Od 9 grudnia 2008 roku w Oddziale Sztuki Dawnej Muzeum Narodowego w Gdańsku będzie można podziwiać kolekcję dawnego gdańskiego złotnictwa (XV-XIX w.) w nowej aranżacji.
Stała ekspozycja przedstawia wyroby ze srebra, srebra złoconego i złoconej miedzi, pochodzące głównie z warsztatów gdańskich. Można również wskazać na pojedyncze obiekty z Torunia, Malborka oraz Królewca. Najstarsze eksponaty pochodzą z XV wieku. Gdańskie wyroby złotnicze ceniono przede wszystkim za artystyczną formę, bogactwo zdobienia, doskonałą jakość techniczną wykonania oraz wysoką próbę kruszcu. Wykonywane w sposób niezwykle precyzyjny, a następnie opatrzone znakiem gdańskich mistrzów trafiały na królewskie dwory, magnackie i szlacheckie siedziby, nierzadko za granicę.
Początki kolekcji dawnego gdańskiego złotnictwa sięgają końca XIX wieku. Prezentowane wówczas dzieła zawierały przede wszystkim pamiątki żeglarzy morskich, skarbiec szyprów wiślanych i wilkom cieśli okrętowych, czyli puchar służący do picia piwa lub wina, a także wilkomy cechowe piekarzy, młynarzy i murarzy. W okresie dwudziestolecia międzywojennego udało się pozyskać barokowe puchary, zdobione reliefowymi kompozycjami srebrne kubki i kufle gdańskie oraz gotyckie naczynia liturgiczne. U schyłku II wojny światowej przedmioty te zostały częściowo wywiezione w głąb Niemiec. Niektóre zabezpieczono poprzez zamurowanie w tajemnym pomieszczeniu gdańskiej Zbrojowni. Krótko po wojnie zbiór ten znalazł się w posiadaniu Armii Czerwonej i został wywieziony do Moskwy, skąd nigdy nie powrócił do Gdańska. W 1948 roku obiekty ewakuowane na teren III Rzeszy Niemieckiej zostały zwrócone miastu przez władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Muzeum Narodowe
Gdańsk
