![\"Hanoch](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2010\/09\/barakah-hanoch-levin-szyc-shitz-fot-dorota-czarnecka-540x359.jpg\" "\\"barakah-hanoch-levin-szyc-shitz-fot-dorota-czarnecka\\"")
<\/a>![\"Hanoch](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2010\/09\/barakah-hanoch-levin-szyc-shitz-fot-dorota-czarnecka-002-414x600.jpg\" "\\"barakah-hanoch-levin-szyc-shitz-fot-dorota-czarnecka-002\\"")
<\/a>Czy te fakty nie s\u0105 jawnym dowodem na omylno\u015b\u0107 krakowskiego establishmentu? Panie Prezydencie \u2013 widzowie apeluj\u0105 o wi\u0119ksze zainteresowanie losami ma\u0142ych organizacji u\u017cytku publicznego. Ma\u0142e, jak Teatr BARAKAH, nie jest r\u00f3wnoznaczne z nieistotnym.<\/p>\n
Czym charakteryzuje si\u0119 \u00f3w waleczny teatr o obco brzmi\u0105cej nazwie? Kim s\u0105 entuzjastki i inicjatorki dzia\u0142a\u0144 teatralnych w podziemiach Klezmer-Hois?<\/p>\n
W wywiadzie dla Joanny Wery\u0144skiej za\u0142o\u017cycielki teatru wyja\u015bniaj\u0105 etymologi\u0119 nazwy: Barakah to po arabsku b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, dar Boga lub esencja \u017cycia. T\u0105 nazw\u0105 dajemy do zrozumienia, \u017ce tworzon\u0105 przez nas sztuk\u0105 chcemy co\u015b dobrego ludziom przekaza\u0107. Ka\u017cdy nasz spektakl musi mie\u0107 przes\u0142anie.<\/em>2<\/sup> Jako logo teatrowi s\u0142u\u017cy ryba \u2013 symbol pojednania i wsp\u00f3\u0142dzielenia si\u0119.<\/p>\n Ana Nowicka \u2013 re\u017cyserka i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielka Teatru BARAKAH go\u015bcinnie bywa aktork\u0105 w Teatrze Mumerus. We w\u0142asnych spektaklach pojawia si\u0119 tylko na chwil\u0119, przemyka niczym cie\u0144 Hitchcocka w \u201eM \u2013 jak morderstwo\u201d czy \u201eOknie na podw\u00f3rze\u201d. Mo\u017cliwe, \u017ce by\u0142aby dzi\u015b znan\u0105 aktork\u0105, gdyby nie historia z pewnym zwierzem scenicznym \u2013 rekwizytem, z kt\u00f3rym przysz\u0142o jej gra\u0107 Kr\u00f3lewn\u0119 Pasterek. Rzekoma koza, o fizjonomii bli\u017cszej borsukowi, nie zniech\u0119ci\u0142a zupe\u0142nie absolwentki aktorstwa do wcielania si\u0119 w trudne role (mo\u017ce dzi\u0119ki \u201eLunatykom\u201d Lupy, w kt\u00f3rych gra\u0142a jako studentka). Jednak\u017ce \u2013 szcz\u0119\u015bliwe dla widz\u00f3w \u2013 historia ta skierowa\u0142a An\u0119 na inne, re\u017cyserskie tory.<\/p>\n Monika Kufel \u2013 drugi (pierwszy?) filar BARAKAH, aktorka spe\u0142niaj\u0105ca si\u0119 tak\u017ce jako terapeutka dzieci\u0119ca. Leczy tym, co w jej odczuciu najlepsze \u2013 sztuk\u0105. Uko\u0144czy\u0142a Wydzia\u0142 Lalkarski wroc\u0142awskiego PWST, gdzie nauk\u0119 wie\u0144cz\u0105 dwa spektakle dyplomowe. Na jeden z nich Monika wybra\u0142a sztuk\u0119 w\u0142asnego autorstwa. Jest to kompilacja opowiadania Olgi Tokarczuk, wiersza Tuwima i wra\u017ce\u0144 po lekturze Hanny Krall oraz licznych przemy\u015ble\u0144 na temat tak \u2013 wydawa\u0142oby si\u0119 \u2013 banalnego przedmiotu jak szafa. Aktorka zdecydowa\u0142a si\u0119 na jedn\u0105 z najtrudniejszych form scenicznych jak\u0105 jest monodram (dotychczas wybra\u0142a t\u0119 form\u0119 dwukrotnie: \u201eCin\u201d r\u00f3wnie\u017c jest rozpisany na jedn\u0105 posta\u0107). Nie wszyscy wychodz\u0105 zwyci\u0119sko z solowej pr\u00f3by, jednak\u017ce spektakl \u201eSzafa\u201d, wyre\u017cyserowany przez An\u0119, sta\u0142 si\u0119 wydarzeniem. Posypa\u0142y si\u0119 nagrody: Monika zosta\u0142a laureatk\u0105 nagrody za debiut na Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Teatr\u00f3w Jednego Aktora we Wroc\u0142awiu. Otrzyma\u0142a nagrod\u0119 specjaln\u0105 ministra kultury Macedonii na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu \u201eAktor Europy\u201d oraz, mi\u0119dzy innymi, nagrod\u0119 na Festiwalu Dramaturgii Wsp\u00f3\u0142czesnej w Warszawie. Ana i Monika postanowi\u0142y kontynuowa\u0107 owocn\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119.<\/p>\n Pocz\u0105tkowo wsp\u00f3\u0142dzieli\u0142y scen\u0119 z innymi teatrami nieinstytucjonalnymi. Szybko jednak odczu\u0142y, \u017ce teatr potrzebuje w\u0142asnej, intymnej przestrzeni by w pe\u0142ni rozwin\u0105\u0107 moce tw\u00f3rcze. \u201eKlinika dobrej \u015bmierci\u201d \u2013 uderzaj\u0105ca w dra\u017cliwy temat eutanazji i pytanie o mo\u017cliwo\u015bci decyzyjne w przypadku w\u0142asnego losu \u2013 mia\u0142a premier\u0119 ju\u017c w krakowskim klubie Face to Face. Ostatecznie teatr znalaz\u0142 artystyczn\u0105 przysta\u0144 w go\u015bcinnych murach restauracji Klezmer-Hois .<\/p>\n Wydaje si\u0119, \u017ce Kazimierz ze swoim potencja\u0142em artystycznym jest idealn\u0105 lokalizacj\u0105 dla zespo\u0142u BARKAHA i jego wra\u017cliwo\u015bci. Dwie sztuki (\u201eSzafa\u201d, \u201eSzyc\u201d) tego teatru si\u0119gaj\u0105 w g\u0142\u0105b \u017cydowskiej dzielnicy nie tylko poprzez specyfik\u0119 miejsca. Przypominaj\u0105 zniszczon\u0105 przez Szoah kultur\u0119 wyznawc\u00f3w Judaizmu.<\/p>\n Je\u015bli czyta\u0107 \u201eSzaf\u0119\u201d jako histori\u0119 \u017cydowskiej dziewczynki ukrytej w meblu w czasie, gdy wok\u00f3\u0142 szalej\u0105 nagonki i wywozy ludu Izraela do kom\u00f3r gazowych \u2013 mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce spektakl wpisuje si\u0119 w nurt martyrologiczny. Robi to w m\u0105dry, autentycznie poruszaj\u0105cy spos\u00f3b. Przedstawianie nie gra na niskich uczuciach. Na to, co dzia\u0142o si\u0119 w czasie II Wojny \u015awiatowej pozwala spojrze\u0107 oczami dziecka. Po spektaklu zwykle panuje przez chwil\u0119 grobowa cisza. Ale nie jest to milczenie niezr\u0119czne, z kt\u00f3rego bi\u0142oby nieme pytanie: kto zacznie klaska\u0107? To raczej oszo\u0142omienie, trudno\u015b\u0107 wyj\u015bcia ze \u015bwiata ma\u0142ej dziewczynki przedstawiaj\u0105cej nam z bezradn\u0105 szczero\u015bci\u0105 swoje po\u0142o\u017cenie.<\/p>\n \u201eSzyc\u201d r\u00f3wnie\u017c dotyka kwestii \u017cydowskiej. Jednak\u017ce jest to ju\u017c zupe\u0142nie inne spojrzenie, wybijaj\u0105ce widza z prze\u015bwiadczenia, \u017ce wie, jakie podej\u015bcie do tematu oferuje mu Teatr BARAKAH. Hanoch Levin, autor sztuki, pokazuje rodzin\u0119 izraelskiego przedsi\u0119biorcy w pe\u0142nej gamie przypisywanych tej spo\u0142eczno\u015bci wad. Spektakl ocieka \u017c\u0105dz\u0105 posiadania: zar\u00f3wno d\u00f3br konsumpcyjnych: pieni\u0119dzy, jedzenia, jak i drugiego cz\u0142owieka, jego fizycznej nami\u0119tno\u015bci, wr\u0119cz mi\u0119sisto\u015bci. Jest w tym przedstawieniu co\u015b dzikiego, swawolnego oraz autoironicznego i zdystansowanego zarazem. Dialogi \u2013 k\u0142\u00f3tnie , dialogi \u2013 wyznania , dialogi \u2013 deklaracje przecinane s\u0105 songami, do kt\u00f3rych muzyk\u0119 napisa\u0142a znawczyni zawi\u0142ych relacji damsko-m\u0119skich \u2013 Renata Przemyk. \u201eSzyc\u201d uderza w zupe\u0142nie inny ton ni\u017c \u201eSzafa\u201d.<\/p>\n Trudno przewidzie\u0107, jak potocz\u0105 si\u0119 dalsze losy Teatru BARKAH. Pomimo bogatego i cenionego w \u015brodowisku dorobku artystycznego istnienie teatru stoi pod znakiem zapytania. Pomys\u0142\u00f3w na dalsze przedstawienia Anie i Monice nie brak, raczej trzeba wy\u0142awia\u0107 z morza patent\u00f3w te, kt\u00f3re maj\u0105 najwi\u0119ksze szanse na realizacj\u0119. G\u0142\u00f3wnie \u2013 finansow\u0105. Szkoda, \u017ce nad tak obiecuj\u0105c\u0105 instytucj\u0105 kultury wisi typowa dla naszego kraju zmora: wszystko gra (i to jak!), tylko w kasie mieszka brak, \u017ce pozwol\u0119 sobie w przyp\u0142ywie frustracji na rym cz\u0119stochowski.<\/p>\n Katarzyna Borys<\/em><\/p>\n 1<\/sup>Dziennik Gazeta Prawna nr 167\/27-29.08. Teatry nieinstytucjonalne zawsze maj\u0105 pod g\u00f3rk\u0119. Trudno\u015bci z jakimi musz\u0105 si\u0119 boryka\u0107 (z konieczno\u015bci\u0105 syzyfowej walki o \u015brodki na utrzymanie teatru na czele) s\u0105 niczym pole minowe, kt\u00f3re przeby\u0107 szcz\u0119\u015bliwie udaje si\u0119 nielicznym. Mo\u017cna pokusi\u0107 si\u0119 o rys charakterologiczny tw\u00f3rc\u00f3w takich teatr\u00f3w: mamy oto cz\u0142owieka op\u0119tanego ide\u0105, z lekkim ob\u0142\u0119dem w oczach. Cechuje go determinacja i wola walki. Chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107 \u2013 Don Kichot naszych czas\u00f3w. <\/p>\n","protected":false},"author":18,"featured_media":4179,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[854,775,73,6,861,659,865],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[14173],"yoast_head":"\n
\n2<\/sup>Gazeta Krakowska nr 141\/19-20.06.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"