Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie zaprasza na prezentację „Tadeusz Kantor – Umarła klasa”.
Wystawę tworzą:
1. Obiekty i rzeźby związane ze spektaklem “Umarła klasa”
2. Klasa Szkolna – Dzieło Zamknięte
3. Obrazy
4. Rysunki
5. Fotografie
6. Film Andrzeja Wajdy “Umarła klasa” – rejestracja spektaklu z 1976 r.
Prace wybrane na wystawę pochodzą ze zbiorów Cricoteki w Krakowie, Galerii 86 w Łodzi, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowego w Krakowie oraz z kolekcji prywatnych. Wystawa została przygotowana przez Galerię 86 w Łodzi. Towarzyszy jej katalog z tekstami T. Kantora, kalendarium oraz esejami polskich i zagranicznych autorów.
W 1974 roku w Krzysztoforach w Krakowie Tadeusz Kantor rozpoczął próby do spektaklu “Umarła klasa”. W ciągu kilku miesięcy powstało dzieło, które okazało się być najważniejszym w jego twórczości. Dzieło totalne, które zapragnęli obejrzeć widzowie niemal całego świata. Spektakl niosący niespotykany dotąd uniwersalny przekaz odbierali widzowie różnych kultur i doświadczeń historycznych.
“Umarłą klasę” zespół teatru Cricot 2 wystawiał około dwóch tysięcy razy, przez siedemnaście lat. “Umarła klasa”, to coś znacznie więcej, niż kolejny spektakl. To absolutny przełom w twórczości artysty. To równocześnie odejście i dojście. To projekcja idei Gordona Craiga, który mówił, że trzeba zniszczyć teatr, aby zbudować teatr.
“Umarła klasa” to plastyczna realizacja idei Teatru Śmierci, która towarzyszyć będzie artyście do końca, kolejne spektakle czerpały z jej zasobów.
Wyjątkowość “Umarłej klasy” Tadeusz Kantor postanowił utrwalić również w formie pozateatralnej. W początku lat osiemdziesiątych realizował dzieła plastyczne odwołujące się bezpośrednio do idei Teatru Śmierci. Na zaproszenie Muzeum Sztuki w Łodzi, w związku z wystawą przygotowywaną w Centrum Pompidou w Paryżu artysta wykonał instalację: “Klasa Szkolna – Dzieło Zamknięte”. Prosty drewniany pokój, niemalże niedostępny dla widza, przywołuje jedną z kantorowskich klisz pamięci.
Na początku lat osiemdziesiątych powstał również cykl obrazów olejnych p.t. “Umarła klasa”. Pokazane po raz pierwszy w Galerie de France w Paryżu w 1984 r., odkryły tajemnicę zawartą w Dziele Zamkniętym.
I wreszcie rysunki, które choć skromne wizualnie stanowiły dla Kantora najważniejszą formę wypowiedzi. To obsesyjna czynność, którą powtarzał każdego dnia. Przywoływanie ciągle tych samych postaci, motywów,
przekraczanie granicy świata żywych i umarłych.
Wystawę można oglądać do 1 lutego 2004 r.
