Od 11 grudnia 2008 r. w Kino.Lab w Warszawie będzie można oglądać wystawę oraz retrospektywę filmów wyjątkowej niemieckiej artystyki Ulrike Ottinegr. Wystawa jej prac składa się z około 100 eksponatów ściśle związanych z twórczością filmową artystki: fotografii, kolaży, kostiumów, elementów scenografii, scenariuszy filmowych, projekcji filmowych. Wszystkim eksponatom towarzyszą teksty wyjaśniające ich pochodzenie i odnoszące się do filmów, które pokazywane będą w retrospektywnym przeglądzie w KINO.LABie w trakcie trwania wystawy.
Ulrike Ottinger urodziła się w 1942 r. w Konstancji nad Jeziorem Bodeńskim. W 1961 r. przeniosła się do Paryża, gdzie pracowała jako niezależna artystka i uczęszczała na Sorbonę na wykłady z historii sztuki, religioznawstwa i etnologii. Od 1973 r. zamieszkała w Berlinie, gdzie zrealizowała swoje pierwsze filmy.
Sławę zdobyła filmem Madame X – Absolutystyczna władczyni, który otworzył surrealistyczny etap w jej twórczości, w którym światy mitologiczny i realistyczny przenikają się w prowokacyjny sposób, a przełamywanie barier kulturowych i konwencji staje się jednym z ważniejszych tematów, stąd filmy te bywają interpretowane jako feministyczne. We wczesnych filmach takich jak Image of Dorian Gray in the Yellow Press Ottinger posługuje się zaczerpniętym z subkultury punkowskiej zamiłowaniem do kiczu i przesady, zatrudniając – często w rolach męskich – ikony niemieckiego pop-undergroundu, takie jak Tabea Bluenschein, Magdalena Montezuma, Veruschka von Lehndorff czy Nina Hagen, czy aktorów znanych z filmów Fassbindera, ale i aktorki o światowej sławie, choćby Delphine Seyring.
Twórczość późniejsza, od filmu Joanna D’Arc of Mongolia (1989) wykazuje głębokie zainteresowanie kulturami wschodu i stawia pytanie o możliwość przekładu starożytnych tradycji na język współczesnej kultury. Najnowszy dokument – Prater (2007) przez pryzmat najsłynniejszego wesołego miasteczka wraca do kwestii marginalizacji osób innych, nieprzystosowanych, ale i traktuje o konieczności śmiechu i najprostszej rozrywki jako podstawowych potrzeb człowieka.
Wszystkie swoje produkcje Ottinger realizowała jako reżyserka, autorka zdjęć, scenariusza i producentka.
Ulrike Ottinger jest laureatką wielu nagród filmowych. Tworzy także dla opery i teatru. Retrospektywy jej filmów odbyły się m.in. w Paryżu, Nowym Jorku, a także w 1997 roku w Warszawie.
Od początku swej artystycznej kariery Ulrike Ottinger zajmowała się również fotografią. Artystka prezentowała swe prace fotograficzne na wielkich wystawach jak Biennale di Venezia (1980), Documenta X (1997) i XI (2002) oraz III Berlin Biennale (2004). Wystawiała również indywidualnie, m.in. w Chicago, Rotterdamie, Madrycie, Berlinie i Nowym Jorku.
Wystawa przekłada feerię obrazów filmowych na muzealną inscenizację. Powstała przy ścisłej współpracy artystki i została dostosowana do przestrzeni Piwnic CSW Zamek Ujazdowski. Wystawa po raz pierwszy zaprezentowana została jesienią 2007 roku w Deutsche Kinemathek – Museum für Film und Fernsehen.
Kino.Lab CSW Zamek Ujazdowski
Warszawa
