Na tematykę miasta już od dłuższego czasu kierują swoją uwagę socjologowie, kulturoznawcy, architekci oraz artyści. Radykalne urbanistyczne procesy transformacyjne, które od początku lat osiemdziesiątych w tym samym stopniu objęły swym zasięgiem miasta Europy Wschodniej i Zachodniej, zmieniają ich wizerunek oraz powodują rozłam zarówno społeczny jak i kulturowy. Wystawa Mińsk, diariusz miejski poświęcona jest metropolii, w której owe wpływy również zaznaczyły swoją obecność, lecz ze względu na panujący w niej klimat polityczny oraz urbanistyczny kontekst zauważalnych jest w stolicy Białorusi kilka osobliwości. Wizerunek i tożsamość miasta są chętnie przedstawiane odbiorcy jako romantyczna mieszanka starych i nowych elementów, szerokich ulic i obszarów zieleni. Owe motywy są reprodukowane na kartkach pocztowych, służą jako tło programów telewizyjnych i nie może ich zabraknąć przy żadnym konkursie fotograficznym noszącym tytuł moje miasto rodzinne. Artyści – protagoniści tej wystawy nie prezentują na niej nowej kolekcji ujęć chwili i szczegółów wyrwanych z kontekstu urbanistycznego. Poddają pod dyskusję oficjalny wizerunek Mińska, badają jego znamienne aspekty, potrafią znaleźć wytłumaczenie na jego specyficzną sytuację urbanistyczną, pokazują swoją indywidualną percepcję miasta i kierują uwagę na cechy, które nie zostały uwzględnione w konwencjonalnych albumach z fotografiami. Podczas pokazu w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia podejmuje się próbę przeciwdziałania dwóm permanentnie występującym zjawiskom w europejskiej percepcji Białorusi: marginalnej wiedzy o Mińsku z dala od nagłówków z gazet o treści politycznej oraz nikłej uwadze poświęcanej sztuce współczesnej na i o Białorusi.
Artyści: Oxana Gourinovitch (BY/D), Artur Klinau (BY), Uladzimir Parfianok (BY), Anna Chkolnikova (BY/D), Karsten Konrad (D), Aleksander Komarov (BY/NL).
Kurator: Lena Prents
30 listopada 2007 – 13 stycznia 2008
Łaźnia, Centrum Sztuki Współczesnej, Gdańsk
