Decyzją Jury Roman Owidzki został laureatem Nagrody im. Jana Cybisa za rok 2007, którą przeznaje za całokształt twórczości Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków od ponad 30 lat. Nagroda im. Jana Cybisa stanowi jedną z najbardziej prestiżowych nagród w dziedzinie malarstwa. Jej celem jest uczczenie pamięci wielkiego artysty, którego twórczość, działalność pedagogiczna i postawa moralna miały ogromny wpływ na kształtowanie się oblicza polskiego środowiska artystycznego w powojennej Polsce. Dotychczasowymi laureatami Nagrody im. J. Cybisa byli m.in.: Tomasz Ciecierski, Leon Tarasewicz, Jerzy Mierzejewski, Erna Rosenstein, Ryszard Winiarski, Jan Dobkowski, Teresa Pągowska, Jadwiga Maziarska, Jacek Waltoś, Aleksandra Jachtoma, Jarosław Modzelewski, Andrzej Dlużniewski.
Roman Owidzki – od 1972 jest profesorem zwyczajnym Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Urodził się w 1912 roku w miejscowości Ostrowy w województwie Łódzkim. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim i na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (w latach 1935-39). Dyplom uzyskał już po wojnie w 1955 r.
Podczas wojny był inetrnowany w Oflagu VIII A dla polskich jeńców wojennych w bawarskim Murnau. Osadzony wraz z innymi wybitnymi osobami (Bohdan Urbanowicz, Jerzy Sołtan, Włodzimierz Zonn) brał udział w życiu samokształceniowo –artystycznym m.in. jako scenograf w obozowym teatrze Leona Schillera.Stworzył tam unikalny dokument, jakim jest zespół rysunków z życia więźniów.
Po wojnie – malarz, artysta pracujący w różnych technikach, głównie własnych lub mieszanych, w rysunku, reliefie, także metalowym.W podstawowym nurcie twórczości uprawia pełną ładu formę abstrakcyjną. Był także ilustratorem książek. Pisywał do pism o tematyce artystycznej, min. do „Projektu”. Prowadził wykłady w Galerii Zachęta.
Od 1956 roku uczył w stworzonej przez siebie Pracowni Kompozycji Brył i Płaszczyzn na warszawskiej ASP. Od 1975 roku prowadził zajęcia w rozszerzonej, samodzielnej Pracowni Wiedzy o Działaniach i Strukturach Wizualnych dla studentów ASP.
Jest wytrawnym znawcą historii formy i jej analitykiem. Jego wykłady były słynne wśród studentów.
Na emeryturę odszedł w 1984 roku.
Miał kilka wystaw indywidualnych
1962 – Muzeum of Modern Art w Miami
1965 – Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków w Warszawie
1996 – galeria 3A prz ASP w Warszawie
2004 – galeria Stefana Szydłowskiego w Warszawie
Brał udział w licznych wystawach zbiorowych, m.in. w słynnej I Wystawie Sztuki Nowowczesnej w 1948 roku w Krakowie, w 1966 w Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach.
