19 listopada, o godz. godz. 17.00 Centrum Sztuki Współczesnej " Łaźnia" w Gdańsku zaprasza na pokaz filmowyw Parakinie: Z archiwum polskiego filmu eksperymentalnego: Polskie filmy asemblingowe (składkowe): lat 70. Pokaz połączony będzie z wykładem Łukasza Rondudy.
Technika asemblingu czy inaczej mówiąc składanki filmowej jest działaniem należącym do neoawangardy filmowej, polegającym na zbiorowej kreacji dzieła, poprzez zestawienie w jedną całość odrębnych, krótkich realizacji artystycznych stworzonych przez różnych autorów. Największa aktywność asemblingowa miała miejsce w Polsce na przełomie lat 60. i 70. a ich rozwój związany był z pluralizacją postaw artystycznych. Wykorzystywanie nowego medium fotograficznego i filmowego przez artystów nie-filmowców stwarzało okazje dla tworzenia zupełnie nowych form w zapisie filmowym. Technika ta była zarówno próba uporządkowania, zdokumentowania pewnych działań efemerycznych jak i zestawiania ich ze sobą w celach konfrontacyjnych. W ten sposób powstawały przede wszystkim realizacje mail-artu, ale również: wydawnictwa niezależne (w Polsce: Notatnik Robotnika Sztuki, Tango), utwory muzyczne, poetyckie literackie, happeningi, grupowe gry wizualne czy też filmy.
Artyści tworzący filmy asemblingowe (tacy jak Paweł Kwiek czy Józef Robakowski) nie byli więc autorami w tradycyjnym sensie, ale raczej osobami nadzorującymi przebieg wspólnej realizacji artystycznej. Jako organizatorzy i inicjatorzy kontekstu, do którego zapraszali innych artystów (jak również osoby nie związane ze sztuką) oferowali im możliwość realizacji własnego krótkiego filmu (czas danej "składki filmowej" określał artysta-organizator; było to zazwyczaj od 1 do 3 minut). O strukturze filmów asemblingowych decydowała kolejność zmontowanych jedna po drugiej, składek filmowych. Często po prostu luźno ze sobą zestawionych, nie odnoszących się bezpośrednio do siebie. Niemniej jednak w przypadku niektórych realizacji (Déja vu Tomasza Sikorskiego, Działania na jednominutówkach innych KwieKulik) poszczególne "składki filmowe" realizowane były jako odpowiedź na wcześniejszą "składkę filmową". Tego typu schemat konstrukcyjny pozwolił przybrać tym filmom dynamiczny kształt rozmowy czy też dialogu.
W programie:
– Józef Robakowski 22 X (1971) , ZAPIS (1972), Żywa Galeria (1975)
– Przemysław Kwiek, Zofia Kulik, Jan S. Wojciechowski, Paweł Kwiek, Gra na twarzy aktorki (1971) – Fragment filmu Forma Otwarta. W 1971 roku Zofia Kulik, Przemysław Kwiek, Jan S. Wojciechowski oraz Paweł Kwiek zrealizowali film Forma Otwarta, na planie którego stworzyli filmową realizację asemblingową Gra na twarzy aktorki. Praca ta była udanym przykładem zastosowania w polu filmu grupowych gier, polegających na kolektywnym porozumiewaniu się, w określonej kolejności, za pomocą form wizualnych
– Kwiekulik, Działania Na Jednominutówkach Innych (1973)
– Paweł Kwiek, Osieki 74 (1974) Paweł Kwiek w ramach przeprowadzonej "Akcji filmowej" umożliwił wykonanie krótkich, jednominutowych filmików siedemnastu uczestnikom pleneru artystycznego. Film charakteryzuje interdyscyplinarność, intemedialność, medializacja, plakatowość, obiektywizacja etc.
– Pracownia Dziekanka, Wypowiedź Filmowa (1977)
– Tomasz Sikorski, Déja Vu (1981). Film asemblingowy, którego założeniem było wyprodukowanie filmów będących efektami wizji sennych po wspólnym spędzeniu nocy. Filmowi zrealizowanemu według wizji zaproszonej osoby towarzyszy filmowa realizacja wizji sennej autora projektu. Powstały trzy pary filmów: Asia Ciba / T. Sikorski, Marysia Lewandowska / T. Sikorski, Krzysztof Zarębski / T. Sikorski.
– Tomasz Konart, Tomasz Sikorski, Komunikat Filmowy (1979)
– Janusz Kołodrubiec, Ekstrakty (1984)
– Łukasz Ronduda jest historykiem sztuki, filmoznawcą, kuratorem wystaw i autorem wielu publikacji krytycznych z zakresu sztuki współczesnej; kurator CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie; pracownik naukowy Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Teatralnej i Telewizyjnej w Łodzi.
