{"id":43298,"date":"2017-08-14T17:00:54","date_gmt":"2017-08-14T16:00:54","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=43298"},"modified":"2017-08-14T17:15:13","modified_gmt":"2017-08-14T16:15:13","slug":"sebastian-pytel-wybawienie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2017\/sebastian-pytel-wybawienie","title":{"rendered":"Wybawienie"},"content":{"rendered":"

Zorganizowana na prze\u0142omie maja i czerwca 1940 roku operacja Dynamo by\u0142a dla wojsk alianckich czym\u015b w rodzaju zwyci\u0119skiej pora\u017cki. Z pla\u017cy w Dunkierce uda\u0142o si\u0119 wydosta\u0107 niemal trzysta pi\u0119\u0107dziesi\u0105t tysi\u0119cy Anglik\u00f3w, Francuz\u00f3w i Belg\u00f3w, ale by\u0142a to misja desantowa, granicz\u0105ca z cudem akcja ewakuacyjna dla rozbitych w starciu z Niemcami jednostek. Epizod II wojny \u015bwiatowej poza Europ\u0105 ma\u0142o znany, w dodatku podejmowany ju\u017c kilka razy przez brytyjskich i francuskich tw\u00f3rc\u00f3w. Temat jest r\u00f3wnie\u017c mocno odmienny od dotychczasowego emploi<\/em> jego wsp\u00f3\u0142czesnego adaptatora. Christopher Nolan zas\u0142yn\u0105\u0142 bowiem historiami mocno pokomplikowanymi narracyjnie, wychodz\u0105c od paranoicznego \u015aledz\u0105c<\/em>, przez opowiadane od ko\u0144ca Memento<\/em> po alternatywne \u015bwiaty w ostatnim Interstellar<\/em>.<\/p>\n

\"\u201eDunkierka\u201d,<\/a>
\u201eDunkierka\u201d, re\u017c. Christopher Nolan (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y dystrybutora)<\/figcaption><\/figure>\n

Dunkierka <\/em>przy wystawnych inscenizacjach Incepcji <\/em>i Presti\u017cu<\/em> wygl\u0105da niemal jak arthouse<\/em>: bez wycieczek do czyich\u015b g\u0142\u00f3w i pojedynk\u00f3w na wyobra\u017anie. Ale \u201enowy\u201d Nolan nie rezygnuje ani z widowiska, ani z w\u0142asnego stylu. Po prostu inaczej rozk\u0142ada akcenty \u2013 rozmach znajduje w autentyzmie[1]<\/sup><\/a>\u00a0i kondensacji uk\u0142adu zdarze\u0144, pi\u0119trow\u0105 konstrukcj\u0119 fabularn\u0105 zast\u0119puje pi\u0119trowym monta\u017cem, a ekwiwalentem s\u0142\u00f3w i opis\u00f3w czyni obrazy. W dialogach mi\u0119dzy postaciami, przyci\u0119tych do absolutnego minimum, wybrzmiewa tylko to, co konieczne \u2013 zwi\u0119z\u0142a nomenklatura wojskowa i lapidarne odniesienia do kilku \u017cyciorys\u00f3w, podane nie wprost. Cisza, szczeg\u00f3lnie w pocz\u0105tkowych partiach filmu, jest na ekranie cz\u0119stym go\u015bciem. Inspiracji dla mo\u017cliwie najczystszej wizualnej narracji Nolan szuka\u0142 w kinie niemym: Chciwo\u015bci <\/em>Ericha von Stroheima i\u00a0Wschodzie s\u0142o\u0144ca<\/em> F.W. Murnaua. A \u017ce nie by\u0142a to bezowocna kwerenda wida\u0107 ju\u017c w pierwszej scenie, gdzie za ilustracj\u0119 historyczn\u0105 robi\u0105 zrzucane przez Niemc\u00f3w ulotki. \u201eOtaczamy was\u201d, informuje nadruk opatrzony kontrastem czerwieni po\u017ceraj\u0105cej biel ze wszystkich stron. Dalej jest r\u00f3wnie dobrze: Tommy (Fionn Whitehead), ostatni cz\u0142onek martwego oddzia\u0142u, z dusz\u0105 na ramieniu dociera do punktu ewakuacji. Na uboczu dostrzega jak jeden \u017co\u0142nierz wyprawia drugiemu bezimienny pogrzeb. Ludzki odruch w nieludzkich warunkach? Nagle, z\u00a0bliskiego planu uj\u0119cie przechodzi w zbli\u017cenie na jeszcze nie przykryte ziemi\u0105, go\u0142e stopy grzebanego, po czym r\u00f3wnie szybko odbija na mocno wi\u0105zane buty grzebi\u0105cego. W spojrzeniu, jakie zaraz potem wymieni\u0105 mi\u0119dzy sob\u0105 dwaj \u017cyj\u0105cy rozbitkowie uk\u0142ada si\u0119 dialog strachu z konieczno\u015bci\u0105 \u2013 zrozumia\u0142y dla nich obydwu.<\/p>\n