{"id":44630,"date":"2017-12-01T00:00:56","date_gmt":"2017-11-30T23:00:56","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=44630"},"modified":"2017-11-29T13:42:57","modified_gmt":"2017-11-29T12:42:57","slug":"w-czarno-bialym-pokoju-bwa-tarnow-bachorczyk-salaj","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2017\/w-czarno-bialym-pokoju-bwa-tarnow-bachorczyk-salaj","title":{"rendered":"W czarno-bia\u0142ym pokoju"},"content":{"rendered":"

Dwaj arty\u015bci, dwie r\u00f3\u017cne wra\u017cliwo\u015bci, dwie sale\u00a0\u2013 tyle na pocz\u0105tek. Dalej ju\u017c troch\u0119 ra\u017aniej\u00a0\u2013 wsp\u00f3lne do\u015bwiadczenie dzieci\u0144stwa w ma\u0142ej miejscowo\u015bci, liceum plastyczne poza domem, wyjazd na studia, wsp\u00f3lna uczelnia, p\u00f3\u017aniej wsp\u00f3lna praca. Prac\u0119 Bogus\u0142awa Bachorczyka i Zbigniewa Sa\u0142aja zosta\u0142y zaprezentowane na wsp\u00f3lnej wystawie w wype\u0142nionej biel\u0105 i czerni\u0105 poczekalni tarnowskiego dworca, gdzie cz\u0119sto ze swoimi dzia\u0142aniami go\u015bci tamtejsze BWA.<\/p>\n

\"Fragment<\/a>
Fragment wystawy \u201eW poczekalni\u201d, BWA Tarn\u00f3w, fot. Przemys\u0142aw Sroka (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y prasowe organizatora)<\/figcaption><\/figure>\n

Na pierwszy rzut oka obaj arty\u015bci dzia\u0142aj\u0105 podobnie. Zar\u00f3wno Sa\u0142aj, jak i Bachorczyk wyro\u015bli z malarstwa. \u201eJeszcze podczas studiowania cz\u0119sto ignorowa\u0142em iluzyjn\u0105 p\u0142aszczyzn\u0119 rysunku lub obrazu. Tak\u0105 by\u0142a seria parawan\u00f3w. P\u00f3\u017aniej zakleja\u0142em p\u0142aszczyzny obraz\u00f3w modu\u0142ami z szarego papieru. Obraz stopniowo uwalnia\u0142 si\u0119 od tradycyjnej funkcji i przechodzi\u0142 w poj\u0119cie przedmiotu, obiektu\u201d \u2013 wspomina Sa\u0142aj w zamieszczonej w katalogu wystawy rozmowie. Malarstwo we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie, do granic wytrzyma\u0142o\u015bci wype\u0142nionym rzeczami, jest spe\u0142nieniem jakiej\u015b wewn\u0119trznej t\u0119sknoty za bezpo\u015brednim kontaktem z przedmiotem. Ju\u017c w swoim eseju Campo Santo<\/em> W.G. Sebald zaznacza, \u017ce w przesz\u0142o\u015bci rzeczy by\u0142o mniej i w\u0142a\u015bnie dlatego mia\u0142y dla nas wi\u0119ksze znaczenie. Rzecz by\u0142a pami\u0119ci\u0105, zatrzymaniem czasu i wspomnie\u0144. Przed wynalezieniem fotografii tak\u0105 funkcj\u0119 przypisywano malarstwu. W tym kontek\u015bcie obraz staje si\u0119 wi\u0119c obiektem z jednej strony naznaczonym pi\u0119tnem ludzkiej d\u0142oni, z drugiej wieloznaczn\u0105 materi\u0105, kt\u00f3ra podlega przekszta\u0142ceniom i modelowaniom. Oswoi\u0107 j\u0105 mo\u017cna dopiero na w\u0142asnych warunkach, rw\u0105c papier, zakre\u015blaj\u0105c lini\u0119, pokrywaj\u0105c p\u0142\u00f3tna niezliczon\u0105 mieszank\u0105 wielobarwnych pigment\u00f3w. To my\u015blenie jest wsp\u00f3lne dla obu artyst\u00f3w, kt\u00f3rych j\u0119zyk artystyczny naznaczy\u0142a ch\u0119\u0107 ucieczki od sztywnych ram blejtramu \u2013 jednak wci\u0105\u017c kusz\u0105cych i pobudzaj\u0105cych wyobra\u017ani\u0119. Sa\u0142aj i Bachorczyk staraj\u0105 si\u0119 uchwyci\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107 za po\u015brednictwem tradycyjnych no\u015bnik\u00f3w, ale uwodz\u0105 szczeg\u00f3\u0142owo\u015bci\u0105 postrzegania oraz \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 ich zdolno\u015bci\u0105 raczej przetwarzania ni\u017c odwzorowywania \u015bwiata.<\/p>\n

Pomimo wyczuwalnego na wystawie pierwiastka lekkiego romantyzmu, pokazywane obiekty s\u0105 dalekie od ckliwego melodramatu. Obaj za niemal minimalistyczn\u0105, monochromatyczn\u0105 form\u0105, kryj\u0105 swoje historie, swoje drogi oswajania malarstwa na nowo. Wskutek tego, ka\u017cda z sal staje si\u0119 rodzajem indywidualnej opowie\u015bci, podr\u00f3\u017cy, a nie g\u0142osem w rozmowie \u2013 mimo wyra\u017anej obecno\u015bci pewnych wsp\u00f3lnych motyw\u00f3w i zainteresowa\u0144. Istotny staje si\u0119 tu tytu\u0142 samej wystawy, W poczekalni<\/em>, a wi\u0119c w miejscu \u201epomi\u0119dzy\u201d. Pomi\u0119dzy jednym krokiem a drugim. Pomi\u0119dzy pr\u00f3b\u0105 a efektem, pomi\u0119dzy gestem a zw\u0105tpieniem. Poczekalnia mo\u017ce tu by\u0107 wi\u0119c rozumiana dos\u0142ownie. Jeste\u015bmy przecie\u017c na tarnowskim dworcu, mo\u017cliwe, \u017ce zaraz wyruszymy w podr\u00f3\u017c, a mo\u017ce ona dobieg\u0142a w\u0142a\u015bnie ko\u0144ca? W tej jednej przestrzeni wyra\u017anie rysuje si\u0119 granica pomi\u0119dzy minionym a przysz\u0142ym. Poczekalnia to te\u017c miejsce wyczekiwania, miejsce zbierania w\u0142asnych my\u015bli. Jak zaznacza kuratorka wystawy, Agnieszka Jankowska-Marzec, poczekalnia to te\u017c pracowania artystyczna. \u201ePoczekalnia jest troch\u0119 jak pracownia, w kt\u00f3rej gotowe prace czekaj\u0105 a\u017c zostan\u0105 zabrane \u2013 \u00bbszcz\u0119\u015bliwie\u00ab na wystaw\u0119\u201d \u2013 podkre\u015bla.<\/p>\n