Najważniejsza lista książek najlepiej sprzedawanych w Hiszpanii jest prowadzona przez jeden z dwóch najbardziej wpływowych dodatków kulturalnych w Hiszpanii, El Cultural (dziennik ABC), oraz przez największą księgarnię w Madrycie, La Casa del Libro .
Od 22 grudnia na tej liście w sekcji „Poezja”, na pierwszym miejscu znajduje się tom Instante (Chwila) Wisławy Szymborskiej w tłumaczeniu Gerardo Beltrán’a i Abla Murcii Soriano (dyrektora Instytutu Cervantesa w Warszawie), wydany 4 tygodnie temu. Książka znalazła się na liście w zeszłym tygodniu, zajmując natychmiast 2 miejsce, a 22 grudnia wyprzedziła pozostałe tomy, w tym wielkie nazwiska literatury hiszpańskiej, jak Leopoldo María Panero, León Felipe czy Andrés Trapiello.
Trzeba wiedzieć, jak trudno w Iberii dostać się na tę pozycję, zazwyczaj zajmowaną przez poetów rodzimego języka (w pierwszej dziesiątce, oprócz Polaków i poetów hiszpańskojęzycznych, jest tylko jeden cudzoziemiec: W.G. Sebald).
Na miejscu piątym na tej samej liście jest tom Tierra de fuego (Ziemia ognista) Adama Zagajewskiego, w tłumaczeniu Xaviera Farré, wydany w bardzo znanej serii wydawnictwa Acantilado z Barcelony, ostatnio przodującego w popularyzacji polskiej literatury w świecie hiszpańskojęzycznym. Po raz pierwszy w historii takich klasyfikacji w Hiszpanii zdarzyło się, by w pierwszej piątce były dwie polskie książki!
Wydaje się, że Hiszpanie w tym roku szczególnie chętnie będą obdarowywać bliskich polską poezją. Na innej liście przebojów książkowych, publikowanej przez wielką księgarnię barcelońską, La Central, tom Szymborskiej również okupuje pierwszą pozycję! Hiszpański Yahoo!, za najpopularniejszą księgarnią w Sewilli, Beta, podaje, iż wśród czterech najlepiej sprzedawanych tomów poezji jest Instante.
W El Cultural Jaime Siles pisze o najnowszym tomiku Szymborskiej: […] świetne tłumaczenie Gerardo Beltrana y Abla Murcii […]. Życiowa mądrość i doświadczenie tekstu współistnieją w zaledwie 20 wierszach (wszystkie są w tomie niezbędne), w których najmniej zauważalnym faktom nadano aurę szczegółu. Ta aura je spaja i każe im na zawsze płynąć. To, co dzieje się wokół jest zawsze niezrozumiałe; to samo dotyczy autentycznej poezji: składa się ze zwyczajnych rzeczy, które nagle stają się całkiem nowe. Wisława Szymborska nie potrzebuje ani ideologii, ani retoryki. W niej i w jej wierszach mieszka prawdziwa poezja, jedyna, którą należy tak nazywać”.
