Od ponad 20 lat Vito Capone, które wystawę będzie można oglądać we Wrocławiu, prowadzi badania nad materią, jej możliwościami ekspresji i zmieniania w inne przy pomocy środków artystycznych. Ale, w nietypowy i tylko jemu właściwy sposób, od kiedy porzucił malarstwo, całą uwagę skupił na analizie materii – papieru, żeby odkryć naturę, głębię rytmów, regulujących jej organiczny rozwój, jej istotę. Nie jest to zwykła ciekawość eksperymentowania z nowymi materiałami, ale raczej nieuchronna konieczność odkrywania semantycznych możliwości, a zwłaszcza siły sprawczej i poetyckiej witalności starożytnej materii, pozornie kruchej, a jednak zaskakująco odpornej na upływ czasu.
Dla Capone’a, papier nie jest tylko strukturą nośną pracy, giętką materią, z której artysta, z bezwzględną drobiazgowością kształtuje swoje formy i bez której nie byłoby radości tworzenia, ale przeciwnie, poszukiwaniem doskonałej równowagi między wewnętrznym potencjałem wybranego materiału a konstrukcją nieodzowną żeby przełożyć go na specyficzny język sztuki.
Zdaniem Capone’a, papier to praca: kształtowanie, mieszanie miazgi z liśćmi, ziołami, trzciną, bawełną, włóknem konopnym, cięcie, żeby podkreślić haptyczność powierzchni i stworzyć zagięcia, pęknięcia i warstwy, z pigmentami, wyrafinowaną bielą i czernią, kolorami nie-kolorami, które czynią światło bardzo ważnym.
Artysta robi papier własnoręcznie, według własnych potrzeb, z szacunkiem dla materiału. Z gęstej masy rodzi się specyficzne rękodzieło, w którym poetyckie napięcie nierozerwalnie łączy się ze zmysłowością delikatnej materii, porowatej powierzchni, zniszczeniem, pomarszczeniem i wielowarstwowością.
Capone buduje formy, w których przestrzeń podobna jest zespołom architektonicznym.
Są to prace, w których całkowite zamknięcie do pewnego stopnia koresponduje z formami rozmyślnie otwartymi. Bazują one na harmonii wielkich scen starożytnych bitew, w których przestrzeń i czas, światło i kształt są nierozerwalnie związane w głębokiej harmonii.
Potrzeba harmonii czyni drogę poszukiwań Vito Capone łatwą do rozpoznania.
Jest to wijąca się droga, która ma jako podstawę i punkt ostateczny nieuchronną refleksję o materii, wyrażaną wokół różnych kontekstów, żeby zatrzymać się między językowym i metodologicznym eksperymentem nieskończonego upadku współczesności.
Vito Capone urodził się w Rzymie w 1935. Studia artystyczne w Neapolu. Uczył technik malarskich w Akademii Sztuk Pięknych w Foggia, gdzie był dyrektorem w latach 1988-1991. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych, prywatnych oraz muzeach we Włoszech i na świecie. Od 1965 prezentuje swoje prace na wystawach indywidualnych i bierze udział w wystawach zbiorowych. Mieszka i pracuje w Foggia.
Wystawę można oglądać od 31.08 do 23.09.2007
BWA Wrocław – Galerie Sztuki Współczesnej
