{"id":43720,"date":"2017-09-13T11:00:37","date_gmt":"2017-09-13T10:00:37","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=43720"},"modified":"2017-09-13T10:52:50","modified_gmt":"2017-09-13T09:52:50","slug":"sebastian-pytel-dobre-klamstwa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2017\/sebastian-pytel-dobre-klamstwa","title":{"rendered":"Dobre k\u0142amstwa"},"content":{"rendered":"

Fran\u00e7ois Ozon to jeden z tych re\u017cyser\u00f3w, kt\u00f3rzy nie zastanawiaj\u0105 si\u0119 dwa razy czy zrobi\u0107 film. Francuski tw\u00f3rca, wzorem Woody\u2019ego Allena, staje za kamer\u0105 niemal rokrocznie i r\u00f3wnie ch\u0119tnie co najs\u0142ynniejszy nowojorski neurotyk, wykonuje gatunkowe wolty. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce na polskie ekranie r\u00f3wnolegle trafiaj\u0105 dwa jego ostatnie dzie\u0142a: klasyczny melodramat Franz <\/em>i\u00a0meandryczny thriller erotyczny, Podw\u00f3jny kochanek<\/em>. Biegunowo r\u00f3\u017cne, a jednak posiadaj\u0105ce wyra\u017any autorski sznyt. Ca\u0142y Ozon \u2013 czy to w kostiumie z epoki czy kreacji popmoderny<\/em> wci\u0105\u017c na nowo podejmuje naczelny temat swojej sztuki: wp\u0142yw fikcji na kszta\u0142t rzeczywisto\u015bci. I\u00a0po\u00a0raz kolejny znajduje dla\u0144 fascynuj\u0105ce uzasadnienie.<\/p>\n

\"\u201eFrantz\u201d,<\/a>
\u201eFrantz\u201d, re\u017c. Fran\u00e7ois Ozon (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y prasowe dystrybutora)<\/figcaption><\/figure>\n

Anna (Paula Beer) narzeczonego straci\u0142a na froncie tu\u017c przed zako\u0144czeniem I wojny \u015bwiatowej i na miesi\u0105c przed planowanym \u015blubem. Zamiast na pobliskie wzg\u00f3rze, gdzie us\u0142ysza\u0142a o\u015bwiadczyny, spaceruje nad symboliczny gr\u00f3b, po\u0142o\u017cony nieopodal domu niedosz\u0142ych te\u015bci\u00f3w, kt\u00f3rym obecno\u015b\u0107 Anny pozwala oddali\u0107 my\u015bli od smutku. Pewnego\u00a0dnia, na cmentarzu pojawia si\u0119 kto\u015b jeszcze. Zostawia bukiet kwiat\u00f3w i\u00a0kilka \u0142ez, po\u00a0czym pospiesznie odchodzi. Nieznajomy okazuje si\u0119 Francuzem, ma na imi\u0119 Adrien (Pierre Niney) i twierdzi, \u017ce by\u0142 przyjacielem Frantza. Jego przyjazd do ma\u0142ego niemieckiego miasteczka, \u015bwie\u017co po podpisaniu rozejmu w\u00a0Compi\u00e8gne, w\u015br\u00f3d lokalnej spo\u0142eczno\u015bci wywo\u0142uje niech\u0119\u0107 i\u00a0nerwowo\u015b\u0107, przypomina o tych, kt\u00f3rzy do domu nie wr\u00f3cili. Z\u00a0kolei w\u00a0po\u0142\u0105czonej \u017ca\u0142ob\u0105 rodzinie nast\u0119puje o\u017cywienie \u2013 dzie\u0144 wizyty m\u0142odego Francuza pod ich dachem to dzie\u0144 adoracji, przywo\u0142ywania wspomnie\u0144 o synu i kochanku. Adrien opowiada o\u00a0Frantzu tak, jakby zna\u0142 go ca\u0142e \u017cycie: ods\u0142ania znane Annie zami\u0142owanie do poezji i\u00a0malarstwa, przywo\u0142uje wieczory w filharmonii i dni sp\u0119dzone na wsp\u00f3lnym podziwianiu pi\u0119kna obraz\u00f3w \u2013 tych muzealnych i tych architektonicznych \u2013 na ka\u017cdym kroku podkre\u015blaj\u0105c wra\u017cliwo\u015b\u0107 i\u00a0dobro\u0107, zamkni\u0119te w\u00a0ciele m\u0119\u017cczyzny na progu dojrza\u0142o\u015bci. Szkopu\u0142 w tym, \u017ce\u00a0sam Frantz nigdy o Adrienie nie m\u00f3wi\u0142 ani nie pisa\u0142. Kim wi\u0119c jest ten tajemniczy cz\u0142owiek, nosz\u0105cy w sobie rezerwuar pami\u0119ci o Frantzu?<\/p>\n