Wznowiono książkę Jana Białostockiego zatytułowaną Płeć śmierci. Są to trzy eseje szkicujące historię przedstawiania śmierci w malarstwie oraz dzieje obrazowania idei marności w poezji i sztuce. W rozprawie tytułowej Białostocki analizuje przekształcanie się wizerunku śmierci w zależności od gramatycznego rodzaju słowa śmierć w poszczególnych językach. Szkic drugi omawia ewolucję przedstawień śmierci, od moralizatorskich, zakorzenionych w myśleniu religijnym, po związane ze świecką tradycją ikonografii funeralnej. Trzeci z tekstów analizuje tematy ikonografii vanitas, charakterystyczne dla poszczególnych epok i kręgów kulturowych (katolicyzm, protestantyzm), oraz ich rozwój od starożytności po wiek XIX.
Jan Białostocki: ur. 1921, zm. 1988; jeden z najwybitniejszych polskich historyków sztuki, uczony o światowej pozycji naukowej. Od 1955 kurator Galerii Sztuki Obcej Muzeum Narodowego w Warszawie. Od 1962 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Wprowadził najnowsze metody badań (ikonologię), inicjował wymianę koncepcji pomiędzy lokalnymi ośrodkami europejskimi. Autor kilkuset prac naukowych, w tym 60 książek o szerokim zasięgu społecznym, m.in. Metoda ikonologiczna w badaniach nad sztuką (1957), Styl i modus w sztukach plastycznych (1961), Sztuka cenniejsza niż złoto (1963), Historia sztuki wśród nauk humanistycznych (1980).
