Podstawowym poglądem na temat kultury i humanistyki obowiązującym w epoce tzw. trzeźwości epistemologicznej jest koncepcja pragmatyczna. Opiera się ona na przekonaniu, że żaden podmiot nie jest w stanie uwolnić się od swoich uwarunkowań poznawczych. Pozostaje mu odrzucenie skazanej na porażkę postawy krytycznej i zajęcie się afirmacją stronniczości, wywyższaniem naturalnej perspektywiczności.
Afirmacja perspektywizmu i stronniczości prowadzi do wniosku, że jedynym sposobem na uzyskanie konsensusu epistemologicznego jest komunikacja społeczna. Sądy humanisty nie mają więc żadnego statusu przedmiotowego.
Ich skutkiem może być co najwyżej rezultat antropologiczny. Twórca lub odbiorca kultury z tej perspektywy, dzięki obcowaniu z kulturą, dokonuje w sobie pewnych modyfikacji i odkryć antropologicznych polegających na przesunięciach pola świadomości i społecznych odniesień. Ten pogląd prowadzi do szerokiego stosowania we współczesnych teoriach kultury psychoanalizy, antropologii, socjologii, teorii polityki i kulturoznawstwa jako narzędzi tworzenia i analizy kultury, a w szczególności humanistyki.
Czy jednak w opozycji do tej podmiotowej, antropologicznej i czasem oportunistycznej koncepcji kultury i humanistyki nie można zaproponować innej, przedmiotowej, opartej o kantowską koncepcję sądów presumpcyjnych? Czy humanistyka poza tekstem może mieć swoją przedmiotowość i jak do niej dotrzeć?
w spotkaniu udział wezmą:
Konrad Kęder (redaktor naczelny kwartalnika literackiego FA-art, prowadzący), Justyna Sobolewska (Dziennik – dział kultury), dr Krzysztof Sołoducha (WC WAT – autor), prof. Marek Zaleski (IBL PAN).
Spotkanie odbędzie się 6 grudnia, czwartek, o godz. 18.00 w Sali Kino/Audytorium
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
