W Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku do końca grudnia można oglądać pośmiertną wystawę prac Jerzego Jarnuszkiewicza pt. "Pro memoria 1919-2005".
Artysta urodził się w Kaliszu 27 lutego 1919 r., zmarł 14 lipca 2005 r. w Warszawie. Studiował w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie w l. 1936-38, następnie w Warszawskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w l. 1938-39, początkowo w pracowni Tadeusza Breyera. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Warszawie, gdzie po uzyskaniu dyplomu w pracowni Franciszka Strynkiewicza w 1950 r. prowadził Pracownię Kompozycji Brył i Płaszczyzn przy Wydziale Rzeźby. Od 1952 r. kierował samodzielną Pracownią Rzeźby z prawem dyplomowania. W roku 1957 został docentem, a w 1968 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Znany przede wszystkim jako rzeźbiarz, był również medalierem, grafikiem, rysownikiem, autorem projektów, realizacji pomnikowych i plenerowych, wykładowcą, wychowawcą wielu pokoleń rzeźbiarzy. Jego dorobek twórczy jest ogromny i różnorodny. W twórczości Jarnuszkiewicza przewijają się dwa nurty: abstrakcja i figuracja.
Jarnuszkiewicz w swej twórczości poruszał się w rozległym obszarze między abstrakcją geometryczną a figuracją. Miał świadomość, jak buduje się forma, ponieważ dogłębnie znał anatomię i jak mało kto rozumiał geometrię przestrzenną. […]
Był autorem pojęcia "poetycka ekspresja" w rzeźbie. Zwykł mawiać: Przede wszystkim trzeba być człowiekiem, następnie poetą, a na końcu rzeźbiarzem. Wskazywał na potrzebę metafory i poetyckiego przesłania w formie rzeźbiarskiej. Wymagał, by pytać samego siebie: dlaczego i co chcę wyrazić w rzeźbie? – zanim zacznie się kształtować bryłę lub przestrzeń. Ten warunek, by uświadomić sobie własne motywacje i potrzeby zanim powstanie ich materialny kształt, był fundamentalny dla postawy poznawczej, jaką zaszczepiła Pracownia Jarnuszkiewicza swoim adeptom. /G. Kowalski, Jerzy Jarnuszkiewicz 1919-2005, fragment artykułu z Kwartalnika Rzeźby "Orońsko" 2005, nr 3(60)/
