Od 19 listopada jedna z najobszerniejszych prezentacji polskiego malarstwa, rzeźby i grafiki od około 1890 do 2005 roku w Muzeum Narodowym w Krakowie będzie znów dostępna dla publiczności.
Koncepcja ekspozycji opiera się nie tylko na zasadzie chronologii, ale przede wszystkim na problemowym przedstawieniu podejmowanych przez kolejne pokolenia artystów wyzwań, wzajemnych fascynacji, inspiracji, zależności czy ciągłych konfrontacji.
Trzon Galerii, zgodnie z rolą Krakowa w rozwoju polskiego życia intelektualnego na przełomie XIX i XX wieku, stanowi sztuka Młodej Polski. Równie bogato w Galerii Sztuki Polskiej XX wieku prezentowana jest sztuka okresu dwudziestolecia międzywojennego. Wyodrębnione zostały dwa dominujące w tym okresie, zwłaszcza w krakowskim środowisku artystycznym, tendencje stylistyczne – formizm i koloryzm.
Szczególne miejsce w przestrzeniach Galerii zajmują prace członków najstarszego krakowskiego stowarzyszenia artystycznego, czyli Grupy Krakowskiej. Prezentacja ta obejmuje zarówno dokonania artystyczne przedwojenne, związane z działającą od 1933 roku I Grupą Krakowską – Jonaszem Sternem, Adamem Marczyńskim czy Leopoldem Lewickim, jak i powojenne osiągnięcia II Grupy Krakowskiej reaktywowanej w 1957 roku.
Ekspozycję zamyka pokaz sztuki najnowszej, tworzonej przez najmłodsze pokolenie artystów członków Grupy Ładnie – Marcina Maciejowskiego, Rafała Bujnowskiego i Wilhelma Sasnala, którzy w ostatnich latach swoim komiksowym w stylu malarstwie, bezkrytycznie przedstawiającym banalność współczesnego świata, odnieśli spektakularny światowy sukces.
Osobne miejsce zajmuje twórczość kobiet zaliczana do szeroko rozumianego nurtu sztuki feministycznej. Działalność artystyczna Katarzyny Kozyry, Marty Deskur i Alicji Żebrowskiej budzi poprzez podejmowane problemy egzystencjalne wiele kontrowersji. Ich twórczość zestawiona została w Galerii z rzeźbami Aliny Szapocznikow – wstrząsającym świadectwem walki ze śmiertelną chorobą – oraz z rozliczającą się ze stereotypowym wizerunkiem kobiet, a równocześnie ironicznie wykorzystującą “kobiece” techniki szycia ręcznego Marią Pinińską-Bereś.
Galeria Sztuki Polskiej XX wieku prowadzi widza przez kolejne dekady, różne kierunki i prądy artystyczne, w większości związane z Krakowem. Z jednej strony przedstawia i uczy historii sztuki polskiej, podkreślając kolejne etapy jej rozwoju, ale również prowokuje do głębszych refleksji nad programami artystycznymi następujących po sobie pokoleń twórców i przestrzeganych przez nich konwencji estetycznych. A przede wszystkim stanowi prezentację najlepszych przykładów polskiego malarstwa i rzeźby – “ikon” sztuki polskiego modernizmu, dwudziestolecia międzywojennego czy powojennej awangardy.
