W łódzkim szpitalu zmarł wczoraj Wojciech Jerzy Has, wielki reżyser i były rektor Szkoły Filmowej. Nazywany był największym, “magicznym wizjonerem polskiego kina”, stworzył indywidualny, własny filmowy język.
Był wykładowcą na wydziale reżyserii w łódzkiej Filmówce. Pełnił także funkcję dziekana tego wydziału w latach 1989-90 i rektora uczelni (1990-96).
Otrzymał wiele nagród m. in.: Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za “wybitne osiągnięcia artystyczne oraz zasługi w pracy dydaktycznej” (1998), a także Polską Nagrodę Filmową w kategorii “za osiągnięcia życia” (1998).
Zrealizował wiele filmów na podstawie własnych scenariuszy. Do jego najwcześniejszych obrazów należą: “Harmonia” (1948), “Pętla” (1957), “Pożegnania” (1958), “Wspólny pokój” (1959) i “Rozstanie” (1960).
W latach 60. stworzył swoje najsłynniejsze filmy: “Rękopis znaleziony w Saragossie” (1964), “Lalkę” (1968) i “Sanatorium pod Klepsydrą” (1973).
Powstały wówczas także: “Złoto” (1961), “Jak być kochaną” (1962) oraz “Szyfry” (1966). Wyreżyserował również “Nieciekawą historię” (1982), “Pismaka” (1984), “Osobisty pamiętnik grzesznika… przez niego samego spisany” (1985) i “Niezwykłą podróż Baltazara Kobera” (1988).
W ostatnich latach sprawował opiekę artystyczną nad wieloma filmami, takimi jak: “Szczęśliwy człowiek” (2000), “Torowisko” (1999), “Spóźniona podróż” (1996), “Podróż na wschód” (1994), “Rozmowa z człowiekiem z szafy” (1993) i “Dwie drogi” (1991). [j.z]
