Żydowski Instytut Historyczny i Instytut Goethego w Warszawie prezentują wystawę 360 fotografii – wybranych z około 1000 – obrazujących życie żydowskich mieszkańców Warszawy – największego ośrodka miejskiego Żydów Europy i drugiego co do wielkości w świecie – od połowy XIX wieku do roku 1943, symbolizującego Zagładę warszawskich Żydów.
Organizatorzy wystawy pragnęli pokazać Żydów w ich społecznym otoczeniu, w życiu codziennym, przy pracy, w domach, uprawiających kulturę, życie religijne, polityczne, sport – społeczność, która przed Zagładą stanowiła ok. 35% ludności stolicy.
Na wystawie można oglądać inkunabuły lat pionierskich w fotografii, jak np. zdjęcie rabina Meiselsa z 1861 r. oraz inne, pierwsze zdjęcia z lat 1861-1900 rodzącej się społeczności nowoczesnej, w znaczeniu kształconej zarówno świecko i religijnie, uczestniczącej w życiu kulturalnym a chwilę później w życiu społecznym i politycznym Warszawy, Polski.
Najobszerniejsza część wystawy dotyczy lat 1918 – 1939, bo materiał fotograficzny z tego okresu jest najbogatszy, a także dlatego, że życie społeczności w uproszczeniu nazywanej żydowską stało się wówczas dynamiczne i bogate w swym zróżnicowaniu.
Dodatkową część wystawy stanowi galeria postaci, portretów ludzi znanych z nazwisk, twarzy i zasług i ludzi w ogóle nieznanych.
Z okazji wystawy ukazuje się książka “Żydzi Warszawy 1861 – 1943” autorstwa Anki Grupińskiej i Bogny Burskiej, która towarzyszy wystawie jako jej pełny katalog, zawierający reprodukcje wszystkich prezentowanych fotografii oraz ich opisy w języku polskim, niemieckim, angielskim.
