![\"Factory](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2008\/09\/2008-fabryka-ludzkich-charakterow-krystian-lupa-001.jpg\" "\\"2008-fabryka-ludzkich-charakterow-krystian-lupa-001\\"")
<\/a>W powstaj\u0105cym milczeniu rozgrywa si\u0119 gra o pierwsze\u0144stwo i si\u0142\u0119 przekazu. Niesamowite napi\u0119cie, kt\u00f3re rodzi si\u0119 w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci jest natychmiast roz\u0142adowywane \u015bmiechem. Role zostaj\u0105 obsadzone. Eksperyment czas zacz\u0105\u0107.<\/p>\n
Bilet wst\u0119pu jest wyj\u0105tkowy, poniewa\u017c otwiera drzwi do miejsca gdzie ogl\u0105da\u0107 mo\u017cemy nie proces tworzenia dzie\u0142a, ale proces tworzenia grupy, jej dynamik\u0119 i niezwyk\u0142e postaci\/hybrydy. Widz zostaje przebiegle wci\u0105gni\u0119ty i dostaje przyzwolenie na \u201epodgl\u0105danie\u201d tego, co dzieje si\u0119 w Fabryce. Nie bez znaczenia pojawia si\u0119 s\u0142owo \u201epodgl\u0105danie\u201d. Motyw voyeryzmu towarzyszy przez ca\u0142y czas trwania przedstawienia. Wszechobecne kamery, aparat fotograficzny, ekrany podwajaj\u0105ce obraz oraz mieszaj\u0105ce kategorie czasu i przestrzeni nie tylko odkrywaj\u0105 cz\u0105stki prawdy ludzkich u\u0142omno\u015bci, lecz wr\u0119cz narzucaj\u0105 je nam – odbiorcom. Oko kamery, oko aparatu fotograficznego, oko widza, oko Andy\u2019ego oraz oko wielkiego nieobecnego Lupy, obna\u017ca aktora Fabryki, stawia go przed \u201ezwierciad\u0142em prawdy\u201d. Gdy oko w oko z kamer\u0105 staj\u0105: Nico (Katarzyna Warnke), Brigid (Iwona Bielska), Velvet (Ma\u0142gorzata Zawadzka), Freddie Herko (Bogdan Brzyski), Malanga (Krzysztof Zawadzki) to jest to prawdziwe studium ludzkich charakter\u00f3w.<\/p>\n
Nad wszystkim czuwa niedostrze\u017cone, nie\u015bmia\u0142e, wycofane, schowane za ciemnymi okularami oko Andy\u2019ego Warhola \u2013 doskona\u0142a rola Piotra Skiby. W bluzce w bia\u0142o-granatowe paski, w jasnoblond peruce, spod kt\u00f3rej wystaj\u0105 ciemne w\u0142osy przemyka niepostrze\u017cenie wycofuj\u0105cy si\u0119 i z pozoru nie\u015bmia\u0142y wielki nieobecny. Brak informacji rodzi wielko\u015bciowe wyobra\u017cenia na temat postaci Warhola. Dla bywalc\u00f3w Fabryki jest guru, wielkim przewodnikiem w \u015bwiecie sztuki. Andy bez w\u0105tpienia stoi na czele ca\u0142ego zespo\u0142u, jest jego liderem, ale w bardzo specyficzny spos\u00f3b \u2013 obserwuje, s\u0142ucha lub najzwyczajniej jest nieobecny. Jego \u201enieobecno\u015b\u0107\u201d obna\u017ca \u017cywe procesy, kt\u00f3re zachodz\u0105 w relacjach mi\u0119dzy artystami. Aktorzy Andy\u2019ego zostaj\u0105 wytr\u0105ceni ze schemat\u00f3w, okre\u015blonych r\u00f3l, wyrzucaj\u0105 z siebie k\u0142\u0119bi\u0105ce si\u0119 frustracje, niepokoje i kompleksy. Obna\u017caj\u0105 swoj\u0105 \u017c\u0105dze bycia s\u0142awnym, wielkim artyst\u0105, odkrywaj\u0105c tym samym swoj\u0105 \u015bmieszno\u015b\u0107, naiwno\u015b\u0107, infantylno\u015b\u0107 z jednej strony z drugiej natomiast zagubienie i niepewno\u015b\u0107. Ambiwalencj\u0119 uczu\u0107 trafnie ilustruje posta\u0107 Edie Sedgwick \u2013 doskona\u0142a w tej roli Sandra Korzeniak. Edie to artystka zdegradowana, opuszczona i o\u015bmieszona, kt\u00f3ra desperacko pragnie odzyska\u0107 swoje \u201e15 minut s\u0142awy\u201d. Scena, w kt\u00f3rej ta\u0144czy do piosenki Tima Buckley\u2019a, gwiazdorsko przebrana, z przera\u017caj\u0105co smutn\u0105 twarz\u0105, oddaje ca\u0142\u0105 rozpacz banalnego gwiazdorstwa. Warhol staje si\u0119 prowokatorem zachowa\u0144 artyst\u00f3w, nie nadaj\u0105c \u017cadnej roli swoim aktorom, wyzwala w nich prawdziw\u0105 gr\u0119 relacji mi\u0119dzyludzkich.<\/p>\n Samotno\u015b\u0107 i smutek, kt\u00f3ry przeplata si\u0119 mi\u0119dzy ironi\u0105 i \u015bmieszno\u015bci\u0105 to nieod\u0142\u0105czne elementy eksperymentu. Pe\u0142n\u0105 ilustracj\u0105 desperackiej wr\u0119cz samotno\u015bci jest monolog Brigid (Iwona Bielska). Bogata w szczeg\u00f3\u0142y, telefoniczna relacja z przebiegu sprz\u0105tania domu nie znajduje odzewu ze strony odbiorcy \u2013 Andy\u2019ego. Samotno\u015b\u0107 w tej scenie jest podwojona: raz odczuwamy j\u0105 przez maniakalny przekaz przesycony symbolik\u0105, dwa obraz obsesyjnego sprz\u0105tania. Monolog Brigid stwarza niesamowite mo\u017cliwo\u015bci interpretacyjne. Sprz\u0105tanie, we freudowskim rozumieniu jest ulokowaniem nadmiaru pop\u0119du. Niespe\u0142nione pragnienia i fantazje seksualne zostaj\u0105 zast\u0105pione poprzez czynno\u015b\u0107 porz\u0105dkowania. Niesamowita symbolika przedmiot\u00f3w: odkurzacz, wymiatanie okruszk\u00f3w z szafy, puste wiadro i inne, jednoznacznie odnosi do pragnie\u0144 seksualnych bohaterki. W odczuciu odbiorcy monolog staje si\u0119 wyrazem destrukcyjnej i przera\u017caj\u0105cej samotno\u015bci, z kt\u00f3rej nie ma wyj\u015bcia. Zostaje to nast\u0119pnie pokazane poprzez \u201e\u017cyw\u0105 instalacj\u0119\u201d, kiedy to w czasie przerwy widz znajduje w holu \u201eszklan\u0105 klatk\u0119\u201d, w kt\u00f3rej w\u015br\u00f3d ksi\u0105\u017cek siedzi Brigide i wyg\u0142asza sw\u00f3j monolog raz jeszcze.<\/p>\n
\nW oku kamery niczym w zwierciadle ujawniaj\u0105 si\u0119 s\u0142abo\u015bci, l\u0119ki, pragnienia i \u017c\u0105dze bywalc\u00f3w Fabryki. \u017badna z postaci nie jest w stanie uciec przed prawd\u0105 o sobie, nie jest w stanie zdusi\u0107 jej poprzez s\u0142owa, bowiem kamera rejestruje ka\u017cdy grymas alarmuj\u0105cy o fa\u0142szu. Na powierzchnie wydostaj\u0105 si\u0119 ich s\u0142abo\u015bci, z kt\u00f3rymi w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b staraj\u0105 si\u0119 sobie poradzi\u0107, np.: \u015bmiej\u0105c si\u0119, p\u0142acz\u0105c czy pal\u0105c papierosy jak Freddie. W daj\u0105cym odczu\u0107 si\u0119 napi\u0119ciu widz wraz z artystami Fabryki ogl\u0105da na ekranie walk\u0119 kolejnej postaci z samym sob\u0105. Swoiste podgl\u0105danie z jednej strony fascynuje, a z drugiej zawstydza i wzbudza poczucie winy, \u017ce \u201ewchodzimy z butami\u201d w osobiste prze\u017cycia postaci. Wi\u0119ksze za\u017cenowanie budzi\u0107 mo\u017ce projekcja filmu Blow Job (w spektaklu zosta\u0142 wykorzystany oryginalny fragment filmu nakr\u0119conego przez Warhola), kt\u00f3ry jest z\u0142o\u017cony z jednego ci\u0105g\u0142ego uj\u0119cia twarzy Toma Bakera. Odczuwane skr\u0119powanie, powstaje bardziej w wyniku skojarze\u0144 i fantazji na temat masturbacji czy seksu oralnego. Film konfrontuje, zatem z w\u0142asnymi fantazjami, kt\u00f3re na co dzie\u0144 hamowane s\u0105 przez superego a jednocze\u015bnie jest pr\u00f3b\u0105 zilustrowania prawdziwego zachowania aktor\u00f3w \u2013 ludzi.<\/p>\n<\/a><\/a>
\nLupa kreuje \u015bwiat ludzi tkwi\u0105cych w marazmie, nieustannie zawieszonych w pr\u00f3\u017cni i przera\u017aliwie samotnych. Pokazuje to posta\u0107 Nico (Katarzyna Warnke) – cicha, nie\u015bmia\u0142a i troch\u0119 zdziwacza\u0142a. Z kamer\u0119 w r\u0119ku, wchodzi na scen\u0119 (wcze\u015bniej na ekranie obserwujemy jak przemierza przestrze\u0144 teatru), poszukuj\u0105c wiernego s\u0142uchacza, zatrzymuje si\u0119 przy \u015bpi\u0105cym tybeta\u0144skim tancerzu. Scena tworzy daj\u0105c\u0105 si\u0119 mocno odczu\u0107 aur\u0119 depresyjnego smutku, braku zrozumienia i jednocze\u015bnie pragnienie blisko\u015bci drugiego cz\u0142owieka. Obna\u017ca wcze\u015bniejsze konflikty w relacji z najbli\u017cszymi \u2013 matk\u0105, kt\u00f3re teraz rzutuj\u0105 na relacje z innymi. Na \u015bwiat\u0142o dzienne wychodz\u0105 dr\u0119cz\u0105ce demony duszy ludzkiej.<\/p>\n<\/a>
\nSzklana klatka to jeden z wielu przemy\u015blanych element\u00f3w scenograficznych. Scenografia podobnie jak przestrze\u0144 i czas wychodz\u0105 poza obszar tradycyjnej sceny. Filmowane miejsca poza teatrem, kt\u00f3re wy\u015bwietlane s\u0105 na monitorach nie tylko na scenie, ale r\u00f3wnie\u017c poza ni\u0105, podobnie sceny kr\u0119cone w r\u00f3\u017cnym czasie a nast\u0119pnie wy\u015bwietlane w trakcie przedstawienia daj\u0105 wra\u017cenie wszechobecno\u015bci klimatu Fabryki.<\/p>\n<\/a>