{"id":42517,"date":"2017-06-26T15:00:23","date_gmt":"2017-06-26T14:00:23","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=42517"},"modified":"2020-11-04T14:44:09","modified_gmt":"2020-11-04T13:44:09","slug":"alexandra-holownia-57-biennale-w-wenecji-wystawy-kolidujace","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2017\/alexandra-holownia-57-biennale-w-wenecji-wystawy-kolidujace","title":{"rendered":"57. Biennale w Wenecji. Wystawy koliduj\u0105ce"},"content":{"rendered":"

W tym roku podczas 57. Biennale w Wenecji zosta\u0142y zaprezentowane bardzo interesuj\u0105ce wystawy towarzysz\u0105ce. Wielu znakomitych artyst\u00f3w, korzystaj\u0105c z ogromnej liczby publiczno\u015bci odwiedzaj\u0105cej biennale, pokazuje swoje najnowsze osi\u0105gni\u0119cia. Wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142\u00f3w, fundacji, pa\u0142ac\u00f3w, niewykorzystanych pomieszcze\u0144 budynk\u00f3w publicznych czy galerii oferuj\u0105 bogactwo propozycji.<\/p>\n

\"57.<\/a>
57. Biennale Sztuki w Wenecji \u2013 Andrew Rogers, \u201eWE ARE (Jeste\u015bmy)\u201d, Palazzo Mora, 13.05-26.11.2017 r., fot. Alexandra Ho\u0142ownia (\u017ar\u00f3d\u0142o: dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci autorki)<\/figcaption><\/figure>\n

Niew\u0105tpliwym hitem jest gigantyczny pokaz projektu rze\u017abiarskiego Damiena Hirsta. Ponadto mo\u017cna podziwia\u0107 mi\u0119dzy innymi prace: Jana Fabra, Vicka Muniza, Roberta Wilsona, Valery\u2019ego Kshlyakova, Lee Bayersa, Alighiero Boettiego, Thomasa Demanta oraz innych znakomito\u015bci. W Europejskim Centrum Kultury[1]<\/sup><\/a> dostrzeg\u0142am ciekaw\u0105 ekspozycj\u0119 mniej znanego w Europie artysty z Australii, Andrew Rogersa. Nobilitowany tw\u00f3rca przedstawi\u0142 wykonan\u0105 z br\u0105zu i stali fascynuj\u0105c\u0105 seri\u0119 organicznych figur zatytu\u0142owanych We Are<\/em> (Jeste\u015bmy<\/em>). Stanowi\u0142y one kontynuacj\u0119 wcze\u015bniejszego cyklu, I Am<\/em> (Jestem<\/em>). Usytuowane we frontalnej przestrzeni pa\u0142acowego ogrodu, sta\u0142y pionowo w rz\u0119dzie, jedna za drug\u0105. Przypomina\u0142y dziwne egzotyczne ro\u015bliny. \u201eCzy to drzewa?\u201d \u2013 pyta\u0142a artyst\u0119 publiczno\u015b\u0107. Rogers pozostawi\u0142 odbiorcom woln\u0105 r\u0119k\u0119, je\u015bli chodzi o interpretacj\u0119. \u201eKa\u017cdy widzi to, co chce zobaczy\u0107…\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142 podczas spotkania z publiczno\u015bci\u0105 i pras\u0105. Mocno przeestetyzowane formy o intryguj\u0105cych zgi\u0119ciach i fa\u0142dach r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 od siebie wysoko\u015bci\u0105 i szeroko\u015bci\u0105. Wypolerowane, o powierzchni w kolorze srebra, emanowa\u0142y wewn\u0119trznym blaskiem \u2013 po\u0142yskiem poz\u0142acanego \u015brodka. Zwraca\u0142y uwag\u0119 na gr\u0119 pomi\u0119dzy zewn\u0119trzem i wn\u0119trzem rze\u017aby. Wyra\u017ca\u0142y nie tylko metafor\u0119 dwoisto\u015bci natury ale tak\u017ce, jak wspomina\u0142 sam tw\u00f3rca, stanowi\u0142y barometr zmiany uczu\u0107. Swym harmonijnym, spokojnym oddzia\u0142ywaniem przypomina\u0142y, \u017ce spo\u0142ecze\u0144stwo ludzkie jest zbiorem indywidualnych organizm\u00f3w, uosabiaj\u0105cych t\u0119sknot\u0119 za porz\u0105dkiem idealnego \u015bwiata. Rze\u017aby Rogersa znakomicie pasowa\u0142y do kuratorskich idei Christine Macel, dyrektorki 57. Biennale w Wenecji, traktuj\u0105cej wystaw\u0119 jako miejsce r\u00f3\u017cnorodnych, indywidualnych refleksji. Na 57. Biennale Macel zerwa\u0142a ze sztuk\u0105 polityczn\u0105 oraz z koniunkturalnym rynkiem sztuki. Postawi\u0142a na oddzia\u0142ywanie samych dzie\u0142 za pomoc\u0105 farb i materia\u0142u. Dla francuskiej kuratorki sztuka wi\u0105\u017ce si\u0119 przede wszystkim z estetyk\u0105, emocjami, jest \u017ar\u00f3d\u0142em si\u0142y, jak i d\u0105\u017ceniem do wykreowania lepszego, humanitarnego \u015bwiata, oferuj\u0105cego cz\u0142owiekowi bogactwo dozna\u0144. \u201eDlaczego sztuka ma uratowa\u0107 \u015bwiat?\u201d \u2013 pyta\u0142a Macel podczas wywiadu dla niemieckiego programu ttt[2]<\/sup><\/a>.<\/p>\n