{"id":6581,"date":"2011-10-26T21:00:31","date_gmt":"2011-10-26T20:00:31","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?p=6581"},"modified":"2013-01-24T22:27:27","modified_gmt":"2013-01-24T21:27:27","slug":"kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys","title":{"rendered":"Rewolucyjny (melo)dramat"},"content":{"rendered":"

W najnowszym spektaklu Jana Klaty w pewnym momencie na tylnej \u015bcianie, tworz\u0105cej multimedialny ekran, spo\u015br\u00f3d wielu wy\u015bwietlanych na niej filmowych uj\u0119\u0107 uwag\u0119 widz\u00f3w przykuwa fragment, przeniesiony zapewne z jakiego\u015b dokumentalnego filmu. Przedstawia on \u015bwierszcza, kt\u00f3ry wpad\u0142szy w sid\u0142a drapie\u017cnej, mi\u0119so\u017cernej ro\u015bliny pr\u00f3buje, szarpi\u0105c coraz silniej, uwolni\u0107 si\u0119 z jej \u015bmiertelnych szpon\u00f3w, w ko\u0144cu doprowadzaj\u0105c do wyzwolenia. Bohaterowie dw\u00f3ch powie\u015bci Josepha Conrada, W oczach zachodu<\/em> oraz Tajnego agenta<\/em>, przeniesieni przez Klat\u0119 i Majewskiego na scen\u0119, pomimo tego, \u017ce prowadz\u0105 r\u00f3wnie spazmatyczn\u0105 walk\u0119, ostatecznie ponosz\u0105 kl\u0119sk\u0119. Sid\u0142a, w kt\u00f3re wpadli, mo\u017cna rozmaicie definiowa\u0107 jako: wielka polityka, wszechogarniaj\u0105ca wszystko rewolucja, fa\u0142szywa propaganda, anarchizm, fanatyczny radykalizm. Okazuj\u0105 si\u0119 one jednak du\u017co silniejsze ni\u017c te znane ze \u015bwiata ro\u015blin.<\/p>\n

\"Koprofagi,<\/a>
Koprofagi, re\u017cyseria Jan Klata (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142 prasowy)<\/figcaption><\/figure>\n

W pierwszej cz\u0119\u015bci spektaklu obserwujemy losy m\u0142odego studenta Razumowa (Juliusz Chrz\u0105stowski), kt\u00f3ry na zebrania tajnych k\u00f3\u0142 proletariackiego kolektywu chodzi raczej z naukowej ciekawo\u015bci ni\u017c faktycznego zaanga\u017cowania. Jednak to w\u0142a\u015bnie u niego schronienia szuka \u015bwie\u017co upieczony zamachowiec i zab\u00f3jca ministra \u2013 Wiktor Halding (Zbigniew W. Kaleta). Zdezorientowany Razumow, nie potrafi\u0105cy jeszcze wyczuwa\u0107, sk\u0105d w wielkiej polityce wiatry wiej\u0105, bezwiednie zdradza Haldinga. Wykorzystany nast\u0119pnie przez tajn\u0105 carsk\u0105 policj\u0119 podejmuje si\u0119 zadania rozpracowania przebywaj\u0105cej w Szwajcarii grupy mocodawc\u00f3w i organizator\u00f3w zamachu. Razumow nie radzi sobie jednak z wyrzutami sumienia (w du\u017cej cz\u0119\u015bci za spraw\u0105 coraz cz\u0119stszych spotka\u0144 z gran\u0105 przez Ann\u0119 Radwan-Gancarczyk siostr\u0105 Haldinga, Natali\u0105) i dekonspiruje si\u0119, wyznaj\u0105c swoje plany organizatorom spisku. Ostatecznie zostaje przez nich dos\u0142ownie zat\u0142uczony na \u015bmier\u0107.<\/p>\n

Druga cz\u0119\u015b\u0107 spektaklu opowiada o utajnionym w spo\u0142ecze\u0144stwie brytyjskim agencie anarchistycznych rosyjskich ugrupowa\u0144 \u2013 Verlocu (Krzysztof Globisz). Od wielu lat, prowadz\u0105c dostatnie mieszcza\u0144skie \u017cycie, raczej markuje rewolucyjne dzia\u0142ania ni\u017c faktycznie prowadzi jak\u0105kolwiek radykaln\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Sytuacja zmienia si\u0119, kiedy nowy rosyjski ambasador za\u017c\u0105da rezultat\u00f3w \u0142o\u017conych na Verloca pieni\u0119dzy i wyda rozkaz dokonania spektakularnego zamachu, jakim ma by\u0107 wysadzenie zerowego po\u0142udnika, przebiegaj\u0105cego przez obserwatorium w Greenwich. Verloc, obawiaj\u0105c si\u0119 wykrycia przez policj\u0119 i utraty zajmowanej w spo\u0142ecze\u0144stwie pozycji, wci\u0105gnie do zamachu swojego op\u00f3\u017anionego szwagra Stevie\u2019ego (Wiktor Loga-Skarczewski). Ten jednak nieszcz\u0119\u015bliwie potknie si\u0119 o korze\u0144, wysadzaj\u0105c samego siebie. Tragedia ta za\u0142amuje egocentrycznego Verloca i ostatecznie doprowadza do samob\u00f3jstwa.<\/p>\n

\"\u201eKoprofagi\u2026\u201d<\/a>
\u201eKoprofagi\u2026\u201d w re\u017c. Jana Klaty: Fot. Bartek Warzecha \/ Narodowy Stary Teatr w Krakowie<\/figcaption><\/figure>\n

Obie historie pokazuj\u0105 dwie strony rewolucyjnego medalu. Poznajemy szlachetnego, racjonalnego i ostro\u017cnego idealist\u0119, pragn\u0105cego s\u0142u\u017cy\u0107 szlachetnej idei rewolucji, kt\u00f3rego naiwno\u015b\u0107 zostanie jednak bezwzgl\u0119dnie wykorzystana, oraz wyrachowanego pragmatyst\u0119, kt\u00f3remu wydaje si\u0119, \u017ce mo\u017ce zaprz\u0105c rewolucyjne si\u0142y do w\u0142asnych cel\u00f3w. Zar\u00f3wno bezwolnie, jak i z w\u0142asnego wyboru, zostaj\u0105 po\u017carci, a zaraz potem wypluci przez si\u0142y, kt\u00f3rych z\u0142o\u017cono\u015bci nie umieli ostatecznie ogarn\u0105\u0107 i przewidzie\u0107.<\/p>\n

Dwie cz\u0119\u015bci \u0142\u0105czy ze sob\u0105 minimalistyczna scenografia zaprojektowana przez Justyn\u0119 \u0141agowsk\u0105. Na niemal pustej scenie znajduje si\u0119 kilka metalowych przestawnych rusztowa\u0144 przypominaj\u0105cych gimnastyczne r\u00f3wnowa\u017cnie. Za pomoc\u0105 tych \u201erekwizyt\u00f3w\u201d aktorzy kreuj\u0105 niemal dowoln\u0105 sceniczn\u0105 sytuacj\u0119, w rozmaity spos\u00f3b si\u0119 na nich opieraj\u0105c, zsuwaj\u0105c, zawisaj\u0105c, chodz\u0105c czy le\u017c\u0105c. Cz\u0119\u015b\u0107 z rusztowa\u0144 jest utwierdzona na sta\u0142e i zamyka p\u00f3\u0142koli\u015bcie scen\u0119, tworz\u0105c rodzaj niewielkiej widownianej galeryjki. Nad ca\u0142o\u015bci\u0105 scenicznej przestrzeni g\u00f3ruje ogromny ods\u0142oni\u0119ty zegarowy mechanizm: w pierwszej cz\u0119\u015bci nieruchomy, w drugiej intensywnie o\u015bwietlony i wprawiony w powolny, majestatyczny ruch.<\/p>\n

Koprofagi\u2026<\/em> opieraj\u0105 si\u0119 na bardzo silnie zarysowanych kontrastach. Z jednej strony obserwujemy groteskowo i pokracznie przedstawione \u015brodowiska zwi\u0105zane ze szczytem hierarchii w\u0142adzy. Emigracyjny zarz\u0105d rewolucji w Szwajcarii sportretowany jest jako rodzaj bur\u017cuazyjnej sekty, fanatycznie wierz\u0105cej w swojego mistrza, kt\u00f3ry zapewnia im spokojne i beztroskie \u017cycie. Sam wielki ideolog (r\u00f3wnie\u017c grany przez Krzysztofa Globisza) przedstawiony zosta\u0142 niczym wschodni pseudomistyk, przy ka\u017cdym kroku wyczyniaj\u0105cy ekwilibrystyczne figury, ka\u017cde zdanie wypowiadaj\u0105c niczym prawd\u0119 objawion\u0105. Naczelnik tajnej policji oraz rosyjski ambasador, grani w obu cz\u0119\u015bciach przez Mieczys\u0142awa Gr\u0105bk\u0119, pod postaci\u0105 elegancji i intelektualnej wytworno\u015bci ukrywaj\u0105 jedynie bezwzgl\u0119dne okrucie\u0144stwo i cyniczne wyrachowanie.<\/p>\n

\"\u201eKoprofagi\u2026\u201d<\/a>
\u201eKoprofagi\u2026\u201d w re\u017c. Jana Klaty: Fot. Bartek Warzecha \/ Narodowy Stary Teatr w Krakowie<\/figcaption><\/figure>\n

Z drugiej strony mamy g\u0142\u00f3wnych protagonist\u00f3w spektaklu, kt\u00f3rych Klata poddaje niemal psychologicznej wiwisekcji. Z ogromn\u0105 pieczo\u0142owito\u015bci\u0105 ukazuje proces ich stopniowego psychicznego upadku. Chwile, kiedy Razumow i Verloc pozostaj\u0105 na scenie sami albo wyst\u0119puj\u0105 w intymnej relacji z towarzysz\u0105cymi im kobietami, charakteryzuj\u0105 si\u0119 statyczno\u015bci\u0105. Napi\u0119cie wytworzone zostaje w d\u0142ugich dialogach pomi\u0119dzy postaciami, wa\u017cne staj\u0105 si\u0119 poszczeg\u00f3lne gesty oraz mimika wyra\u017caj\u0105ca coraz wi\u0119ksze w\u0105tpliwo\u015bci i rozterki. Momentami staje si\u0119 to nawet przesadzone, urasta do po\u0142o\u017conego na granicy parodii poziomu, podczas gdy s\u0142yszana w tle muzyka pot\u0119guje melodramatyczny nastr\u00f3j tych scen. Jednak Klata granicy tandetnej ckliwo\u015bci nie przekracza. Aktorzy cz\u0119\u015bciej wywo\u0142uj\u0105 raczej wstrz\u0105s i przej\u0119cie ni\u017c wzruszenia (wida\u0107 to zw\u0142aszcza w obu ko\u0144cz\u0105cych poszczeg\u00f3lne cz\u0119\u015bci fina\u0142ach). Re\u017cyser, pokazuj\u0105c swoich bohater\u00f3w w nagich, czystych emocjach, konsekwentnie buduje kontrast z beznami\u0119tnym, pokracznym rewolucyjnym i anarchistycznym \u015brodowiskiem, z kt\u00f3rym musz\u0105 si\u0119 oni zmaga\u0107. Nastr\u00f3j melodramatu staje si\u0119 nieod\u0142\u0105czn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 pe\u0142nego rozpaczy scenicznego \u015bwiata.<\/p>\n

W spektaklu istniej\u0105 sceny, w kt\u00f3rych Klata pos\u0142uguje si\u0119 tak\u017ce swoj\u0105 ulubion\u0105 form\u0105 intuicyjnego, scenicznego skr\u00f3tu oraz teledyskowych, metaforycznych choreografii. Pozwalaj\u0105 one w kilka minut wyrazi\u0107 z\u0142o\u017cone problemy, skomplikowane paradoksy, sprzeczno\u015bci, napi\u0119cia i konflikty, osza\u0142amiaj\u0105c niebywa\u0142\u0105 energi\u0105 i widowiskowo\u015bci\u0105. Kolektyw proletariacki przedstawiony jest w postaci pijanego ch\u0142opo-robotnika w czapce pilotce. Razumow namacalnie przekona si\u0119, jak trudno porozumie\u0107 si\u0119 z czymkolwiek, co jest \u201eupojone\u201d rewolucj\u0105, kiedy podejmuj\u0105c rozpaczliwy taniec do kompilacji muzyki zespo\u0142u The Doors, b\u0119dzie pr\u00f3bowa\u0142 cho\u0107 na chwil\u0119 go ocuci\u0107. Halding przychodz\u0105c do Razumowa w stroju przypominaj\u0105cym zbroj\u0119 z doczepionymi groteskowymi anielskimi skrzyd\u0142ami, przy podnios\u0142ym \u015bpiewie \u201eAlleluja\u201d stanowi niemal\u017ce upostaciowienie rewolucji w dzia\u0142aniu. Scena pr\u00f3by bombowego zamachu dokonana przez Stevi\u2019ego stworzona jest w formie energicznego rodeo. Dopingowany przez cyniczne gesty obserwuj\u0105cych go bohater\u00f3w, niedosz\u0142y zamachowiec wyczynia coraz bardziej ekwilibrystyczne i wycie\u0144czaj\u0105ce figury w rytm piosenki My Horse Likes You<\/em> zespo\u0142u Bonaparte.<\/p>\n

Klata groteskowo ukazuje samo podbudowane anarchi\u0105 rewolucyjne dzia\u0142anie: zmiataj\u0105c\u0105 wszystko, gwa\u0142town\u0105 si\u0142\u0119, kt\u00f3ra b\u0119d\u0105c efektem cynicznych gier, ma doprowadzi\u0107 jedynie do odwr\u00f3cenia hierarchii na spo\u0142ecznych szczytach. Obna\u017ca jej wyrafinowane duchowe fundamenty, kt\u00f3re s\u0105 tak naprawd\u0119 zamaskowaniem g\u0142upoty oraz partykularnych ch\u0119ci si\u0119gni\u0119cia po w\u0142adz\u0119 niezale\u017cnie do ustroju, kt\u00f3ry doprowadzi do jej zdobycia. Dlatego te\u017c tw\u00f3rca tak szczeg\u00f3\u0142owo pokazuje konsekwencje rewolucji wobec pojedynczego cz\u0142owieka, skupia si\u0119 na przedstawieniu autentycznych emocji i cierpieniach, zwykle w kartach historii pomijanych milczeniem. Pojedyncze uczucia i b\u00f3l nie znajduj\u0105 w jej obr\u0119bie miejsca jako emocje, kt\u00f3re mog\u0142yby odebra\u0107 wszelkim spo\u0142ecznym przewrotom powszechn\u0105, masow\u0105 i skuteczn\u0105 atrakcyjno\u015b\u0107.<\/p>\n

\"\u201eKoprofagi\u2026\u201d<\/a>
\u201eKoprofagi\u2026\u201d w re\u017c. Jana Klaty: Fot. Bartek Warzecha \/ Narodowy Stary Teatr w Krakowie<\/figcaption><\/figure>\n

Klata dzi\u0119ki temu poddaje w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 podzia\u0142 mi\u0119dzy tym, kto jest podmiotem, a kto przedmiotem rewolucji, co tak naprawd\u0119 j\u0105 konstytuuje. Odwraca obiegow\u0105 relacj\u0119, demaskuj\u0105c filozoficzn\u0105 i duchow\u0105 pustot\u0119 jej abstrakcyjnych idei. Rehabilituje natomiast poszczeg\u00f3lnych ludzi, kt\u00f3rych ona tragicznie dotyka.<\/p>\n

Mam wra\u017cenie, \u017ce re\u017cyser jednak pr\u00f3buje zdefiniowa\u0107 r\u00f3wnie\u017c, czym rewolucja mia\u0142aby by\u0107 obecnie, jak stworzy\u0107 dzi\u015b jakiekolwiek dzia\u0142anie, kt\u00f3re stanowi\u0142oby eksces, wykroczenie poza normatywny porz\u0105dek.<\/p>\n

To dlatego ustawia w tylnej cz\u0119\u015bci sceny p\u00f3\u0142kolisty ekran, na kt\u00f3rym nieustannie wy\u015bwietlane s\u0105 obrazy, filmy, animacje, amatorskie nagrania. Uj\u0119cia te przedstawiaj\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 w najr\u00f3\u017cniejszych kategoriach i porz\u0105dkach. Klata bardzo zr\u0119cznie nimi operuje: czasem stanowi\u0105 niemal niezauwa\u017calne t\u0142o, a czasem bardzo mocno puentuj\u0105 czy komentuj\u0105 to, co aktualnie dzieje si\u0119 na scenie. Ten pomys\u0142 swoj\u0105 kulminacj\u0119 uzyskuje w ostatniej scenie. Obserwuj\u0105c \u017con\u0119 Verloca Winnie (Ewa Kaim) w niemym katatonicznym ta\u0144cu b\u00f3lu i cierpienia, na tylnym ekranie widzimy otoczon\u0105 przez publiczno\u015b\u0107, w trakcie jakiego\u015b pokazu czy konkursu, ta\u0144cz\u0105c\u0105 par\u0119. Nagle ta publiczno\u015b\u0107 odwraca si\u0119 w nasz\u0105 stron\u0119 patrz\u0105c na realn\u0105 Ew\u0119 Kaim, jakby by\u0142 to dalszy ci\u0105g wy\u015bwietlanego tanecznego show. Klata diagnozuje nasz\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 ju\u017c nie jako jeden wielki spektakl, ale \u015bwiat ekspansywnej nieustannej widzialno\u015bci, w kt\u00f3rej ka\u017cdy fragment rzeczywisto\u015bci zostaje zarejestrowany, a nast\u0119pnie przetworzony i zdefragmentowany na najr\u00f3\u017cniejsze sposoby. Proces ten pozbawia g\u0142\u0119bi nasz\u0105 percepcj\u0119 i spo\u0142eczn\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107. Kontrastuj\u0105c ze sob\u0105 dwie p\u0142aszczyzny: globalne mechanizmy i skutki rewolucji, powtarzaj\u0105ce wci\u0105\u017c te same schematy i warianty, oraz jednostkowe, intensywne, nawet momentami melodramatyczne uczucia, zadaje tak naprawd\u0119 pytanie, kt\u00f3ry z tych porz\u0105dk\u00f3w stanowi tandetny, bezwarto\u015bciowy show?<\/p>\n

Klata nie wo\u0142a swoim spektaklem: powr\u00f3\u0107my do starych form, nauczmy si\u0119 ponownie g\u0142\u0119boko do\u015bwiadcza\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107, zn\u00f3w prze\u017cywa\u0107 gwa\u0142townie, niczym w melodramacie, relacj\u0119 z drugim cz\u0142owiekiem. Jest doskonale \u015bwiadomy, \u017ce by\u0142oby to naiwne i niemo\u017cliwe. Sugeruje raczej radykaln\u0105 zmian\u0119 spojrzenia, podj\u0119cie ryzyka zastosowania j\u0119zyka innego ni\u017c dominuj\u0105cy. Mo\u017ce to stanowi\u0107 nadziej\u0119 na rewolucj\u0119, ale ju\u017c w pozytywnym znaczeniu tego terminu \u2013 jako od\u015bwie\u017cenie naszego odczuwania, nawet je\u015bli czasami mia\u0142oby to prowadzi\u0107 do ca\u0142kowicie niemodnego i pozornie nieprzystaj\u0105cego do naszej wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci \u201ewzruszenia\u201d.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W najnowszym spektaklu Jana Klaty w pewnym momencie na tylnej \u015bcianie, tworz\u0105cej multimedialny ekran, spo\u015br\u00f3d wielu wy\u015bwietlanych na niej filmowych uj\u0119\u0107 uwag\u0119 widz\u00f3w przykuwa fragment, przeniesiony zapewne z jakiego\u015b dokumentalnego filmu.<\/p>\n","protected":false},"author":174,"featured_media":6582,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[7307,1156,73,1155,659],"powerkit_post_featured":[],"coauthors":[1154],"yoast_head":"\nRewolucyjny (melo)dramat<\/title>\n<meta name=\"description\" content=\"Z drugiej strony mamy g\u0142\u00f3wnych protagonist\u00f3w spektaklu, kt\u00f3rych Klata poddaje niemal psychologicznej wiwisekcji.\" \/>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/\",\"name\":\"Ownetic Magazine\",\"description\":\"Magazine\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":\"required name=search_term_string\"}],\"inLanguage\":\"pl-PL\"},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/koprofagi-banner-2011.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/koprofagi-banner-2011.jpg\",\"width\":2076,\"height\":1665,\"caption\":\"Koprofagi, re\u017cyseria Jan Klata (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142 prasowy)\"},{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#webpage\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys\",\"name\":\"Rewolucyjny (melo)dramat\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#primaryimage\"},\"datePublished\":\"2011-10-26T20:00:31+00:00\",\"dateModified\":\"2013-01-24T21:27:27+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/18eb27a98827d0accf074671cc076cb4\"},\"description\":\"Z drugiej strony mamy g\u0142\u00f3wnych protagonist\u00f3w spektaklu, kt\u00f3rych Klata poddaje niemal psychologicznej wiwisekcji.\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Rewolucyjny (melo)dramat\"}]},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/18eb27a98827d0accf074671cc076cb4\",\"name\":\"Jakub Papuczys\",\"url\":\"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/author\/jakub-papuczys\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Rewolucyjny (melo)dramat","description":"Z drugiej strony mamy g\u0142\u00f3wnych protagonist\u00f3w spektaklu, kt\u00f3rych Klata poddaje niemal psychologicznej wiwisekcji.","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys","schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/","name":"Ownetic Magazine","description":"Magazine","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/?s={search_term_string}"},"query-input":"required name=search_term_string"}],"inLanguage":"pl-PL"},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"pl-PL","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#primaryimage","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/koprofagi-banner-2011.jpg","contentUrl":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/koprofagi-banner-2011.jpg","width":2076,"height":1665,"caption":"Koprofagi, re\u017cyseria Jan Klata (\u017ar\u00f3d\u0142o: materia\u0142 prasowy)"},{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#webpage","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys","name":"Rewolucyjny (melo)dramat","isPartOf":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#primaryimage"},"datePublished":"2011-10-26T20:00:31+00:00","dateModified":"2013-01-24T21:27:27+00:00","author":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/18eb27a98827d0accf074671cc076cb4"},"description":"Z drugiej strony mamy g\u0142\u00f3wnych protagonist\u00f3w spektaklu, kt\u00f3rych Klata poddaje niemal psychologicznej wiwisekcji.","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#breadcrumb"},"inLanguage":"pl-PL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/2011\/kaprofagi-jan-klata-stary-teatr-krakow-jakub-papuczys#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Rewolucyjny (melo)dramat"}]},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/#\/schema\/person\/18eb27a98827d0accf074671cc076cb4","name":"Jakub Papuczys","url":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/author\/jakub-papuczys"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6581"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/users\/174"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6581"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6581\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6582"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6581"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6581"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6581"},{"taxonomy":"powerkit_post_featured","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/powerkit_post_featured?post=6581"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/ownetic.com\/magazyn\/wp-json\/wp\/v2\/coauthors?post=6581"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}