Chłopiec, wchodząc w dorosłość, uczy się zabijać. Tak wygląda Hamlet w interpretacji Daniela Kramera, którego można oglądać w Warszawie. Reżyser skupia się na skomplikowanych relacjach między matką Gertrudą, nieżyjącym ojcem, ojczymem Klaudiuszem i młodym Hamletem. Kluczowa okazuje się relacja głównego bohatera ze starym Królem Hamletem, wyidealizowaną i zafałszowaną figurą ojca. Młody Hamlet musi nauczyć się niezależności; mówiąc językiem współczesnej psychologii – zabić w sobie ojca.
obsada: Roma Gasiorowska Magdalena Kuta, Maria Maj, Agnieszka Podsiadlik, Marcin Cecko, Janusz Chabior, Jan Drawnel, Eryk Lubos, Lech Łotocki, Rafał Maćkowiak, Zygmunt Malanowicz, Sebastian Pawlak, Bartosz Porczyk, Michał Stanisławski
reżyseria Daniel Kramer
scenografia Magdalena Maciejewska
choreografia Ann Yee
reżyseria światła Jacqueline Sobiszewski
dramaturg Kuba Kowalski
Daniel Kramer jest jednym z najważniejszych młodych reżyserów w Wielkiej Brytanii. Urodzony w USA otrzymał od amerykańskich, angielskich, francuskich i włoskich mistrzów klasyczne wykształcenie teatralne, jego twórczość z pewnością nie zamyka się jednak w akademickich kanonach. Pracuje najchętniej na tekstach klasycznych, które odczytuje w nowy, prowokacyjny sposób – pozostając zawsze wiernym duchowi utworu. „Chciałbym, żeby moje spektakle trafiały zarówno do wyrobionej publiczności teatralnej, jak i do młodzieży wychowanej na MTV” – mawia. Jego realizacja Woyzecka Georga Büchnera w nowojorskim St Ann’s Warehouse otrzymała nominację do prestiżowej nagrody NYC Drama Desk za nowoczesną inscenizację klasycznej sztuki. Inne ważne spektakle reżysera to m.in. Anioły w Ameryce w Lyric Hammersmith oraz Through the Leaves w Duchess Theatre w Londynie.
O niezwykłym stylu przedstawień Kramera decyduje jego przygotowanie choreograficzne i taneczne, a w konsekwencji wielkie przywiązanie do ruchu. Ciało aktora reżyser traktuje na równi z głosem i interpretacją tekstu. „Ciało często mówi mi to, co kryje się głęboko za tekstem” – mawia. Ruch w jego spektaklach nie jest jednak wypreparowaną choreografią. Daniel Kramer wystrzega się abstrakcyjnych, przemocą nałożonych na aktorów „układów”; to zawsze psychologia i emocje dyktują ruch.
premiera 22 lutego 2008
TR Warszawa
