3 sierpnia, o godz.18.00, w CSW Zamek Ujazdowski (Piwnice Zamkowe) w Warszawie zostanie otwarta wystawa pt. “W stronę nowoczesności. Polskie wzornictwo po 1956 roku” – tkanina, meble, szkło i ceramika, zastawa stołowa, urządzenia przemysłowe.
Wystawa przedstawia problemy interesujące twórców polskiego nowoczesnego wzornictwa od 1956 roku do dziś. Dla lat 50. i 60. charakterystyczne były formy nazywane organicznymi; o miękkich, asymetrycznych konturach, nerkowate i elipsoidalne, przypominające świat oglądany pod mikroskopem. Spotykamy je we wszystkich dziedzinach wzornictwa, zarówno w przypominających kroplę wazonikach, jak i w łupinowych, podobnych do muszli siedziskach krzeseł.
Z dążeniem do wykreowania nowatorskiej, oryginalnej formy wiązało się zainteresowanie tworzywami, pozwalającymi na swobodne kształtowanie. Początkowo takim surowcem była w Polsce przede wszystkim sklejka (w meblarstwie światowym popularna i stosowana od lat 30.), stanowiąca substytut niedostępnych tu wówczas tworzyw syntetycznych. Materiałem pojawiającym się w różnych stylistykach jest także wiklina, która w zestawieniu z metalem zyskuje nieoczekiwanie nowoczesny charakter.
W latach 70. w końcu również w Polsce pojawiły się na większą skalę tworzywa sztuczne. Artyści eksperymentowali np. z matą szklaną, nierzadko ryzykując zdrowiem dla osiągnięcia pożądanego efektu.
Wprowadzenie techniki “fusingu” dało nowe możliwości projektantom szkła. Jest to technika umożliwiająca kształtowanie form szklanych na gorąco w stosunkowo niskich temperaturach, niewymagająca pieców hutniczych. W latach 90. powstało wiele niewielkich, prywatnych pracowni młodych projektantów stosujących tę metodę.
Dynamiczny, agresywny kolor zdaje się być synonimem nowoczesności. Tak było już w czasach modernizmu i pierwszych awangard. W 2 połowie lat 50. intensywną kolorystyką odznaczały się przede wszystkim ceramika i tkaniny, w latach 60. artyści pracowali nad uzyskaniem jak najpiękniejszych tonacji w szkle, a następnej dekadzie kolor pojawił się w meblach, doceniono natomiast urodę szkła bezbarwnego. Równie efektowne jak kontrasty kolorystyczne były zestawienia czerni i bieli.
Twórcy polskiego wzornictwa od dawna współpracują także z przemysłem projektując urządzenia przemysłowe i techniczne oraz przedmioty użytkowe wytwarzane metodami przemysłowymi.
W ostatnich latach wyraźnie widać dwie strony polskiego designu: prace unikatowe, obrazujące – często w przejaskrawionej formie – najważniejsze i najnowsze tendencje oraz “wzornictwo użytkowe”, przeznaczone dla mniej lub bardziej masowego odbiorcy, poddane wymogom rynku.
Wystawa została przygotowana we współpracy z Ośrodkiem Wzornictwa Nowoczesnego Muzeum Narodowego w Warszawie. Będzie czynna do 4 września br.
