„Ciepło/zimno – Letnia miłość” to wystawa w warszawskiej Zachęcie prezentująca różnorodny charakter miłości, jej kondycję we współczesnym świecie, przedstawioną w kontekście intymnych przeżyć jednostki oraz relacji miłości i sfery społeczno-politycznej. Takie ujęcie miłości od dawna inspirowało filozofów, jej istotę pojmowano jako afirmatywne pragnienie skierowane ku Innemu. Miłość jako afirmacja, która nie niszczy, nie redukuje Innego, albo powtarzając za Jacques’em Derridą, nie niszczy inności Innego.
Obserwacja doświadczenia miłości odzwierciedla, zdaniem niektórych autorów (Slavoj Žižek, Michael Hardt, Antonio Negri, Bell Hooks), mechanizmy społeczeństwa zależnego od struktur politycznych i ekonomicznych. Miłość jest tu nie tylko przeżyciem dziejącym się w alkowie, częścią sfery prywatnej, do której jest spychana jako rodzaj doświadczenia dionizyjskiego, wyraz pragnienia, które należy ukryć, poskromić albo wyprzeć, lecz także wyrazem funkcjonowania społeczeństwa, którego mechanizmy poprzez miłość łatwiej zrozumieć i zmienić. Współczesne rozważania o tym uczuciu biorą się między innymi z przekonania, że żyjemy w „wieku końca miłości”, w czasach kiedy sprowadzono ją do funkcji produktu i małżeństwa kontraktowego. Miłość staje się jednym z wielu towarów, daleko jej do idei rewolt 1968 roku. Być może dlatego współczesne jej przedstawienia w kulturze komercyjnej są paradoksalnie manifestacją wielkich i spełnionych uczuć, mających przynieść ukojenie rozchwianym konsumpcyjnym społeczeństwom, stojącym wobec kryzysu miłości…
Współczesne rozważania na temat miłości to częściej refleksje nad jej społecznym i politycznym znaczeniem. „Ciepło/zimno – Letnia miłość” pokaże czy znaczenia te znajdują odbicie w sztuce współczesnej, czy konteksty polityczne i społeczne wyparły kontekst intymny, i czy dyskurs na temat miłości w sztuce jest dyskursem społeczeństwa „wieku końca miłości”?
„Ciepło/zimno – Letnia miłość” dotyka wielu aspektów miłości sytuującej się także poza „heteroseksualną normą”. Miłości spełnionej, upragnionej, oczekiwanej czy „nie-doczekanej”, powiązanej z cierpieniem, polityką, agresją, erotyką i ciałem (ciało jest Lacanowskim, najważniejszym obiektem miłości i pożądania, a nadto miłości do Innego).
Tytuł wystawy odnosi się do zmiennej temperatury uczuć, a zarazem do pory roku, w której wystawa ma miejsce, a sama miłość jest szczególnie upragniona. Znajdujący się pośrodku tej skali „letni” stan miłości sugeruje też miłość, która odarta z iluzji spełnienia, jest zdystansowana wobec siebie – jest prawdziwą afirmacją „innego”, a nie próbą zawładnięcia nim.
W ramach wystawy swoje prace zaprezentują: Adel Abdessemed (Algeria/Francja), Pilar Albarracín (Hiszpania), Dan Acostioaei (Rumunia) i Ann Wodinski (Belgia), Robert Arnold (USA), Mirosław Bałka (Poland), Louise Bourgeois (USA), Jiří Černický (Czechy), Tracey Emin (Wielka Brytania), Andrea Fraser (USA), Leszek Golec i Tatiana Czekalska (Polska), Jesper Just (Dania), Agnieszka Kalinowska (Polska), Zbigniew Libera (Polska), Mads Lynnerup (Dania), Jadwiga Sawicka (Polska), Aleksandra Ska (Polska).
kurator Maria Brewińska
współpraca Joanna Sokołowska
11.07. – 10.09. 06
Galeria Zachęta, Warszawa
