![\"Pawe\u0142](\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2008\/09\/pawel-dudzinski-2008.jpg\" "\\"pawel-dudzinski-2008\\"")
<\/a>Trudno\u015b\u0107 zdefiniowania le\u017cy niejako w naturze tej sztuki, kt\u00f3ra mimo to niezmiennie zachowuje podstawow\u0105 zasad\u0119 sytuacji teatralnej: wykonawca \u2013 widz \u2013 przestrze\u0144. W Teatrze Performer Paw\u0142a Dudzi\u0144skiego te trzy elementy odgrywaj\u0105 znacz\u0105ca rol\u0119, mimo, \u017ce jego tw\u00f3rca paradoksalnie odrzuca idee teatru dramatycznego, czy te\u017c takiego do jakiego dotychczas widz by\u0142 przyzwyczajony. Jednak dzia\u0142aniom Dudzi\u0144skiego towarzysz\u0105 procesy, kt\u00f3re Richard Schechner uwa\u017ca za w\u0142a\u015bciwe przedstawieniu teatralnemu: trening, warsztaty, regularne pr\u00f3by, rozgrzewka, w\u0142a\u015bciwe przedstawienie, okres wygasania, utrzymanie stanu gotowo\u015bci. Obecno\u015b\u0107 wymienionych etap\u00f3w daje prawo do nazywania dzia\u0142alno\u015bci Paw\u0142a Dudzi\u0144skiego teatrem.<\/p>\n
Ca\u0142y teatr sk\u0142ada si\u0119 z indywidualno\u015bci, kt\u00f3rzy kszta\u0142c\u0105 si\u0119 w o\u015brodkach na ca\u0142ym \u015bwicie. Teatr Performer to zbi\u00f3r indywidualno\u015bci tw\u00f3rczych, kt\u00f3rzy spotykaj\u0105 si\u0119 w jednym okre\u015blonym czasie i przestrzeni. Ca\u0142y czas pracujemy nad sob\u0105, wype\u0142niaj\u0105c baga\u017c artystyczny. Nie robimy pr\u00f3b spektaklu w tradycyjnym znaczeniu tego s\u0142owa, ka\u017cdy robi pr\u00f3by sam ze sob\u0105. Wsp\u00f3lne spotkanie na spektaklu jest wydarzeniem\/zderzeniem – powstaje struktura zrodzona z indywidualnych trening\u00f3w2<\/sup>.<\/em><\/p>\n Drugi cz\u0142on nazwy przedsi\u0119wzi\u0119cia Dudzi\u0144skiego \u2013 performer<\/em> najtrafniej oddaje specyfik\u0119 dzia\u0142a\u0144 artysty. Wczytuj\u0105c si\u0119 w definicj\u0119 performance mo\u017cna zauwa\u017cy\u0107, \u017ce dok\u0142adnie odzwierciedla ona praktyk\u0119 teatru Paw\u0142a Dudzi\u0144skiego \u2013 teatru akcji, w kt\u00f3rym dzia\u0142anie stale przekracza w\u0142asne normy. Dudzi\u0144ski m\u00f3wi: Przez zbitk\u0119 s\u0142\u00f3w Teatr Performer kszta\u0142tuje si\u0119 przestrze\u0144 znaczeniowa, kt\u00f3ra okre\u015bla to co robimy, sztuk\u0119 performance i teatr. Performer to aktor nieuzbrojony, to likwidacja przedstawienia, to procesy, kt\u00f3re poj\u0105\u0107 mo\u017ce tylko kto\u015b, kto odwo\u0142a si\u0119 do intuicji3<\/sup>.<\/em><\/p>\n 1<\/sup> Ch. Blame, Wprowadzenie do nauki o teatrze, Warszawa 2005, s. 216.<\/em><\/small> Inspiracje a wi\u0119c co\u015b, bez czego sztuka nie istnieje i co\u015b, co sztuk\u0119 kszta\u0142tuje. W tw\u00f3rczo\u015bci Dudzi\u0144skiego znajduj\u0105 si\u0119 te, kt\u00f3re wywar\u0142y ogromny wp\u0142yw na ca\u0142\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artysty oraz te, kt\u00f3re da\u0142y pocz\u0105tek nowym technikom i metodom, zawsze jednak si\u0119ga po \u201enajwi\u0119kszych\u201d. Do kr\u0119gu postaci, kt\u00f3re wywar\u0142y istotny wp\u0142yw na dzia\u0142alno\u015b\u0107 artysty nale\u017cy bez w\u0105tpienia Jerzy Grotowski.<\/p>\n Inspiracje \u2013 teatr Jerzego Grotowskiego<\/strong><\/p>\n Mog\u0119 si\u0119 we wszystkim tym myli\u0107. M\u00f3wi\u0119 tylko, jak czuj\u0119. Je\u015bli uwa\u017cacie, \u017ce w tym, co m\u00f3wi\u0119, jest wiele sprzeczno\u015bci, macie racj\u0119. Mam \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce m\u00f3wi\u0119 rzeczy sprzeczne. Powiedzia\u0142bym nawet, \u017ce w my\u015blach nie stawia si\u0119 pyta\u0144 s\u0142owami i nie udziela sobie werbalnych odpowiedzi4<\/sup>.<\/em><\/p>\n S\u0142owa Grotowskiego wpasowuj\u0105 si\u0119 w charakter pracy Dudzi\u0144skiego. Duch sprzeczno\u015bci wielokrotnie towarzyszy s\u0142uchaczowi-czytelnikowi Teatru Performer. Potwierdza to regu\u0142\u0119, \u017ce artysta nie mo\u017ce by\u0107 obiektywnym interpretatorem swojej sztuki, artysta powinien przede wszystkim pozostawa\u0107 tw\u00f3rc\u0105 swego dzie\u0142a. W gestii odbiorcy le\u017cy poszukiwanie znacze\u0144, on poprzez swoje do\u015bwiadczenie odczytuje sztuk\u0119. Sztuka istnieje wtedy gdy \u201etrafia\u201d do\/w widza. Dudzi\u0144ski w rozmowie podkre\u015bla: Grotowski pomimo trudnego czasu komunizmu, w jakim przysz\u0142o mu tworzy\u0107, odcina\u0142 si\u0119 od nawi\u0105za\u0144 politycznych, spo\u0142ecznych skupiaj\u0105c si\u0119 na samym cz\u0142owieku. W swoich poszukiwaniach w pewnym momencie si\u0119ga do \u017ar\u00f3de\u0142 tradycji kultury. Rytua\u0142 zostaje mocno zaakcentowany w jego tw\u00f3rczo\u015bci. W ramach prowadzonego przez siebie projektu Teatr \u0179r\u00f3de\u0142, pragn\u0105\u0142 zg\u0142\u0119bia\u0107 dzia\u0142ania, kt\u00f3re przywracaj\u0105 ludzi, \u017ar\u00f3d\u0142om \u017cycia, bezpo\u015bredniej, pierwszej jakby percepcji, organicznemu, \u017ar\u00f3d\u0142owemu doznawaniu \u017cycia, istnienia, obecno\u015bci6<\/sup>.<\/em><\/p>\n Dudzi\u0144ski, podobnie jak Grotowski, odwo\u0142uje si\u0119 do rytua\u0142u nazywaj\u0105c swoj\u0105 metod\u0119 rytua\u0142em intuitywnym. Jednak przeciwnie do swojego mistrza nie poszukuje \u017ar\u00f3de\u0142 w innych kulturach, nie podejmuje wypraw. Zamiast badaczem kultury, staje si\u0119 badaczem cz\u0142owieka i jego \u201ewewn\u0119trznych\u201d rytua\u0142\u00f3w, a wi\u0119c tego co si\u0119 powtarza w \u015bwiecie jego emocji, pragnie\u0144 i obaw. W ca\u0142ej tw\u00f3rczo\u015bci artysty dominuje fascynacja wn\u0119trzem. Cz\u0142owiek u Dudzi\u0144skiego jest bli\u017cszy kategorii psychologicznego ani\u017celi kulturowego poznania.<\/p>\n Ca\u0142y czas jest mi blisko do Grotowskiego. Kiedy zobaczy\u0142em Apocalpsis con figuris prze\u017cy\u0142em wstrz\u0105s, kt\u00f3ry zawa\u017cy\u0142 na moim rozwoju i po studiach za\u0142o\u017cy\u0142em teatr, kt\u00f3ry wynika\u0142 niejako z fascynacji Grotowskim, przeczyta\u0142em wszystko o Grotowskim wydane w kraju7<\/sup>.<\/em><\/p>\n Wielka fascynacja tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Grotowskiego w pewnym momencie zmieni\u0142a kierunek, prowadz\u0105c do jego zakwestionowania. Tw\u00f3rca Teatru Performer postanowi\u0142 w swoich dzia\u0142aniach przekroczy\u0107 mistrza. Po 25 latach dzia\u0142alno\u015bci, licznych wyst\u0119p\u00f3w, warsztat\u00f3w oraz w\u0142asnych praktyk teatralnych nawi\u0105zuje do Grotowskiego, ale ju\u017c z du\u017cym dystansem, wi\u0119kszym sceptycyzmem oraz krytycyzmem. Milcz\u0105cy sp\u00f3r mi\u0119dzy Dudzi\u0144skim a Grotowskim wymaga po\u015bwi\u0119cenia oddzielnego tekstu.<\/p>\n Inspiracje – taniec butho<\/strong><\/p>\n Ta\u0144cz\u0105c na obrazach wykonywa\u0142em taniec butoh nie wiedz\u0105c, \u017ce co\u015b takiego istnieje na \u015bwiecie, do momentu, kiedy zobaczy\u0142em buto w telewizji. Kazou Ohno wykonywa\u0142 taniec pt. Ocean. Zrobi\u0142 na mnie kolosalne wra\u017cenie, bo by\u0142 nieruchomy. Zawodowy tancerz, kt\u00f3ry<\/em> w og\u00f3le nie porusza si\u0119 \u2013 to by\u0142 dla mnie szok. Przemawia\u0142a przez niego tak du\u017ca energia, \u017ce zacz\u0105\u0142em zajmowa\u0107 si\u0119 teatrem butho na powa\u017cnie8<\/sup>.<\/em><\/p>\n Od tej du\u017cej fascynacji teatrem butho<\/em> rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 prawdziwa praca nad ta\u0144cem poprzez liczne obserwacje, zapisy i w ko\u0144cu sam trening. Dudzi\u0144ski uczestniczy\u0142 w wielu warsztatach butho<\/em> prowadzonych m.in. przez Joan Laage czy Daisuke Yoshimoto. Inspiracje ta\u0144cem wida\u0107 nie tylko podczas spektaklu, ale zauwa\u017ca si\u0119 r\u00f3wnie\u017c przyj\u0119cie jego filozofii, g\u0142\u00f3wnie dualizmu, podzia\u0142u pomi\u0119dzy takim kategoriami jak: kultura vs natura, cia\u0142o vs dusza, zewn\u0119trzne vs wewn\u0119trzne.<\/p>\n Istot\u0105 ta\u0144ca butoh jest badanie relacji cia\u0142o-umys\u0142, odkrywanie cia\u0142a nieznanego i impuls\u00f3w pochodz\u0105cych z najg\u0142\u0119bszych warstw ja\u017ani, impuls\u00f3w cz\u0119sto st\u0142umionych przez spo\u0142eczne normy: to, co spo\u0142ecznie akceptowane i oczekiwane.(…) Celem tej praktyki jest otwarcie i gotowo\u015b\u0107 na wy\u0142anianie si\u0119 nieznanych impuls\u00f3w i autentycznego ruchu w procesie prowadz\u0105cym ku jedno\u015bci cia\u0142o-umys\u0142. Taniec butoh jednak, przekraczaj\u0105c dualizm wn\u0119trza i zewn\u0119trza, staje si\u0119 ta\u0144cem medytacyjnym, ta\u0144cem cia\u0142a pocz\u0105tkuj\u0105cego9<\/sup>.<\/em><\/p>\n S\u0142owa Sondry Fraleigh wskazuj\u0105 na odwo\u0142ywanie si\u0119 przez Dudzi\u0144skiego w du\u017cym stopniu do za\u0142o\u017ce\u0144 ta\u0144ca butho. Dudzi\u0144ski w swoich poszukiwaniach cz\u0142owieka pragnie dotrze\u0107 do impuls\u00f3w schowanych w najg\u0142\u0119bszych szczelinach jego osobowo\u015bci. \u201eTaniec cia\u0142a pocz\u0105tkuj\u0105cego\u201d, jak okre\u015bla Sondra Raleigh, jest odwo\u0142aniem do cz\u0142owieka wolnego od uwarunkowa\u0144 spo\u0142eczno-kulturowych, cz\u0142owieka \u201eu \u017ar\u00f3d\u0142a istnienia\u201d. Cia\u0142o jest narz\u0119dziem, za spraw\u0105 kt\u00f3rego dociera do tre\u015bci niedost\u0119pnych, ukrytych. Za spraw\u0105 ruch\u00f3w ta\u0144ca, zewn\u0119trznej ekspresji dociera do tego, co nieuchwytne jest umys\u0142owi. Cia\u0142o to tak\u017ce materia\u0142, na kt\u00f3rym rysuje si\u0119 wn\u0119trze, co\u015b co nie mo\u017ce zosta\u0107 zwerbalizowane, co\u015b co mo\u017cemy okre\u015bli\u0107 jako tre\u015bci nie\u015bwiadome \u2013 posi\u0142kuj\u0105c si\u0119 psychoanaliz\u0105, czy bardziej enigmatycznie intuicj\u0105.<\/p>\n Inspiracje – malarstwo <\/strong><\/p>\n Najwi\u0119ksz\u0105 inspiracj\u0105 Paw\u0142a Dudzi\u0144skiego, je\u015bli chodzi o malarstwo, jest tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Jacksona Pollocka. Je\u015bli mogliby\u015bmy m\u00f3wi\u0107 o nawi\u0105zaniu do tw\u00f3rczo\u015bci Pollocka to przede wszystkim w kategorii spontanicznego gestu tw\u00f3rczego, kt\u00f3ry odgrywa istotn\u0105 rol\u0119 w tw\u00f3rczo\u015bci obu artyst\u00f3w. Ruch cia\u0142a w tym wypadku r\u0119ki jest nadaniem tw\u00f3rczemu dzia\u0142aniu pewnego dramatyzmu psychologicznego poprzez uzewn\u0119trznienie si\u0119, ukazanie nie\u015bwiadomych pragnie\u0144 i l\u0119k\u00f3w, nie za pomoc\u0105 s\u0142owa ale wolnej ekspresji. W\u0142a\u015bnie wolna ekspresja, kt\u00f3ra kieruje ruchem u Pollocka zapisywana jest poprzez swobodne rozlewanie farby. Natomiast u Dudzi\u0144skiego action painting<\/em> (u Dudzi\u0144skiego p\u0142\u00f3tnem staje si\u0119 samo cia\u0142o na kt\u00f3re rozlewa farb\u0119) przechodzi w body painting<\/em> zapisuj\u0105c \u201ewn\u0119trze cz\u0142owieka\u201d poprzez ruch cia\u0142a pomalowanego farb\u0105. Obraz w obu przypadkach powstawa\u0142 w trakcie spontanicznej akcji, ko\u0144cowy efekt jest zapisem dynamiki procesu tw\u00f3rczego.<\/p>\n Dudzi\u0144ski nie zatrzymuje si\u0119 na inspiracjach, d\u0105\u017cy do tego by w swoich dzia\u0142aniach przekracza\u0107 mistrz\u00f3w. Je\u015bli Jackson Pollock zdj\u0105\u0142 p\u0142\u00f3tno ze sztalug, wyj\u0105\u0142 z ram, po\u0142o\u017cy\u0142 je na pod\u0142odze, wszed\u0142 na to p\u0142\u00f3tno – ustanowi\u0142 inny kontakt z dzie\u0142em, kt\u00f3re stwarza\u0142. B\u0119d\u0105c fizycznie na p\u0142\u00f3tnie stworzy\u0142 kontakt bardziej bezpo\u015bredni. Ja rozbieraj\u0105c si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0142em si\u0119 na p\u0142\u00f3tnie i wyla\u0142em kube\u0142 farby. Wyszed\u0142em poza to, co pokaza\u0142 Pollock. Gdy w trakcie procesu tw\u00f3rczego ta\u0144cz\u0119 butho \u2013 prze\u017cywam wewn\u0119trznie \u2013 to wzbogacam butho o body art oraz body painting. Nie ma spektaklu teatralnego, \u0107wiczonego i odtwarzanego zamiast tego mamy kreowanie na oczach widz\u00f3w, kreowanie rzeczywisto\u015bci wewn\u0119trznej10<\/sup>.<\/em><\/p>\n 4<\/sup> P. Soczy\u0144ski, Grotowski i jego sobowt\u00f3r, Dialog<\/em>, nr 6, 2007, s. 173.<\/small> Nie trudno jest wpa\u015b\u0107 w pu\u0142apk\u0119 w\u0142asnych s\u0142\u00f3w. G\u0142\u00f3wne trudno\u015bci w analizie dzia\u0142alno\u015bci Teatru Performer stanowi brak pewnej sp\u00f3jno\u015bci w samych za\u0142o\u017ceniach. Z pewno\u015bci\u0105 moim zadaniem nie jest wymiennie tutaj wszystkich sprzeczno\u015bci, jednak wa\u017cne wydaje si\u0119 nazwanie g\u0142\u00f3wnej idei teatru Dudzi\u0144skiego. Postawienie sobie pytania czy mamy do czynienia z teatrem improwizacji czy teatrem kreacji? R\u00f3\u017cnica j\u0119zykowa jest o tyle istotna, \u017ce podczas gdy pierwsze s\u0142owo bywa waloryzowane negatywnie drugie zazwyczaj kojarzone jest pozytywnie. Je\u015bli Dudzi\u0144ski m\u00f3wi o dzia\u0142aniu intuitywnym<\/em>, projektowaniu swojego wn\u0119trza na \u015bwiat zewn\u0119trzny oraz wcze\u015bniejszych treningach i pracy nad sob\u0105, to szkoda by\u0142oby gdyby to, czego jeste\u015bmy \u015bwiadkami by\u0142o zwyk\u0142\u0105 improwizacj\u0105. Sam artysta w rozmowie, ostatecznie swoje dzia\u0142anie definiuje, jako kreacja. Ale czy aby tylko na pewno mamy do czynienia tutaj z kreacj\u0105?<\/p>\n Dudzi\u0144ski czerpi\u0105c z wielu \u017ar\u00f3de\u0142 dokonuje syntezy sztuk i poprzez t\u0119 syntez\u0119 wyra\u017ca istot\u0119 swojej dzia\u0142alno\u015bci. Elementy plastyki, muzyka, aktor postawiony w okre\u015blonej przestrzeni pozostaj\u0105 w interakcji ze sob\u0105. Powi\u0105zani cieniutk\u0105 link\u0105 powoduj\u0105, \u017ce ruch jednej figury porusza kolejn\u0105. Ka\u017cda z figur pozostaje w bliskiej zale\u017cno\u015bci ze sob\u0105. Muzyka, plastyka i aktor \u2013 ostatnia i najwa\u017cniejsza figura w ca\u0142ym dzia\u0142aniu. To aktor o\u017cywia farb\u0119, nie poprzez ruchy p\u0119dzla, ale sam czysty ruch. Cia\u0142o stanowi p\u0142\u00f3tno dla farby. Cia\u0142o jest niczym projektor, na kt\u00f3ry ruch, a wi\u0119c mechanika ludzkiego cia\u0142a, przenosi ca\u0142\u0105 jego emocjonalno\u015b\u0107. Trzeci element \u2013 muzyka, wytwarza ciekaw\u0105 zale\u017cno\u015b\u0107 z aktorem. Otwarte pozostaje pytanie czyje dzia\u0142anie jest pierwsze: aktora czy muzyka. Ruch jednej figury jednocze\u015bnie zale\u017cny od nast\u0119pnego i kieruje ruchem drugiej figury. W tym tr\u00f3jk\u0105cie wzajemnych zale\u017cno\u015bci mo\u017cna kr\u0105\u017cy\u0107 bez ko\u0144ca, je\u015bli nie zada si\u0119 sobie pytania o istot\u0119 dzie\u0142a. Co sprawia \u017ce figura poci\u0105ga za kolejne niteczki<\/em>, \u017ce ruch aktora jest taki a nie inny, \u017ce muzyka staje si\u0119 bardziej ekspresyjna? Aktor jest centrum, kt\u00f3re \u0142\u0105czy w sobie wszystkie sztuki, staje si\u0119 syntez\u0105 sztuk. Jego dzia\u0142anie oparte jest na intuicji, na wydobywaniu z siebie impuls\u00f3w nie tylko pod wp\u0142ywem muzyki, farby ale czego\u015b co jest ponad samym dzie\u0142em. Aktor jest kreatorem, kt\u00f3ry tworz\u0105c dzie\u0142o sam si\u0119 nim staje, je\u015bli wskazaliby\u015bmy na elementy improwizacji to w sensie niczym nieograniczonej, niepohamowanej ekspresji.<\/p>\n W sztuce performance niezwyk\u0142\u0105 rol\u0119 odgrywa przestrze\u0144. To ona jest jedynym z aktor\u00f3w ca\u0142ego przedsi\u0119wzi\u0119cia podobnie jak muzyka i inne formy wykorzystane w dzia\u0142aniu wp\u0142ywa na odbi\u00f3r. Dla Teatru Performer od wielu lat tak\u0105 przestrzeni\u0105 dzia\u0142ania jest renesansowa star\u00f3wka Zamo\u015bcia. Scena jest szeroko pojmowana, poczynaj\u0105c od czystego pod\u0142o\u017ca ko\u0144cz\u0105c na strukturze pude\u0142ka, kt\u00f3re w ka\u017cdej chwili przybra\u0107 mo\u017ce form\u0119 p\u00f3\u0142kola czy wybiegu. Przygotowuj\u0105c scen\u0119 do performance na Fortalicjach 2008 Pawe\u0142 Dudzi\u0144ski m\u00f3wi:<\/p>\n Ca\u0142\u0105 scenografi\u0119 przemy\u015bla\u0142em, jako aktywn\u0105 instalacj\u0119, kt\u00f3ra sk\u0142ada si\u0119 z element\u00f3w plastycznych i muzycznych mo\u017ce by\u0107 traktowana jako instrument muzyczny. Dokona\u0142em aktu profanacji – rozwalenia prostok\u0105ta sceny i zobaczy\u0142em, \u017ce te elementy sceniczne mo\u017cna ustawi\u0107 w d\u0142ugi ci\u0105g jak wybieg dla modelek albo zrobi\u0107 ko\u0142o11<\/sup><\/em>.<\/p>\n Metoda, kt\u00f3r\u0105 pos\u0142uguje si\u0119 Dudzi\u0144ski, sam okre\u015bla, jako rytua\u0142 intuitywny<\/em>. Rytua\u0142 w rozumieniu Teatru Performer odnosi si\u0119 do samej istoty \u2013 jej prze\u017cywania, do\u015bwiadczenia, jej emocjonalnej i duchowej aktywno\u015bci. Rytua\u0142em intuitywnym <\/em>nazywa Dudzi\u0144ski rytua\u0142 otwarcia. Jest to nic innego jak proces uzewn\u0119trzniania artysty nie tyle jego otwieranie co odkrywanie. Aktor b\u0119d\u0105c w procesie tworzenia wykonuje ruch, dzia\u0142a. Powtarzaj\u0105cy ruch jest bardziej lub mniej podobny do poprzedniego, kt\u00f3ry ma za zadanie dotrze\u0107 do prawdy cz\u0142owieka. Cia\u0142o, kt\u00f3re jest g\u0142\u00f3wnym \u015brodkiem wyrazu znika, ukazuj\u0105c to, co jest sam\u0105 istot\u0105 – wn\u0119trze.<\/p>\n 11<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008 r.<\/small> <\/p>\n Intuicja, pod\u015bwiadomo\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnie to ludzie nazywaj\u0105, ale to co\u015b w nas istnieje i powinni\u015bmy do tego si\u0119ga\u0107, \u017ceby to prze\u017cy\u0107. Artysta jest blisko natury, chaosu, kosmosu, nieuporz\u0105dkowanej energii, niezbadanej g\u0142\u0119bi, tabu daje mu to moc wyznaczania wektor\u00f3w spo\u0142ecze\u0144stw12<\/sup>.<\/em><\/p>\n Najwy\u017csza pora przyjrze\u0107 si\u0119 bli\u017cej temu, co kryje si\u0119 pod poj\u0119ciem rytua\u0142 intuitywny<\/em>, temu co Dudzi\u0144ski enigmatycznie okre\u015bla inteligencj\u0105 intuitywn\u0105<\/em>. <\/p>\n Dudzi\u0144ski odchodzi od racjonalizmu, g\u0142\u00f3wny nacisk k\u0142adzie na intuicj\u0119 – wejrzenie. Charakterystyczne dla intuicji jest objawienie si\u0119 w postaci nag\u0142ego przeb\u0142ysku my\u015blowego, w kt\u00f3rym dostrzega si\u0119 my\u015bl. Brak mo\u017cliwo\u015bci kontrolowania tego procesu, jego kreatywny i abstrakcyjny charakter fascynuje tw\u00f3rc\u0119 Teatru Performer, dostrzega w niej prawd\u0119, pochodz\u0105c\u0105 z wn\u0119trza cz\u0142owieka.<\/p>\n Cztery lata temu, na potrzeby ksi\u0105\u017cki, uku\u0142em termin rytua\u0142 intuitywny. Opiera\u0142em si\u0119 wtedy na wcze\u015bniejszych do\u015bwiadczeniach, materia\u0142ach. Idea rytua\u0142u intuitywnego polega na tym, \u017ce artysta dokonuje dzie\u0142a tu i teraz. Nie ma \u015bwiadomo\u015bci, co to b\u0119dzie, stan ten pozwala mu w momencie tworzenia poszerzy\u0107 w\u0142asn\u0105 ja\u017a\u0144 artystyczn\u0105, skoro wchodzi w teren nieznany sam poszerza \u00f3w teren14<\/sup>.<\/em><\/p>\n W rytuale intuitywnym<\/em> wa\u017cny jest moment transgresji a wi\u0119c przekroczenie porz\u0105dku \u015bwiata rzeczywistego do \u015bwiata irracjonalnego. Inaczej mo\u017cemy to okre\u015bli\u0107, jako przekroczenie granicy mi\u0119dzy dwiema sferami: \u015bwiata zewn\u0119trznego do \u015bwiata wewn\u0119trznego. Odwo\u0142uj\u0105c si\u0119 do kultury tradycyjnej \u2013 transgresja (poprzez u\u017cycie instrument\u00f3w d\u017awi\u0119kowych, element\u00f3w plastyki oraz ruch) by\u0142aby przej\u015bciem ze \u015bwiata profanum<\/em> do \u015bwiata sacrum<\/em>.<\/p>\n D\u017awi\u0119k pomaga mi powoduje do ruchu, musz\u0119 mie\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107 otwart\u0105 na pobudzenie, impulsy, kt\u00f3re dochodz\u0105 z otoczenia. Ale jest jeszcze to co\u015b, co ka\u017ce muzykowi zagra\u0107 okre\u015blony d\u017awi\u0119k, wykona\u0107 mi taki a nie inny gest15<\/sup>.<\/em><\/p>\n Rytua\u0142 dokonuje si\u0119 w otoczeniu impuls\u00f3w pobudzaj\u0105cych wszystkie sfery zmys\u0142owe, co za tym idzie ich pobudzenie prowadzi do takiego stanu ekscytacji, kt\u00f3ra pozwala na \u201ekontakt\u201d z sferami dot\u0105d nieu\u015bwiadomionymi. Gest, ruch, kolor farby stanowi\u0105 signife<\/em> tre\u015bci skrywanych przez cz\u0142owieka.<\/p>\n Aktor przede wszystkim przekazuje siebie. Jest nagi, nie ma roli nie ma kostiumu to wszystko tworzy na scenie. Przekazuj\u0119 swojemu aktorowi ekspresj\u0119, muzyk przekazuje swoj\u0105 ekspresje d\u017awi\u0119kow\u0105, do mojego ta\u0144ca, do mojej dzia\u0142alno\u015bci. Tu i teraz stwarza si\u0119 rytua\u0142 intuitywny. Rytua\u0142 jest jednocze\u015bnie zaprzeczeniem rytua\u0142u, a jednocze\u015bnie nim jest bo na ka\u017cdym spektaklu dzieje si\u0119 tak samo – jest d\u017awi\u0119k, jest kolor, jest aktor, jest przestrze\u014416<\/sup>.<\/em><\/p>\n Dudzi\u0144ski m\u00f3wi\u0105c o ranach w cz\u0142owieku, m\u00f3wi o jego do\u015bwiadczeniu, o zapisie najwa\u017cniejszych prze\u017cy\u0107, kt\u00f3re kszta\u0142tuj\u0105 jego osobowo\u015b\u0107. Jednocze\u015bnie artysta Teatru Performer daleki jest od m\u00f3wienia poprzez swoje dzia\u0142ania o problemach spo\u0142ecznych czy politycznych, koncentruj\u0105c si\u0119 w zupe\u0142no\u015bci na cz\u0142owieku.<\/p>\n 12<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008 r.<\/small> Mija 25 lat dzia\u0142alno\u015bci Teatru Performer. W takich momentach zwykle nadchodzi chwila na refleksje i podsumowania. Pawe\u0142 Dudzi\u0144ski po \u0107wier\u0107wieczu swojej pracy nabiera pewno\u015bci celu.<\/p>\n Pewno\u015b\u0107 siebie kojarzy si\u0119 z racjonalizmem, ja mam intuitywn\u0105 pewno\u015b\u0107 siebie. Je\u015bli robi si\u0119 co\u015b przez 25 lat i zapisuje to wszystko, to przegl\u0105danie ca\u0142ej dokumentacji daje si\u0142\u0119 i t\u0119 pewno\u015b\u0107 siebie, o kt\u00f3rej m\u00f3wimy. Refleksja jest sarkastyczna, ironiczna pozwala widzie\u0107 mnie siebie samego w ostrym \u015bwietle. Nie tworz\u0119 w\u0142asnej legendy bo to jest niepotrzebne, fakty m\u00f3wi\u0105 same za siebie. Jestem kreatorem, kreuj\u0119 a obowi\u0105zkiem takiego kreatora jest by\u0107 tutaj17<\/sup>.<\/em><\/p>\n Kim jest dzisiaj Pawe\u0142 Dudzi\u0144ski? Czasem nazywa siebie szamanem, artyst\u0105 totalnym czasem kreatorem. Z pewno\u015bci\u0105 poj\u0119cie szamana nasuwa si\u0119 ju\u017c w momencie, kiedy pojawiaj\u0105 si\u0119 okre\u015blenia rytua\u0142 czy transgresja. Jednak trudno by\u0142oby powiedzie\u0107, \u017ce Dudzi\u0144ski jest postaci\u0105 pe\u0142ni\u0105ca funkcj\u0119 religijn\u0105 polegaj\u0105c\u0105 na sformalizowanej i instytucjonalnej wi\u0119zi ekstatycznej z istotami nadludzkimi, duchami. Zatem o wiele bli\u017cszy by\u0142by okre\u015blenia kreatora \u2013 tw\u00f3rcy, kt\u00f3ry poprzez r\u00f3\u017cne \u015brodki wyrazu, syntez\u0119 sztuk odnosi si\u0119 do wewn\u0119trznych potrzeb, pragnie\u0144 oraz pop\u0119d\u00f3w cz\u0142owieka a nast\u0119pnie w postaci symboliki ruchu \u2013 uzewn\u0119trznia je. W procesie tw\u00f3rczym istotna jest \u017cywa obecno\u015b\u0107 oraz reakcja odbiorcy. Widz staje si\u0119 odbiorc\u0105 wewn\u0119trznych prze\u017cy\u0107 tw\u00f3rcy. Artysta nie tylko uzewn\u0119trznia swoj\u0105 natur\u0119, projektuje j\u0105 na widza dzi\u0119ki czemu wytwarza si\u0119 specyficzna ni\u0107 komunikacji tw\u00f3rca-odbiorca.<\/p>\n <\/em>Uwa\u017cam, \u017ce jestem na w\u0142a\u015bciwej drodze, nie boj\u0119 si\u0119 okre\u015bli\u0107, jako artysta totalny. Nie wstydz\u0119 si\u0119 tego. Kontestacja w tw\u00f3rczo\u015bci jest szalenie istotna, jest jedyn\u0105 drog\u0105, na tym polega post\u0119p – kontestowa\u0107 nie znaczy zniszczy\u0107, kontestowa\u0107 znaczy nauczy\u0107 si\u0119 czego\u015b i i\u015b\u0107 swoj\u0105 drog\u0105. Ja odrzucam, ale daj\u0119 co\u015b swojego w zamian. Uczciwo\u015b\u0107 wobec siebie samego, poznanie siebie samego, szczero\u015b\u0107 wobec rzeczywisto\u015bci s\u0105 dla mnie niezmiernie wa\u017cne w procesie tworzenia. Ci\u0105gle zadaj\u0119 sobie pytania i jestem szalenie krytyczny wobec siebie18<\/sup>.<\/em><\/p>\n<\/a>
\n2<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008 r.<\/small>
\n3<\/sup> Tam\u017ce.<\/small> <\/p>\nII. INSPIRACJE<\/h2>\n
<\/a>
\nArtysta powinien mie\u0107 ten komfort, \u017ce tworzy, zadaje sobie pytania intuitywnie, a refleksja racjonalistycznego rozumu powinna by\u0107 p\u00f3\u017aniej5<\/sup>.<\/em><\/p>\n<\/a><\/a>
\n5<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008r.<\/small>
\n6<\/sup> http:\/\/www.grotowski-institute.art.pl\/<\/small>
\n7<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008r.<\/small>
\n8<\/sup> Tam\u017ce.<\/small>
\n9<\/sup> Sondra Fraleigh http:\/\/www.maat.cho.pl\/index2.php?r=publikacje_butoh<\/small>
\n10<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008r.<\/small> <\/p>\nIII. TEATR IMPROWIZACJI \u2013 TEATR KREACJI<\/h2>\n
<\/a>IV. INTUICJA<\/h2>\n
\nW okre\u015bleniu inteligencji intuitywnej Dudzi\u0144ski odwo\u0142uje si\u0119 do mechanizm\u00f3w cywilizacji, kt\u00f3re odrzuci\u0142y intuicyjny spos\u00f3b poznawania rzeczywisto\u015bci na rzecz racjonalnego poznania: Ca\u0142a cywilizacja zmierza w \u015blep\u0105 uliczk\u0119, bo jest oparta na racjonalizmie, to naukowcy a za nimi politycy, ekonomi\u015bci wpoili nam \u017ce rozw\u00f3j ludzko\u015bci opiera si\u0119 na rozwoju cywilizacji technicznej a to nieprawda \u2013 nie pami\u0119tamy, \u017ce wielkie cywilizacje rozwala\u0142y si\u0119 poprzez ten p\u0119d ku technice nie poparty rozwojem w\u0142asnego wn\u0119trza, uczu\u0107 wy\u017cszych, psychiki13<\/sup>.<\/em><\/p>\n<\/a>
\n13<\/sup> Tam\u017ce.<\/small>
\n14<\/sup> Tam\u017ce. <\/small>
\n15<\/sup> Rozmowa z Paw\u0142em Dudzi\u0144skim, Zamo\u015b\u0107 10.05.2008r.<\/small>
\n16<\/sup> Tam\u017ce.<\/small> <\/p>\nV. M\u00d3J TEATR – SI\u0141A TWORZENIA<\/h2>\n
<\/a><\/a>