Splendor fenestrarum

15 maja w Muzeum Architektury w Wrocławiu zostanie uroczyście otwarta wystawa projektów witraży Beaty Stankiewicz-Szczerbik i projektu wzorcowej konserwacji okien  w kościele pw. św. Macieja zatytułowana „Splendor fenestrarum”.

Dawny szpitalno-klasztorny kościół pw. św. Macieja od 1253 r. należący do Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, w swym obecnym kształcie wznoszony był od XIV do XVI wieku. Ten niewielki, gotycki kościółek przytulony do okazałego barokowego gmachu dawnego klasztoru, obecnie siedziby Ossolineum, to ważny wrocławski zabytek, m.in. miejsce pochówku  słynnego śląskiego poety i mistyka Johanna Schefflera zwanego Angelus Silesius. Obecnie jego stosunkowo skromnie wyposażone wnętrze ma szansę zalśnić nowym blaskiem odrestaurowanych i wypełnionych witrażami gotyckich okien.
Realizacja tego ambitnego zamierzenia rozpisana jest na autorkę projektów witraży –   wrocławską artystkę Beatę Stankiewicz-Szczerbik, której twórczość prezentowana już była w Muzeum Architektury w 2003 roku, oraz pracownię „Witraże – Oleszczuk”, którą kieruje Sławomir Oleszczuk, konserwator i witrażysta, od lat współpracujący z muzeum.
Kościół św. Macieja, jak większość wrocławskich zabytków, został poważnie uszkodzony podczas działań wojennych w 1945 roku. Odbudowano go w latach 1961-66, jednak dopiero obecnie zabytkowe maswerki ostrołucznych okien doczekają się kompleksowej rewaloryzacji.  a dzięki planowanym witrażom autorstwa Beaty Stankiewicz-Szczerbik kościół zyska też  niepowtarzalny wystrój. Te na wskroś nowoczesne, zarówno w formie jaki co do zastosowanych technologii, dzieła z szacunkiem odnoszą się do zastanej formy architektonicznej i klimatu wnętrza. Ornamentalne tło, wykonane w najnowszej technice tzw. termoformowania fakturalnego, wykorzystuje motyw medalionów znanych  z gotyckich witraży, stanowiąc swego rodzaju, jak to określa sama Autorka, „hołd dla gotyku”. Artystka posługuje się zwięzłym i czytelnym językiem wypowiedzi artystycznej, przy czym nie stroni wcale od dekoracyjności drobiazgowo opracowanego detalu, jak choćby suknia Marii i skrzydła Archanioła Gabriela w scenie Zwiastowania. Oglądając te projekty odnosi się wrażenie, że najważniejszym środkiem wyrazu jest szkło samo w sobie, jego materia i właściwości, które pozwalają tak operować światłem, jego intensywnością i blaskiem, żeby w sposób subtelny wyrazić symboliczne przesłanie, jak w przedstawieniu Ducha Świętego, gdzie – według słów samej Autorki:”…światło na statycznym tle, pozwoli skupić się na modlitwie, nie epatuje treścią, to czysty, świetlisty symbol”. 

Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5
Wystawa czynna od 16 maja do 4 czerwca 2006 r.