Na wystawie w warszawskiej Królikarni pokazane zostaną dzieła sztuki, które w drugiej połowie lat 60. Antoni Cierplikowski podarował Muzeum Narodowemu w Warszawie z przeznaczeniem do Muzeum Xawerego Dunikowskiego w Królikarni. Rzeźby i obrazy Dunikowskiego, Sary Lipskiej, która kilkakrotnie portretowała Cierplikowskiego, Olgi Boznańskie, Keesa van Dongena. Oryginalne projekty i fotografie fryzur, kostiumów teatralnych i filmowych. Stroje i biżuteria Antoine’a własnego pomysłu oraz zdjęcia modernistycznych wnętrz jego apartamentu w Paryżu, którego był współprojektantem.
Antoine – właściwie Antoni Cierplikowski (1884 – 1976), urodzony w Sieradzu. Światowej sławy mistrz nożyczek, przez swoich uczniów zwany „papą”, w kręgach paryskiej socjety – „księciem sztuki fryzjerskiej”. Czesał królowe i prezydentowe, słynne aktorki od Sary Bernhardt po Brigitte Bardot i gwiazdy Hollywood. Projektant kostiumów i fryzur teatralnych. Wynalazca farby i lakieru do włosów. Współtwórca sukcesu Coco Chanel w lansowaniu typu chłopczycy. To on pierwszy obciął kobiece włosy na krótko. Właściciel salonów fryzjerskich na całym świecie, od Paryża, przez Londyn i Mediolan po Nowy Jork.
Przyjaciel wielu artystów, w tym Xawerego Dunikowskiego, z którym poznali się w 1916 roku w Paryżu i tam, ponad 50 lat później, spotkali po raz ostatni. Mecenas sztuki, kolekcjoner, esteta. Próbował swoich sił w rzeźbie i malarstwie. Eksperymentator i ekscentryk.
„Wszystkich, którzy znali Antoine’a łączył rodzaj pewnego zdziwienia, a nawet olśnienia, bo nieustannie tworzył wokół siebie coś niezwykłego i niecodziennego. Niekiedy były to działania spektakularne, czasami kontrowersyjne, ale i urzekające. Właściwy wizerunek naszego wybitnego rodaka skrył się w gąszczu plotek, domysłów i anegdot dotyczących najczęściej jego bajecznej fortuny i rozlicznych ekstrawagancji. Sensację wzbudzały poglądy mistrza na temat śmierci, a zwyczaj spania w szklanym łożu w kształcie trumny przeszedł do legendy. Wścibskim dziennikarzom, którzy wylali na ten temat morze atramentu, tłumaczył, że szkło izoluje przed szkodliwym promieniowaniem elektrycznym i pozwala mu się zrelaksować po ciężkiej pracy”.
„jego słynny salon przy rue Cambon nr 5 […] przyczółek wszystkiego, co nowe w kwestii damskiej fryzury. Ściany pokryte obrazami twórców, którym wróżono dopiero wielką karierę: Modigliani, Picasso… Pierwsze suszarki elektryczne, klientki spowite w błękitne szaty w stylu chińskim. Prawdziwy fryzjerski Olimp. Tam śmiało przekraczano reguły, konwencje i ciasne przyzwyczajenia dotyczące nie tylko damskich głów, ale i zachowań”.
kuratorki wystawy: Joanna Torchała, Ewa Ziembińska
6 lipca – 27 sierpnia 2006
Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, ul. Puławska 113a, Warszawa
