Nied\u0142ugo wprowadzimy si\u0119 do tego domu. Trzeba b\u0119dzie go uporz\u0105dkowa\u0107. Do tej pory wyrzucili\u015bmy wiele zb\u0119dnych przedmiot\u00f3w, o kt\u00f3rych istnieniu nie wiedzieli\u015bmy za \u017cycia babci. Nie wiadomo jak d\u0142ugo b\u0119dzie trwa\u0142o sprz\u0105tanie. Samych s\u0142oik\u00f3w z przeterminowanymi przetworami by\u0142o ze dwie\u015bcie, a drugie tyle jeszcze zalega w szafkach. Jej mama znalaz\u0142a medalik z chrztu, star\u0105 walizk\u0119 z nalepkami motylk\u00f3w, prze\u015bcierad\u0142a, r\u0119czniki, \u015bcinki, strasznie du\u017co \u015bmieci.<\/p>\n
\u017beby doj\u015b\u0107 do \u015bmietnika trzeba przej\u015b\u0107 przez obskurn\u0105 klatk\u0119 schodow\u0105. Nikomu nie przeszkadza ten zapach. Starsi ludzie maj\u0105 nie tylko s\u0142aby s\u0142uch – jak to si\u0119 utar\u0142o – nie rozpoznaj\u0105 tak\u017ce zapach\u00f3w. Na staro\u015b\u0107 zmys\u0142y t\u0119pi\u0105 si\u0119. Po otwarciu \u015bmietnika w twarz bucha ciep\u0142y od\u00f3r tego, czego cz\u0142owiek nie mo\u017ce zabra\u0107 ze sob\u0105 na nast\u0119pny dzie\u0144. W domu mieszka du\u017co starych ludzi. Stoj\u0105 na tarasach pi\u0119tro nad pi\u0119trem. Trzydzie\u015bci lat temu, ich dom – rodzaj galeriowca – by\u0142 jednym z najnowocze\u015bniejszych w mie\u015bcie. Teraz dom wychodzi z u\u017cycia, traci termin wa\u017cno\u015bci. Stoj\u0105 na tarasach zagro\u017conych zawaleniem i wdychaj\u0105 mieszanin\u0119 zapach\u00f3w wypluwan\u0105 z wyci\u0105gu baru mlecznego, wiecznie \u017cywego \u201eMisia”, znajduj\u0105cego si\u0119 na parterze domu. Patrz\u0105, jak prze\u0142adowany pakunkami, napr\u0119dce zapakowanymi torbami, deskami, id\u0119 w kierunku \u015bmietnika. Niekt\u00f3rzy wyrzucaj\u0105c \u015bmieci b\u0119d\u0105 mogli rozpozna\u0107 w pojemniku but, czy koszul\u0119 nocn\u0105 s\u0105siadki. Id\u0105c w kierunku \u015bmietnika nogi uginaj\u0105 mi si\u0119 pod ci\u0119\u017carem ludzkiego wzroku, ko\u017cucha, filcowych szmat, s\u0142oik\u00f3w. My\u015bl\u0119 o bohaterze ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3r\u0105 przeczyta\u0142em kilka lat temu. Kiedy schodzi\u0142 po schodach mia\u0142 prze\u017aroczyste kroki i dlatego niepokoj\u0105ce, tragiczne. Tutaj jest inaczej. Podnosz\u0119 z ziemi ko\u017cuch, kt\u00f3ry przed chwil\u0105 wypad\u0142 z torby. Matki krzycz\u0105 na dzieci. Malcy je\u017cd\u017c\u0105 po tarasie na plastikowych rowerkach, co daje taki d\u017awi\u0119k, jakby nadci\u0105ga\u0142a burza. Ojcowie pstrykaj\u0105 kiepy na dach roz\u0142o\u017cystego baru mlecznego. Koty rozmna\u017caj\u0105 si\u0119 po k\u0105tach. Ka\u017cdego dnia b\u0119dzie ich tylko wi\u0119cej. Zamykam rzeczy w du\u017cym, prze\u0142adowanym, pomara\u0144czowym pojemniku i wracam do mieszkania.<\/p>\n
Obie sprz\u0105taj\u0105 dalej. Uwijaj\u0105 si\u0119 przy tym jak mr\u00f3wki. Niekiedy znajd\u0105 jaki\u015b fajny \u0142ach, albo stare zdj\u0119cie, na kt\u00f3rym nic nie wygl\u0105da ju\u017c tak, jak teraz. Umarli \u015bmiej\u0105 si\u0119 do obiektywu, popijaj\u0105 przy sto\u0142ach, jedz\u0105. Patrz\u0119 na krzes\u0142o, na kt\u00f3rym umar\u0142a babcia. Kiedy przeszed\u0142em przez drzwi, telewizor gra\u0142, babcia w p\u00f3\u0142 le\u017ca\u0142a na krze\u015ble i ci\u0119\u017cko oddycha\u0142a. Wszystko pojawi\u0142o si\u0119 naraz. I drzwi, i krzes\u0142o z por\u0119cz\u0105 pod kt\u00f3r\u0105 uwi\u0119zione by\u0142o rami\u0119 babci, i telewizor, kt\u00f3ry trzeba by\u0142o wy\u0142\u0105czy\u0107, i one, kt\u00f3re sta\u0142y za moimi plecami, ale obawia\u0142y si\u0119 wej\u015b\u0107. Teraz jest ju\u017c po wszystkim. Zmienili\u015bmy dywan, podla\u0142y kwiaty. Lekarze zrobili swoje, siedzimy, pijemy kaw\u0119. Zatem nie jest to krzes\u0142o \u015bmierci, kt\u00f3ra w rzeczywisto\u015bci przysz\u0142a nieco p\u00f3\u017aniej. Po tym, jak wy\u0142ama\u0142em drzwi sp\u00f3\u017ani\u0142em si\u0119 na pogrzeb, teraz siedz\u0119 w tym domu. Mog\u0119 \u015bmia\u0142o zdejmowa\u0107 walizki z wysokiej p\u00f3\u0142ki, wynosi\u0107 niepotrzebne rzeczy, \u015bmia\u0107 si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nied\u0142ugo wprowadzimy si\u0119 do tego domu. Trzeba b\u0119dzie go uporz\u0105dkowa\u0107. Do tej pory wyrzucili\u015bmy wiele zb\u0119dnych przedmiot\u00f3w, o kt\u00f3rych istnieniu nie wiedzieli\u015bmy za \u017cycia babci. Nie wiadomo jak d\u0142ugo b\u0119dzie trwa\u0142o sprz\u0105tanie. <\/p>\n","protected":false},"author":14,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[491,1451],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[913],"yoast_head":"\n