Wariat i zakonnica czyli nie ma złego, co by na jeszcze gorsze nie wyszło.
Krótka sztuka w trzech aktach i czterech odsłonach
„Rzecz dzieje się w domu wariatów. Atmosfera jest sensacyjna i mocno napięta, bowiem On – Mieczysław Walpurg jest poetą – oczywiście demonicznym – albo wariatem – jak kto woli. To zestawienie arcyniebezpieczne – jak się wkrótce okaże. Zabójcze narkotyki, nieprzewidziane morderstwa, śmiercionośna poezja, specyficzni psychiatrzy i piękna zakonnica… jednym słowem groteska, zabawa i absurd, czyli śmiech na Sali.”
Jacek Bunsch: reżyser urodzony w Krakowie w 1954 r. Ukończył filologię polską i teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim (1978), a później Wydział Reżyserii Dramatu w krakowskiej PWST (1981). W latach 1976-1977 pracował jako dziennikarz. Debiutował w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie, reżyserując w roku 1980 „Odejście Głodomora” Tadeusza Różewicza. Od 1981 r. był związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu, gdzie zrealizował szereg przedstawień, z których najważniejsze to dramaty Witkacego: „Szewcy” (1982), „Oni” (1984), „Janulka, córka Fizdejki” (1986) oraz W. Gombrowicza „Historia” (1985), a także „Śmierć Dantona” G. Büchnera (1989), A. Rybakowa „Dzieci Arbatu” (1988), A. Czechowa „Iwanow” (1989), „Biesiada u Hrabiny Kotłubaj” wg W. Gombrowicza (1991) oraz „Gracz ” wg F. Dostojewskiego (1995).
W latach 1985-1990 był dyrektorem Teatru Polskiego we Wrocławiu, potem współpracował z nim jako reżyser. Od roku 1991 rozpoczął współpracę z teatrami zagranicznymi (Dania, Czechy). Na scenie teatru w Odense, jednego z najważniejszych teatrów w Danii, wystawił „Wariata i zakonnicę” Witkacego (1992), „Iwonę” Gombrowicza (1993) i „Wesołe kumoszki z Windsoru” Szekspira (1998). Prowadził również wykłady w szkole teatralnej w Odense.
W roku 1990 podjął współpracę z Teatrem Polskim w Poznaniu, gdzie zrealizował „J.K.M. Wścieklicę”, ponownie „Szewców” Witkacego (1991) i „Król umiera” E. Ionesco (1991). W roku 1994 wystawił „Dekameron” wg Boccaccia, który zaprezentowano na Festiwalu Teatru Polskiego w Rydze, a także adaptację „Don Kichota” Cervantesa (1995).
W kaliskim Teatrze im. W. Bogusławskiego przygotował inscenizację „Czarownic z Salem” A. Millera (1992), powtórzoną następnie we wrocławskim Teatrze Współczesnym 1994 – nagroda publiczności na VI Gliwickich Spotkaniach Teatralnych 1995. Także w roku 1995 powstała w teatrze kaliskim „Wizyta starszej pani” F. Dürrenmatta (nagroda na 35 Kaliskich Spotkaniach Teatralnych dla odtwórczyni roli tytułowej). W roku 1996 zrealizował sztukę M. Bułhakowa „Moliére, czyli zmowa świętoszków” – nagroda aktorska za 36 KST.
W katowickim Teatrze Śląskim zrealizował „Wariata i zakonnicę” Witkacego (1997) („Złota Maska” dla odtwórcy głównej roli), a także „Dziewictwo. Na kuchennych schodach” wg W. Gombrowicza (1998) i „Przemianę wg F. Kafki (1999), a w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu „Operę za trzy grosze” B. Brechta i „Rewizora” M. Gogola (1999) oraz W. Gombrowicza „Operetkę”(2001) „Ferdydurke”( 2002) i „Ślub” (2004).
Wiele jego przedstawień było prezentowanych na festiwalach w Polsce i za granicą, m.in. we Francji, Hiszpanii, Rosji, Czechach i na Łotwie. Został nagrodzony „Złotą statuetką Fredry” za najlepszy spektakl sezonu – „Szewcy” Wrocław 1982. Na Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska” w Opolu otrzymał nagrodę za przedstawienie „Janulka” w roku 1987 oraz za spektakl „Biesiada u Hrabiny Kotłubaj” w 1991, a także wyróżnienie za przedstawienie „Kontrabasista” na Festiwalu Komedii „Talia” 2001. Jego „Operetka” została uznana za spektakl roku i nagrodzona „Złotą Maską” – Katowice 2002. Za spektakl „Ferdydurke” otrzymał nagrodę „Kreaton” oraz „Złotą Maskę” dla najlepszego reżysera – Katowice 2003.
Podejmuje także realizacje TV – m.in. „Szalona lokomotywa” Witkacego (1989), „Bobok” wg. Dostojewskiego (1990), „Gyubal Wahazar” Witkacego (1994), 8-odcinkowy serial o historii teatru „Konwencje Teatralne” (1996-1997), oraz wiele programów muzycznych.
Jest również autorem wielu adaptacji prozy i scenariuszy do własnych przedstawień.
W roku 2004 objął dyrekcję Teatru Miejskiego im. W. Gombrowicza w Gdyni, gdzie zrealizował „Wizytę starszej pani” F. Dürrenmatta, „Don Kichota” wg Cervantesa w wersji plenerowej na Scenie Letniej w Orłowie, a także inscenizację „Niebezpiecznych związków” Ch. Hamptona.
Stanisław Ignacy Witkiewicz
„Wariat i zakonnica”
Reżyseria: Jacek Bunsch
Pokazy przedpremierowe: 5, 6 i 7 maja, godz. 19.00.
Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza w Gdyni
