{"id":45897,"date":"2018-04-13T00:00:11","date_gmt":"2018-04-12T23:00:11","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=45897"},"modified":"2020-11-04T14:17:47","modified_gmt":"2020-11-04T13:17:47","slug":"sposoby-widzenia-wheeler-winston-dixon-gwendolyn-audrey-foster","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2018\/sposoby-widzenia-wheeler-winston-dixon-gwendolyn-audrey-foster","title":{"rendered":"Sposoby widzenia"},"content":{"rendered":"

W katowickim BWA powoli dobiega ko\u0144ca wystawa dw\u00f3ch ameryka\u0144skich tw\u00f3rc\u00f3w video artu \u2013 Gwendolyn Audrey Foster oraz Wheeler\u2019a Winstona Dixona. Nazwiska te znane s\u0105 nie tylko historykom sztuki, ale tak\u017ce, o ile nie przede wszystkim, filmoznawcom i krytykom filmowym \u2013 Foster i Dixon s\u0105 autorami kultowego ju\u017c przewodnika po mi\u0119dzynarodowej historii kina A Short History of Film<\/em>, kt\u00f3rego pierwsze wydanie obchodzi w tym roku okr\u0105g\u0142\u0105, dziesi\u0105t\u0105 rocznic\u0119. Na New Video Works<\/em> mo\u017cna obejrze\u0107 ponad kilkadziesi\u0105t prac wideo pary artyst\u00f3w, eksperymentuj\u0105cych z obrazem, kolorem i form\u0105. Ich filmy s\u0105 r\u00f3\u017cne, osobne, nie poddaj\u0105ce si\u0119 tak \u0142atwo klasyfikacji. Dixon i Foster nie narzucaj\u0105 bowiem jednoznacznej interpretacji swojej tw\u00f3rczo\u015bci, pozwalaj\u0105c na dowolne skojarzenia i my\u015bli \u2013 na naturalne, bezpo\u015brednie do\u015bwiadczenie. Swoje realizacje zostawiaj\u0105 samymi sobie, by sta\u0142y si\u0119 przedmiotem intelektualnej i wizualnej kontemplacji.<\/p>\n

\"Gwendolyn<\/a>
Gwendolyn Audrey Foster, \u201eDrill Baby Drill\u201d (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142y prasowe organizatora)<\/figcaption><\/figure>\n

Gwendolyn Audrey Foster i Wheeler Winston Dixon s\u0105 par\u0105 nie tylko w \u017cyciu zawodowym, ale i prywatnym. Oboje s\u0105 wyk\u0142adowcami akademickimi, autorami niezliczonych artyku\u0142\u00f3w, ksi\u0105\u017cek i recenzji filmowych. Swoj\u0105 przygod\u0119 z kr\u0119ceniem film\u00f3w eksperymentalnych zacz\u0119li kilkadziesi\u0105t lat temu, zdobywaj\u0105c z czasem uznanie niemal na ca\u0142ym \u015bwiecie. Zar\u00f3wno Foster, jak i Dixon, jako filmowcy my\u015bl\u0105 po swojemu, na w\u0142asny rachunek. Foster interesuje si\u0119 feminizmem, p\u0142ci\u0105, a tak\u017ce rozwa\u017caniami na temat rasy we wsp\u00f3\u0142czesnym kinie, Dixon tymczasem uznawany jest za wizjonera, tworz\u0105cego filmy eksperymentalne, cz\u0119sto m\u00f3wi\u0105cego o tym, \u017ce dzisiejsze czasy to \u201eepoka postfilmowa\u201d, w kt\u00f3rej rz\u0105dz\u0105 cyfrowe technologie, gdzie tak zwany \u201efilmowy film\u201d powoli przestaje istnie\u0107. Dixon jest tw\u00f3rc\u0105 przywi\u0105zanym do starych tradycji, wyczulonym na wszelkie zmiany dotycz\u0105ce definicji obrazu i niemal natychmiast zauwa\u017caj\u0105cym wieloznaczne relacje kina z innymi polami kultury.<\/p>\n

Trudno jest opisywa\u0107 filmow\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Dixona i Foster, b\u0119d\u0105c\u0105 tak naprawd\u0119 ogromnym polem intertekstualnych odwo\u0142a\u0144 dla wsp\u00f3\u0142czesnej sztuki, nie tylko zreszt\u0105 filmowej. Foster, pytana o swoje realizacje odpowiada, \u017ce lubi odkrywa\u0107 estetyczn\u0105 przestrze\u0144 pomi\u0119dzy filmem i wideo za pomoc\u0105 technik kola\u017cu i abstrakcji. Tworzy swoje filmy z przetworzonych, przypadkowo znalezionych wizualnych materia\u0142\u00f3w, uk\u0142adaj\u0105c je w osobne, miejscami bardzo surrealistyczne historie o powolnej, wr\u0119cz medytacyjnej narracji. Nie brak w nich nawi\u0105za\u0144 do feminizmu, mitologii czy strukturalizmu. Jeden ze swoich obraz\u00f3w Foster po\u015bwi\u0119ca Chantal Akerman \u2013 belgijskiej awangardowej re\u017cyserce, scenarzystce i aktorce, kt\u00f3ra zas\u0142yn\u0119\u0142a filmem Wylatuj w powietrze miasto moje<\/em> (1968), na kt\u00f3rego realizacje przeznaczy\u0142a wy\u0142\u0105cznie w\u0142asne fundusze. Filmy Akerman uznawane s\u0105 za prowokacyjne, ale i jednocze\u015bnie niezwykle intymne, osobiste, skupiaj\u0105ce si\u0119 na rytua\u0142ach \u017cycia codziennego, ca\u0142o\u015b\u0107 zamykaj\u0105ce w d\u0142ugich, statycznych uj\u0119ciach. Zafascynowana tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 belgijskiej artystki, Foster postanawia odda\u0107 sw\u00f3j prywatny ho\u0142d re\u017cyserce, kt\u00f3ra sta\u0142a jej si\u0119 bardzo bliska. Kr\u00f3tki, leniwy, niemal senny film A Film for Chantal Akerman<\/em> przedstawia stoj\u0105c\u0105 w strumieniach deszczu kobiec\u0105 posta\u0107, kt\u00f3ra pr\u00f3buje zatrzyma\u0107 samoch\u00f3d. W filmie nak\u0142adaj\u0105 si\u0119 dwa obrazy \u2013 jeden jest bardzo surrealistyczny, przypomina wr\u0119cz barwny negatyw, drugi wydaje si\u0119 fragmentem zaczerpni\u0119tym z zupe\u0142nie innego obrazu. Podobnie jak u Akerman, uj\u0119cia u Foster s\u0105 d\u0142ugie, w obrazie za\u015b pozornie nie dzieje si\u0119 nic. Jednak w\u0142a\u015bnie ta codzienno\u015b\u0107, zwyk\u0142o\u015b\u0107, dobiegaj\u0105cy do uszu szum miasta i padaj\u0105cego deszczu staj\u0105 si\u0119 tak niezwykle hipnotyzuj\u0105ce. Nie spos\u00f3b cho\u0107 na moment oderwa\u0107 wzroku od obrazu Foster, pomimo, \u017ce widz zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce niczego istotnego nie przegapi, gdy na chwil\u0119 skieruje spojrzenie w inn\u0105 stron\u0119. Co istotne, to nie tylko obraz buduje narracj\u0119 w filmach Foster, ale i muzyka, kt\u00f3r\u0105 komponuje samodzielnie. I ona jest niezwykle kontemplacyjna i hipnotyczna \u2013 nie atakuje przesadn\u0105 ilo\u015bci\u0105 d\u017awi\u0119k\u00f3w, jest minimalistyczna i uwodz\u0105ca zmys\u0142 s\u0142uchu, kt\u00f3ry z przyjemno\u015bci\u0105 si\u0119 jej poddaje.<\/p>\n