Do 31 grudnia 2005 r. w Muzeum Rzeźby Współczesnej w Orońsku można oglądać wystawę zmarłego w lipcu tego roku Jerzego Jernuszkiewicza. Wystawa zatytułowana jest PRO MEMORIA 1919 – 2005.
Jarnuszkiewicz w swej twórczości poruszał się w rozległym obszarze między abstrakcją geometryczną a figuracją. Miał świadomość, jak buduje się forma, ponieważ dogłębnie znał anatomię i jak mało kto rozumiał geometrię przestrzenną. […] Był autorem pojęcia "poetycka ekspresja" w rzeźbie. Zwykł mawiać: Przede wszystkim trzeba być człowiekiem, następnie poetą, a na końcu rzeźbiarzem. Wskazywał na potrzebę metafory i poetyckiego przesłania w formie rzeźbiarskiej. Wymagał, by pytać samego siebie: dlaczego i co chcę wyrazić w rzeźbie? – zanim zacznie się kształtować bryłę lub przestrzeń. Ten warunek, by uświadomić sobie własne motywacje i potrzeby zanim powstanie ich materialny kształt, był fundamentalny dla postawy poznawczej, jaką zaszczepiła Pracownia Jarnuszkiewicza swoim adeptom.
G. Kowalski, Jerzy Jarnuszkiewicz 1919-2005,
fragment artykułu z Kwartalnika Rzeźby "Orońsko" 2005, nr 3(60)
Jerzy Jarnuszkiewicz urodził się w Kaliszu 27 lutego 1919 r., zmarł 14 lipca 2005 r. w Warszawie. Studiował w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie w l. 1936-38, następnie w Warszawskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w l. 1938-39, początkowo w pracowni Tadeusza Breyera. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Warszawie, gdzie po uzyskaniu dyplomu w pracowni Franciszka Strynkiewicza w 1950 r. prowadził Pracownię Kompozycji Brył i Płaszczyzn przy Wydziale Rzeźby. Od 1952 r. kierował samodzielną Pracownią Rzeźby z prawem dyplomowania. W roku 1957 został docentem, a w 1968 otrzymał tytuł
profesora zwyczajnego. Znany przede wszystkim jako rzeźbiarz, był również medalierem, grafikiem, rysownikiem, autorem projektów, realizacji pomnikowych i plenerowych, wykładowcą, wychowawcą wielu pokoleń rzeźbiarzy. Jego dorobek twórczy jest ogromny i różnorodny. W twórczości Jarnuszkiewicza przewijają się dwa nurty: abstrakcja i figuracja.
Przykładowe realizacje:
1950 – grupy rzeźbiarskie na Cmentarzu – Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich w Warszawie; 1952 – płaskorzeźby Hutnik i Nauczycielka na MDM w Warszawie; 1960 – Pomnik Adama Asnyka w Kaliszu; 1963 – ołtarz i krucyfiks w kościele w Quebec, Kanada; 1964 – kompozycja rzeźbiarska w Ravne, Jugosławia; 1967 – Międzynarodowy Pomnik Pamięci Ofiar Faszyzmu w Oświęcimiu-Brzezince (praca zespołowa); 1968-1971 – krucyfiks w kaplicy KUL-u w Lublinie; 1973-1978 – cykl Kagańce; 1983 – Pomnik Papieża Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego na dziedzińcu KUL-u w Lublinie; – Pomnik Małego Powstańca w Warszawie; – cykl Stacje Męki Pańskiej
