Jutro, 8 kwietnia w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie zostanie otwarta wystawa, przygotowana dzięki współpracy z Włoskim Instytutem Kultury, zatytułowana “Alberto Savinio. Malarstwo metafizyczne”.
Alberto Savinio (1891-1952) (właśc. Andrea Alberto de Chirico, brat Giorgia de Chirico) był artystą o bardzo wszechstronnych zainteresowaniach. Wybitny włoski krytyk napisał o nim, że był “potworem inteligencji”.
Prozaik, dramaturg, eseista, malarz i kompozytor włoski, jeden z ciekawszych pisarzy Novocenta. Wspólnie z bratem Giorgio de Chirico, stworzył teoretyczne podstawy malarstwa metafizycznego.
Urodził się w Atenach, młodość spędził w Monachium i w Paryżu. Otrzymał staranne wykształcenie muzyczne, choć w wieku dwudziestu czterech lat zerwał z muzyką, by poświęcić się literaturze i malarstwu.
Przyjaźnił się z Apollinaire’em, Picassem, Jacobem. Współpracował z włoskimi pismami “La Voce”, “Lacerba”, “La Ronda”.
W latach 1926-1934 przebywał w Paryżu, gdzie po raz pierwszy zorganizował wystawę swoich obrazów. Jednak na stałe osiadł w Rzymie.
Pozostawił około dwudziestu tomów pism, blisko tysiąc obrazów, a także partytury dzieł operowych i baletu.
Wystawa w Krakowskim Muzeum Narodowym prezentuje 27 prac, ukazujących główne wątki w twórczości Alberto Savinio, powstałe przede wszystkim w latach 1924-1936. Najbardziej z nich znane to powstałe po 1930 r. przedstawienia ludzkich postaci z głowami zwierząt – wynik poszukiwania analogii między ludzką i zwierzęcą psychiką.
“Alberto Savinio. Malarstwo metafizyczne”
Gmach Główny Muzeum Narodowego w Krakowie
8.04-31.05.2000
