![\"Agnieszka](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2018\/04\/moja-corka-komunistka-wolny-hamkalo-2018-04-03.jpg\" "\\"Agnieszka")
<\/a>Agnieszka Wolny-Hamka\u0142o ukazuje trzy fazy \u017cycia kobiety. Anu\u015bka przeistacza si\u0119 w Ann\u0119, jej cia\u0142o, podobnie jak na obrazie Hansa Baldunga Griena[1]<\/sup><\/a>, stopniowo ewoluuje, zmieniaj\u0105c swoje proporcje. Biodra zaokr\u0105glaj\u0105 si\u0119, wyostrzaj\u0105 si\u0119 piersi, dot\u0105d beztroska, dzieci\u0119ca mimika ust\u0119puje dumnemu, niemal zmys\u0142owemu spojrzeniu. Sam proces dojrzewania bohaterki powie\u015bci jest utarty i schematyczny. Ot, kolejna m\u0142oda gniewna, pal\u0105ca skr\u0119ty na budowach w centrum miasta, zaci\u0105gaj\u0105ca si\u0119 do kr\u0119gu adorator\u00f3w Sex Pistols i piercingu, \u0142akn\u0105ca, wraz z grup\u0105 bli\u017aniaczych \u015bwiatopogl\u0105dowo przyjaci\u00f3\u0142, \u201eodby\u0107 chocia\u017c jeden stosunek homoseksualny i koniecznie pope\u0142ni\u0107 jak\u0105\u015b zbrodnie\u201d[2]<\/sup><\/a>. A wszystko to na tle kie\u0142kuj\u0105cego kapitalizmu \u2013 spontanicznego i ekspansywnego jak seksualno\u015b\u0107 nastoletnich bohater\u00f3w[3]<\/sup><\/a>. Temat mocno ju\u017c prze\u017carty, nieco zwietrza\u0142y i nadpsuty. Pierepa\u0142ki Anu\u015bki i Anki nie uwodz\u0105 oryginalno\u015bci\u0105, cho\u0107 trudno odm\u00f3wi\u0107 im autentyzmu. Ciekawiej przedstawia si\u0119 osobowo\u015b\u0107 Anny. Wolny-Hamka\u0142o zdaje si\u0119 kreowa\u0107 now\u0105, wyabstrahowan\u0105 posta\u0107, niezale\u017cn\u0105 od wcze\u015bniejszych swych wciele\u0144. Anna jest person\u0105 na po\u0142y groteskow\u0105, karykaturaln\u0105. Doktoryzuj\u0105c si\u0119 z antropologii jedzenia, wik\u0142aj\u0105c si\u0119 w romans ze swym promotorem Edwardem Banasiem, nota bene<\/em> \u2013 gejem, komiczna jest i wdzi\u0119czna, jak gdyby wyci\u0105gni\u0119ta z komedii pomy\u0142ek, osobliwej tragifarsy. Pod histori\u0105 dojrzewaj\u0105cej Anki m\u00f3g\u0142by si\u0119 podpisa\u0107 spory odsetek czytelnik\u00f3w, stwierdzaj\u0105c z but\u0105 \u2013 to r\u00f3wnie\u017c moja opowie\u015b\u0107, trudno za\u015b znale\u017a\u0107 amatora, kt\u00f3ry podziela\u0142by losy Anny.<\/p>\n Moja c\u00f3rka komunistka<\/em>, jak podkre\u015bla cz\u0119\u015b\u0107 recenzent\u00f3w, jawi si\u0119 jako satyra na \u015brodowisko egocentrycznych artyst\u00f3w, zadufanych w sobie profesor\u00f3w, rubasznych dyrektor\u00f3w plac\u00f3wek kulturalnych. Utytych pan\u00f3w, przedk\u0142adaj\u0105cych flaszk\u0119 nad w\u0142asn\u0105 rodzin\u0119, potrafi\u0105cych miesi\u0105cami dywagowa\u0107 o wstydzie, jako pot\u0119\u017cnym motorze dzia\u0142a\u0144 u Kafki, nie umiej\u0105cych jednak sprosta\u0107 codzienno\u015bci, odnale\u017a\u0107 si\u0119 w roli m\u0119\u017ca czy ojca. Humanistyczna pseudoelita odznacza si\u0119 infantylizmem, skr\u0119powaniem w stosunku do w\u0142asnego cia\u0142a, jego u\u0142omno\u015bci i niepraktyczno\u015bci. Anna, wsi\u0105kaj\u0105c w \u00f3w \u015bwiatek, \u015bmietank\u0119 towarzysk\u0105, nie potrafi si\u0119 usytuowa\u0107, \u017cyj\u0105c w cieniu swoich m\u0119\u017cczyzn, nie\u015bwiadomie na nich paso\u017cytuje, nie maj\u0105c dostatecznej si\u0142y przebicia, aby samej si\u0119 okre\u015bli\u0107. Nawet decyzja o podj\u0119ciu studi\u00f3w doktoranckich to nie jej wyb\u00f3r, a sugestia silniejszej pod wzgl\u0119dem charakteru kole\u017canki. Anna pasywnie unosi si\u0119 z pr\u0105dem, jest wt\u0142aczana w kolejne etapy \u017cycia na zasadzie przypadku lub nieporozumienia. \u0141atwiej opisa\u0107 wszystkich, kt\u00f3rzy obracaj\u0105 si\u0119 wok\u00f3\u0142 niej, ni\u017c ni\u0105 sam\u0105. Po latach swoistej apatii, Anna wyhamowuje, z gorycz\u0105 przyznaj\u0105c, \u017ce \u201euniwersytet jej szkodzi. [\u2026] kariery by\u0142y raczej wewn\u0119trzne, wojenki duszne, a dramat\u00f3w nikt nie recenzowa\u0142 [\u2026] pojawia\u0142a si\u0119 agresja i zazdro\u015b\u0107. Wolno\u015b\u0107 by\u0142a tylko teoretyczna\u2026\u201d[4]<\/sup><\/a>.<\/p>\n Wolny-Hamka\u0142o opisuje proces dziedziczenia. Nie osobowo\u015bci, a karier. Bohaterka mimowiednie pod\u0105\u017ca tropem ojca, kt\u00f3ry wi\u0119kszo\u015b\u0107 jej dzieci\u0144stwa sp\u0119dzi\u0142 na planach filmowych, przed\u0142u\u017caj\u0105cych si\u0119 libacjach alkoholowych i snobistycznych balach dziennikarza. Po latach, b\u0119d\u0105c ju\u017c doros\u0142\u0105 kobiet\u0105 i matk\u0105, wci\u0105\u017c obawia si\u0119 jego opinii, oceny autorytetu; wypuszcza powietrze przez usta i zastyga w oczekiwaniu, s\u0142ysz\u0105c wy\u0142\u0105cznie w\u0142asn\u0105, pulsuj\u0105c\u0105 w skroniach krew. Odbieraj\u0105c pochwa\u0142\u0119, popada w specyficzn\u0105 inercj\u0119, jej ruchy staj\u0105 si\u0119 mechaniczne, a przed oczami wykluwaj\u0105 si\u0119 czarne plamki. Nie spos\u00f3b stwierdzi\u0107 czy zaw\u0142adn\u0119\u0142o ni\u0105 og\u0142uszaj\u0105ce poczucie ulgi wywo\u0142ane pochlebn\u0105 wypowiedzi\u0105 ojca, czy u\u015bwiadomi\u0142a sobie kolejny, steruj\u0105cy jej \u017cyciem absurd.<\/p>\n W powie\u015bci przebijaj\u0105 si\u0119 elementy estetyki naturalistycznej. Anu\u015bka, w m\u0142odo\u015bci wyjadaj\u0105ca z psiej miski, ocieraj\u0105ca si\u0119 kocio o nogi dziadka, \u015bpi\u0105ca w stodole upodabnia si\u0119 do zwierz\u0119cia, uleg\u0142ej istoty, kt\u00f3rej ca\u0142a egzystencja sprowadza si\u0119 do jedzenia, wydalania i spania. Doros\u0142a ju\u017c Anna post\u0119puje podobnie, jej kariera naukowa nie jest ukierunkowana na abstrakcyjne, wymy\u015blonej przez cz\u0142owieka poj\u0119cia, a na podstawow\u0105, prymarn\u0105 czynno\u015b\u0107, mieszcz\u0105c\u0105 si\u0119 u podstawy piramidy Maslowa \u2212 na spo\u017cywanie pokarmu, b\u0119d\u0105cego paliwem dla cia\u0142a. I cho\u0107 gotowane przez Ann\u0119 potrawy s\u0105 fantazyjne i wyrafinowane, wci\u0105\u017c pe\u0142ni\u0105 okre\u015blon\u0105 funkcj\u0119 \u2013 zaspokajaj\u0105 g\u0142\u00f3d.<\/p>\n Moja c\u00f3rka komunistka<\/em> jest powie\u015bci\u0105 kuriozaln\u0105, rewolwerem wycelowanym w sztuczno\u015b\u0107, poz\u00f3r i g\u0142upot\u0119. Miejscami nu\u017c\u0105ca i tuzinkowa, innym razem dowcipna i prekursorska. Brak tu koherencji, ka\u017cdy rozdzia\u0142 wyra\u017anie dystansuje si\u0119 od swego poprzednika i zako\u0144czony jest solidn\u0105, esencjonaln\u0105 puent\u0105. Forma zaciera si\u0119, i cho\u0107 tworzywem spajaj\u0105cym ca\u0142o\u015b\u0107 jest Anna, a w\u0142a\u015bciwie sam proces jej dojrzewania, trudno dokona\u0107 jednoznacznej kategoryzacji gatunkowej ksi\u0105\u017cki Wolny-Hamka\u0142o. Pytanie, czy dokonywa\u0107 trzeba? Nie\u0142atwo r\u00f3wnie\u017c oceni\u0107, dla kogo pisana jest Moja c\u00f3rka komunistka<\/em> (humanistka!). Dla humanistycznej elity?, kt\u00f3rej si\u0119 przecie\u017c obrywa. Dla przeci\u0119tnego Kowalskiego?, kt\u00f3remu obce s\u0105 konwenanse artystycznego p\u00f3\u0142\u015bwiatka. Czy, w najgorszym przypadku, dla samej autorki opowie\u015bci?<\/p>\n Wolny-Hamka\u0142o opisuje proces dziedziczenia. Nie osobowo\u015bci, a karier. Bohaterka mimowiednie pod\u0105\u017ca tropem ojca, kt\u00f3ry wi\u0119kszo\u015b\u0107 jej dzieci\u0144stwa sp\u0119dzi\u0142 na planach filmowych, przed\u0142u\u017caj\u0105cych si\u0119 libacjach alkoholowych i snobistycznych balach dziennikarza. Po latach, b\u0119d\u0105c ju\u017c doros\u0142\u0105 kobiet\u0105 i matk\u0105, wci\u0105\u017c obawia si\u0119 jego opinii, oceny autorytetu; wypuszcza powietrze przez usta i zastyga w oczekiwaniu, s\u0142ysz\u0105c wy\u0142\u0105cznie w\u0142asn\u0105, pulsuj\u0105c\u0105 w skroniach krew.<\/p>\n","protected":false},"author":808,"featured_media":45830,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[2725,1131],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[6709],"yoast_head":"\n\n