Według jednej z definicji, UFO to: „wielopłaszczyznowa anomalia w postrzeganej otaczającej rzeczywistości, w pierwszym rzędzie zjawisko o charakterze socjologicznym, psychospołecznym i psychologicznym – relacja świadka o nieznanym mu zdarzeniu, w drugim rzędzie zaś przedmiot tej relacji, czyli zrekonstruowany z relacji możliwie najdokładniej rzeczywisty przebieg wydarzeń pozostawiający uzasadnione wątpliwości, co do możliwości jednoznacznego wytłumaczenia lub fizykalny ślad o nieznanym pochodzeniu.”
UFO nie jest dającym się naukowo określić przedmiotem dociekań. Dotyczy raczej sfery domysłów, spekulacji, nieraz wybujałej fantazji. Projekt „UFO“ składa się z cyklu obrazów (wykonanych w bardzo rożnych konwencjach, w zróżnicowanych formatach), obiektu, fotografii oraz filmu video. Tytuł jest umowny, a inspiracje różne. Przemoc, terroryzm, uniform, męskość, a do tego: zjawiska niewyjaśnione, paranormalne, niezidentyfikowane obiekty latające. Te wszystkie elementy przeplatają się, tworząc hybrydalną całość. Tajemnica, niesamowita atmosfera, niejasność, subiektywność doznań. Projekt jest różnorodny stylistycznie i surrealistyczny w treści – rządzi nim alogiczność snu. Poszczególne prace łączy rodzaj fabularnej narracji, kilku przenikających się i powracających w różnych wersjach wątków. Tajemniczy dom w okolicach jeziora, zagadkowa głowa z zielonymi oczyma, chłopcy pozujący nieśmiało do fotografii, pamiątki ocalone z pożaru. Pozornie brakuje tu spójności, widz nie otrzymuje pełnej odpowiedzi, raczej rebus, zagadkę do rozwiązania. To trochę tak, jakby opowiadać film, pokazując tylko pojedyncze sceny i rekwizyty – pełna wizja pozostaje niedookreślona. Na Ziemi dzieje się więcej niż wiemy lub zostajemy poinformowani. Jeszcze więcej dzieje się w naszej wyobraźni.
Tekst: Karol Radziszewski
Wernisaż: czwartek, 15 lutego, godz.19.00
wystawa: 16.02. – 10.03.
Galeria Program, ul. Gen. Andersa 20, Warszawa
