Stasiuk i Trzaska w jednym stali domu. Domem tym scena, ale ha\u0142asu robili i tak co nie miara. Stasiuk prawie melorecytowa\u0142, Trzaska prawie gra\u0142. \u201ePrawie\u201d robi\u0142o pewn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119, ale \u017ce \u00a0efekt finalny by\u0142 zadowalaj\u0105cy \u2013 wybaczaln\u0105.<\/p>\n
W ciemnej, postfabryczej sali da\u0142o si\u0119 s\u0142ysze\u0107 pomruki niezadowolenia. Co jaki\u015b czas przemyka\u0142y ku drzwiom cienie zniech\u0119conych dziwaczn\u0105 kombinacj\u0105 muzyki i g\u0142osu, emanuj\u0105c\u0105 niezwykle intensywnie ze sceny. Jednak ci, kt\u00f3rzy zostali \u2013 ju\u017c po wyst\u0119pie wymieniali si\u0119 entuzjastycznymi, acz lekko zdezorientowanymi g\u0142osami. Czego spodziewa\u0142a si\u0119 licznie zgromadzona na Zab\u0142ociu publiczno\u015b\u0107? Skoro mamy na scenie pisarza, dramaturga i poet\u0119 w jednym, a towarzyszy mu \u015bwiatowej klasy muzyk, a przy tym miejscem akcji jest Krak\u00f3w, to mo\u017ce oczekiwano Stasiukowej wersji \u015awietlik\u00f3w? Nie t\u0119dy droga. Andrzej Stasiuk jako\u015b nie powa\u017cy\u0142 si\u0119 na najmniejszy za\u015bpiew, cho\u0107, wnioskuj\u0105c z dokona\u0144 Marcina \u015awietlickiego \u2013 chcie\u0107 to m\u00f3c, cho\u0107by natura talentu wokalnego posk\u0105pi\u0142a. Sceniczne dokonania pisarzy \u0142\u0105czy natomiast jedna cecha: \u015bwietne teksty w\u0142asnego autorstwa, traktuj\u0105ce bez pruderii, by nie powiedzie\u0107 bezpardonowo, o rzeczach \u015bwiata tego.<\/p>\n
Perspektywa, kt\u00f3r\u0105 proponuje melorecytuj\u0105cy mieszkaniec Beskidu Niskiego, to w przewa\u017caj\u0105cej mierze widok z okna auta \u2013 uje\u017cd\u017caj\u0105cego \u00a0poza granice kraju lub leniwie przemierzaj\u0105cego jego obszary. Stasiuk konstatuje kontestuj\u0105c i kontestuje konstatuj\u0105c. Przy akompaniamencie improwizuj\u0105cego na czym si\u0119 da (w wi\u0119kszo\u015bci nie s\u0105 to instrumenty w tradycyjnym tego s\u0142owa rozumieniu) Miko\u0142aja Trzaski, przybli\u017ca, pod\u015bmiewuj\u0105c si\u0119 pod nosem, kolejne obrazki z albumu o nazwie Polska. Cz\u0119sto s\u0105 to zestawienia PRL-u i \u00a0\u00a0nast\u0119puj\u0105cych po nim RP. Dla czytelnik\u00f3w autora Dukli<\/em> nie b\u0119dzie zaskoczeniem, \u017ce te zestawienia wypadaj\u0105 najcz\u0119\u015bciej na niekorzy\u015b\u0107 systemu kapitalistycznego. Polska Ludowa \u2013 chocia\u017cby \u00a0w zabawnej opowie\u015bci o m\u0142odych, \u015bmierdz\u0105cych jak na ten fach przysta\u0142o, autostopowiczach \u2013 jawi si\u0119 niczym Pola Elizejskie. Nie by\u0142o w niej szaro, ludzi \u0142\u0105czy\u0142y specyficzne, przyjacielskie relacje (inna sprawa, \u017ce wsp\u00f3lny wr\u00f3g zawsze jednoczy\u0142 krajan), a braki na p\u00f3\u0142kach zmusza\u0142y do kreatywno\u015bci. I tu Stasiuk dochodzi w swych przemy\u015bleniach do ekstremum. Trzaska wydobywa nadal trzaski z przer\u00f3\u017cnych sprz\u0119t\u00f3w, a pisarz m\u00f3wi \u2013zazwyczaj nie trafiaj\u0105c w nut\u0119. Ale co m\u00f3wi! Po jego s\u0142owach, wstydz\u0105c si\u0119 jak dziecko przy\u0142apane na gor\u0105cym uczynku, \u00a0postanowi\u0142am, \u017ce ju\u017c nigdy, ale to nigdy, nie p\u00f3jd\u0119 do super czy hipermarketu. Moje w\u0105tpliwo\u015bci budzi nawet sklepik osiedlowy. Sk\u0105d to zniech\u0119cenie? Stasiuk sugestywnie zestawi\u0142 wyprawy polskich zakupoholik\u00f3w do wielkich, paskudnych, blaszak\u00f3w (zwanych galeriami handlowymi) z grabie\u017cczymi najazdami Tatar\u00f3w. W dobie maniakalnego konsumpcjonizmu przesta\u0142o by\u0107 wa\u017cne, czy lod\u00f3wka przedstawia swym wn\u0119trzem brak czy te\u017c zachodzi potrzeba nabycia pi\u0119tnastej pary takich samych, acz w innym kolorze, but\u00f3w. Do sklep\u00f3w chodzi si\u0119 by grabi\u0107, poch\u0142ania\u0107, gromadzi\u0107. Bez celu i bez opami\u0119tania. I chyba nikt nie \u0142udzi si\u0119 w tym miejscu, \u017ce Andrzej Stasiuk naucza w stylu Pimkowsko-Skargowskim. Nic z tych rzeczy. Ironia, z\u0142o\u015bliwo\u015bci i numery \u017cywcem z Gogola. Bo z kogo \u015bmia\u0142a si\u0119 ta cz\u0119\u015b\u0107 widowni, kt\u00f3ra nie spodziewa\u0142a si\u0119 \u00a0koncertu symfonicznego? Z samej siebie. Ale, diabe\u0142 tkwi w szczeg\u00f3\u0142ach. Tu nie tylko publiczno\u015b\u0107 \u015bmia\u0142a si\u0119 z siebie. Trzaska i Stasiuk te\u017c bawili si\u0119 nie\u017ale. Du\u017ce dzieci w gabinecie luster, \u015bmiej\u0105ce si\u0119 z odbicia polskiej rzeczywisto\u015bci w krzywym zwierciadle, ale i z samych siebie: \u201eprawie\u201d \u015bpiewaj\u0105cych i \u201eprawie\u201d graj\u0105cych. By\u0142 to jeden z nielicznych wyj\u0105tk\u00f3w, kiedy \u201eprawie\u201d staje si\u0119 jako\u015bci\u0105 nieprzekraczaln\u0105.<\/p>\n Katarzyna Borys<\/em><\/p>\n Koncert Andrzeja Stasiuka i Miko\u0142aja Trzaski odby\u0142 si\u0119 w ramach Conrad Festiwal (2 \u2013 7 listopada 2010) w krakowskim klubie Fabryka.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Stasiuk i Trzaska w jednym stali domu. Domem tym scena, ale ha\u0142asu robili i tak co nie miara. Stasiuk prawie melorecytowa\u0142, Trzaska prawie gra\u0142. \u201ePrawie\u201d robi\u0142o pewn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119, ale \u017ce efekt finalny by\u0142 zadowalaj\u0105cy \u2013 wybaczaln\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":18,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[1504,775,484,1505,56],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[908],"yoast_head":"\n