Teatr Studio zaprasza na gościnne występy Teatru im. Jaracza w Olsztynie oraz Teatru Współczesnego z Wrocławia.
26 i 27 listopada:
Witold Gombrowicz – ŚLUB (Teatr im. Jaracza)
Po II wojnie światowej Henryk wraca do zrujnowanego domu i świata. Jego rodzice, zdegradowani do roli karczmarzy są przerażeni nową rzeczywistością. Próbują zrekonstruować stary porządek, czego bezpośrednią wykładnią ma stać się tradycyjny ślub ich syna. Ale Henryk po doświadczeniach wojny nie potrafi wrócić na utarte koleiny, wciąż podejmując próby zbudowania świata od nowa.
Jak na ironię, wiatr historii sprowadza do ich domu Pijaka – reprezentanta nowej władzy i nowego światopoglądu. Przybysz niszcząc, jednocześnie konstruuje podwaliny innego porządku, który wyznaczać mają autentyczne relacje międzyludzkie. Henryk wkrótce dostrzeże, że jedynym prawodawcą rzeczywistości jest człowiek. On sam.
Reżyseria: Andrzej Pawłowski
Scenografia: Marek Sobczyk, Zbigniew Roman
6 grudnia, godz. 19:00
Królewna Orlica (Teatr Współczesny z Wrocławia)
Niewystawiona dotąd w Polsce sztuka Tadeusza Micińskiego, jednego z najoryginalniejszych twórców polskiego modernizmu. Królewna Orlica określana przez autora jako Misterium -jasełka, to ostatni ocalały dramat Micińskiego powstały w latach 1915-1917. Sztuka mieści w sobie dwa odmienne w charakterze widowiska: groteskowe jasełka i potraktowane serio, tragiczno-wizyjne misterium polskie.
Utwór podzielony jest na dwie Sprawy. Sprawa I, która przede wszystkim interesuje reżysera, dzieje się w pałacu księcia Ramułta, domu będącym skarbem narodowym pamiątek tradycji i kultury. W pałacu, przejmowanym z rąk do rąk przez Niemców i przez Rosjan, wegetują Polacy, polityczni rozbitkowie – od arystokracji po chłopów. Próbują przetrwać, modląc się, konspirując, bawiąc się dla zapomnienia. Wystawiają jasełka, czyli opowieść o Królu Wyporku (wyporek oznacza niedonoszony płód zwierzęcy wydobyty z łona matki) i jego państwie usytuowanym w jakimś mitycznym mieście.
Reżysera interesuje wielka, podszyta dramatyczną nutą, narodowa szopka o Polsce i Polakach, która jest, jak powiada jedna z bohaterek utworu, „groteskową krytyką naszej słabości narodowej”.
Reżyseria: Krystyna Meissner
Scenografia: Andrzej Witkowski
Muzyka: Jacek Ostaszewski
