9 maja w siedzibie Redakcji Krytyki Politycznej w Warszawie odbędzie się pokaz prac Zuzanny Janin organizowany przez Lokal 30. PASYGRAFIA. Rzeźba demokratyczna to akcja artystyczna obejmująca zarówno wystawę jak i perfomance.
Artystka zaprasza widza do współtworzenia instalacji, do wejścia w dzieło. Pustka tych prac, nie jest pustką „po“ ale przestrzenią „dla“ (…) Ideę struktury otwartej artystka kontynuuje w serii rzeźb-obiektów, noszących wspólny tytuł Pasygrafia; (termin ten oznacza zrozumiały wszędzie międzynarodowy język symboli i znaków). Owym uniwersalnym językiem okazuje się być strój – najbardziej podatny na globalne trendy element współczesności. Mimo jego demokratyzacji, symbolika ubioru wciąż jest czytelna, a Zuzanna wykorzystała ją przyoblekając w poszczególne kostiumy (liberalno-intelektualny, moherowy, biznesowy, klerykalny i militarny) gąbczaste fotele. Odbiorca siadając na nich dokonuje symbolicznego wyboru, określa swoje miejsce w społecznej strukturze, jednak w przeciwieństwie do sytuacji życiowej, ma możliwość szybkiej zmiany. Pasygrafia skłania również do refleksji na temat umowności tych ról, rozmywania granic oraz miejsca jednostki i jej wolności w państwowej i społecznej machinie. Agnieszka Rayzacher, (z katalogu Nowe zjawiska w sztuce polskiej, CSW, Warszawa 2007)
Zuzanna Janin. Rzeźbiarka, autorka instalacji, wideoinstalacji, fotografii, akcji I działań performatywnych. Artystka podejmuje próby eksperymentów formalnych i treściowych wychodząc poza ramy tradycyjnie rozumianej sztuki. Zajmuje się tematyką miejsca (Pokrowce – przestrzenne instalacje), pamięci (Moja pamięć – projekt ze sztucznej mgły, praca internetowa) i czasu (nakładane fotografie z serii Idz za mna, zmień mnie, już czas). Jest autorką „rysowanych w przestrzeni“, rzeźb z drutu i waty cukrowej (rzeźby Słodka dziewczyna, Słodki chłopak) oraz działań performatywnych / symulacji; jak videoinstalacja Walka, w której pokazała swoją sfingowaną walkę na ringu z zawodowym bokserem. W latach 2002-2003 stworzyła wielowątkowy performatywny projekt para-dokumentalny Widziałam swoją śmierć, polegający na symulacji niebytu samej artystki (obecnie w kolekcji Hoffmann Sammung w Berlinie). Jedną z jej ostatnich realizacji „w procesie“; są spotkania w fikcyjnej, podróżującej telewizji o sztuce studio telewizyjne: prowadzi quasi ART_TALK_SHOW z ludźmi sztuki. Od 2003 roku pracuje nad serią przestrzennych prac rzeźbiarskich z cyklu Pasygrafia, poprzedzanych akcjami performatywnymi oraz serią prac wideo, w których pokazuje skomplikowane emocjonalnie relacje między ludźmi (video Pomiędzy), a także relacje między ludźmi a ich marzeniami czy lękami: (Dreams, Moje ulubione dzieło sztuki, Niewidoczna Kolekcja, Synagoga). Jest autorką projektu swoiście łączącego naukę ze sztuką – Galeria Sztuki Polskiej na okładkach naukowej Serii Antropologicznej, wydawanej przez PIW od 2006 roku. W 2003 roku otworzyła w swojej pracowni na ul. Foksal w Warszawie miejsce sztuki lokal_30, w którym wspiera twórczość artystów sztuki współczesnej, współorganizując wraz z Agnieszką Rayzcher i Michałem Suchorą wiele wydarzeń artystycznych i promując polską twórczość w kraju oraz poza granicami Polski, m.in. w Szwajcarii, Austrii, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Japonii.
