0107. S\u0142u\u017cy\u0142 mi w ci\u0119\u017ckich chwilach mojej \u0142obuzerskiej m\u0142odo\u015bci z czas\u00f3w podstaw\u00f3wki. Wtedy, kiedy nie znajdowa\u0142em zrozumienia ani u rodzic\u00f3w, siostry, koleg\u00f3w, nauczycieli i ksi\u0119dza na katechezie. A wiadomo, \u017ce takie chwile bywaj\u0105.<\/p>\n
Drugi prezent to ksi\u0105\u017cki jakie dostali\u015bmy wsp\u00f3lnie z siostr\u0105 od jej matki chrzestnej Danuty Czerniawskiej z Miros\u0142awca, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy si\u0119 w pewien spos\u00f3b z moj\u0105 matk\u0105 chrzestn\u0105, gdy\u017c obie nie mia\u0142y i nie maj\u0105 do tej pory m\u0119\u017c\u00f3w. Od cioci Danki dostali\u015bmy dwa tomy “Motor\u00f3w” Emila Zegad\u0142owicza, szytych, oprawionych w ciemno\u017c\u00f3\u0142ty materia\u0142 i album pn.: “Malarstwo polskie”. “Motory” zaczyna\u0142em czyta\u0107 kilka razy, ale zawsze odrzuca\u0142a mnie metafizyka zawartych w nich seksualnych opis\u00f3w. Wielkie, nieopisane wra\u017cenie wywar\u0142o na mnie “Malarstwo polskie” a szczeg\u00f3lnie dwa obrazy: “Sza\u0142” W\u0142adys\u0142awa Podkowi\u0144skiego, kt\u00f3ry trafia\u0142 do mojej m\u0142odej wyobra\u017ani i o\u015bwietla\u0142 j\u0105 przez kilka nast\u0119pnych lat, p\u00f3ki nie zobaczy\u0142em reprodukcji tego obrazu zrobionej (na specjalne zam\u00f3wienie) przez mam\u0119 mojego przyjaciela Mateusza Piecha i “Zr\u00f3b to sam” Eugeniusza Getasa Stankiewicza. “Sza\u0142” interesowa\u0142 mnie dop\u00f3ki widzia\u0142em go w ma\u0142ym formacie i w albumie. Nie podoba\u0142o mi si\u0119, \u017ce kto\u015b zamawia reprodukcj\u0119, du\u017cego formatu, dost\u0119pn\u0105 oczom innych os\u00f3b. Dla mnie obraz Podkowi\u0144skiego by\u0142 intymny. Osobi\u015bcie nie m\u00f3g\u0142bym powiesi\u0107 takiego rozkie\u0142znania na \u015bcianie.<\/p>\n
Drugi obraz, obiekt – nie wiedzia\u0142em w\u0142a\u015bciwie, co to jest – przybi\u0142 moj\u0105 wyobra\u017ani\u0119 na d\u0142ugie lata. “Zr\u00f3b to sam” Eugeniusza Getasa Stankiewicza komentowali\u015bmy wsp\u00f3lnie z siostr\u0105 wiele razy, pokazywali\u015bmy innym kole\u017cankom i kolegom, kt\u00f3rzy do nas przychodzili. Niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 razy patrzy\u0142em na ten obiekt i nie potrafi\u0142em go zrozumie\u0107. Wiele my\u015bla\u0142em o arty\u015bcie i nie jestem pewien, czy nawet nie pomodli\u0142em si\u0119 kt\u00f3rego\u015b razu w jego intencji, aby B\u00f3g wybaczy\u0142 mu jego zuchwa\u0142o\u015b\u0107. Bo tak ten obraz postrzega\u0142em. Przez niego stara\u0142em si\u0119 zobaczy\u0107 artyst\u0119. Artyst\u0119 z jednej strony odwa\u017cnego, a z drugiej zuchwa\u0142ego.<\/p>\n
Jako student wielokrotnie widywa\u0142em Getasa Stankiewicza w okolicach Rynku, na Odrza\u0144skiej. Lubi\u0119 przechodzi\u0107 ko\u0142o jego kamieniczki z odlewem assemblage’u, natomiast kilka dni temu napisa\u0142em wiersz, albo po prostu, par\u0119 pionowo u\u0142o\u017conych s\u0142\u00f3w. Oto one.<\/p>\n
Gw\u00f3\u017ad\u017a<\/p>\n
(…)<\/p>\n
milczysz
\nmistrzu
\nGetasie<\/p>\n
przez chwil\u0119 zdawa\u0142o si\u0119
\n\u017ce to \u015bcian\u0119
\nmasz na ustach<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mia\u0142em bia\u0142e buty ze szwem dooko\u0142a podeszwy. Mama d\u0142ugo nie mog\u0142a znale\u017a\u0107 odpowiednich na t\u0119 okazj\u0119, pami\u0119tam jak je\u017adzili\u015bmy po r\u00f3\u017cnych sklepach i przymierzali\u015bmy brzydkie, proste buty, albo szukali\u015bmy w\u015br\u00f3d masy trampek czego\u015b, co mog\u0142oby si\u0119 nadawa\u0107 do ubrania na Pierwsz\u0105 Komuni\u0119 \u015awi\u0119t\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":14,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[491,1451],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[913],"yoast_head":"\n